मी एक हौशी लेखक

पतंग उडाने का मौसम...

2012-01-17T23:34:00.000+05:30

मकरसंक्रांत आली की सर्वत्र पतंग बाजी सुरु होते. पतंग उडविणे हा खेळ लहानांपासून मोठ्या पर्यंत सगळेच उत्साहाने खेळतात. मला पाचवीत हिंदीच्या पुस्तकात "पतंग उडाने का मौसम" असा एक धडा होता. खरं सांगु का... या धड्यातील मला एक अक्षर ही आठवत नाही. तरी माझ्या बालपणीच्या काही आठवणी ताज्या झाल्या त्याच तुमच्या पर्यंत पोहोचविण्याचा प्रयत्न करत आहे.

लहानपणी "पॉकेटमनी" हा प्रकार नव्हता, घरात सगळे लाड व्हायचे मात्र "फालतू लाड" काहीच नाही. जालना शहरात विजयादशमीच्या वेळी पतंग उडविण्याची प्रथा आहे तर औरंगाबाद मध्ये मकर संक्रांतीला. आम्ही दोघं भावंडात मिळून पतंगासाठी ₹ पाच मिळायचे. त्यातूनच आमचा संपूर्ण पतंगबाजीचा सण पुर्ण करावा लागायचा. मला ₹ २ पुरायचे, ₹ १ ची संकल आणि ५०-५० पैश्यांचे २ पतंग.

पतंग उडविण्यासाठी लहानपणी लागणारे साहित्य म्हणजे, पतंग, मांजा, संकल, चक्री (नसेल तर डब्बा) आणि मुठभर भात. चक्री असणे म्हणजे एक प्रतिष्ठेची गोष्ट. भात कश्यासाठी तर, पतंग जर फाटला तर चिटकविण्यासाठी. विकतचा मांजा घेणे हे सगळ्यांनाच परवडत नसे, म्हणून मग घरीच मांजा तयार केला जायचा. मला खात्री आहे आम्ही लहानपणी केलेले उद्योगांचा विचारही आजची पिढी करू शकणार नाही.

घरी मांजा बनविणे म्हणजे "मांजा सुतणे" हा एक सहकारी तत्त्वावर चालणारा कार्यक्रम होता. त्यासाठी लागणारे साहित्य जमा करणे हेच खुप मोठ्ठं काम होतं, सगळ्यात पहिले "शिरस" (शुद्ध भाषेत सांगायचे तर "कोरफड") शोधणे. एक निकामी बल्ब, कारण बल्बची काच पातळ असते. तो बल्ब फोडून त्या काचेची बारीक पावडर तयार करणे हे एकाचे काम. एक जण पांढरी संकल दोन टोकाला बांधेल. एक जण मगं थोडं पीठ, शिरस (चिकट द्रव), काचेची पावडर आणि हवा असलेला रंग (न मिळाल्यास हळद-कुंकू ही चालायचं) एकत्र करून गोळा बनवायचा. मग त्या संकलवर हा गोळा फिरवायचा आता ही संकल सुकली की झाला मांजा तयार. मग हा मांजा वाटून घ्यायचा अथवा आपण दुस-या मांजा बनविण्यास मदत करायची.

बरं या पतंगाचे ही भरपूर प्रकार आणि तेवढीच कमालीची नावं... फर्रा, कव्वा, चौकडा, एक आख्या, दो आख्या, आधा चांद, पुरा चांद... मला विशेष आवडायचा तो "परी" हा नावाप्रमाणेच दिसायला पण खुप सुंदर तर "गिलोरा" हा माझा लक्की पतंग होता आणि हे दोन प्रकारचे पतंग अत्यंत दुर्मीळ, हे मिळण्यास नशीबच लागायचे.

जसे मांजा बनविणे एक उद्योग आहे तसेच पतंगाला कण्णी लावणे ही एक कला आहे. ती अवगत व्हायला बराच वेळ लागला, अगोदर दादा मला त्यासाठी मदत करायचा. घराला खुपच मोठ्ठी गच्ची होती मात्र आमचे पराक्रम पाहता तिथे जाण्यासाठी वडिलांनी जिना बांधून नव्हता घेतला, म्हणुन आम्ही मग मैदानावर पतंग उडवायला जायचो. मोठ्या मुलांना अथवा मोठे पतंग उडविण्याचे वेगळे मैदान असायचे तेथे लहान मुलांना प्रवेश नसायचा.

"शेपूट लावुन पतंग उडविणे हे भ्याडपणाचे लक्षण मानले जायचे."

मांजा चा वापर मुख्यत: "पेच" लावण्याकरिता व्हायचा. दादा पेच लावण्या माहिर होता, मी मात्र या भानगडीत पडायचो नाही. दादा म्हणजे पेच लावणे, ठरवून पतंग कापणे, पतंगात पतंग अडविणे हे प्रकार करण्यात एक्सपर्ट होता.

पतंग कटला, फाटला की मग नविन पतंग मिळणे थोडं अवघडच असायचं कारण पैसे संपलेले असायचे आणि आणखी पैसे मागायची हिंम्मत नसायची. मग काय करायचे तर कटलेले पतंग पकडण्याचा प्रयत्न... हे एक धाडसी काम असते. कटलेला पतंग कुठे पडणार याचा प्रथम अंदाज घेणे, त्या ठिकाणी सर्वांच्या आधी पोहोचणे आणि ’पतंगाला’ काहीही इजा न होता पकडणे. पतंगाला कोणतीही इजा टाळताना स्वत:ला झालेल्या इजांचा विचार केला नाही जायचा. जर १० मुलांमध्ये हा पतंग आपल्याला भेटला तर त्या आनंदाला मोल नसायचा.

मी पतंग पकडण्याच्या नादात संपूर्ण चिखलात पडुनही स्वच्छ घरी येण्याचा कारनामा केलेला आहे.

कटलेला पतंग मी कसा पकडला, कसा धावलो, गण्या, मुन्ना, ह-याला कशी हुल दिली असे किस्से मग चालायचे. लहानपणी एक किस्सा हा दरवेळी सांगितला जायचा, तो म्हणजे "अरे तो सिध्दी दादा आहे ना.. त्याचा पतंग इतका उंच गेला, इतका उंच गेला, इतका उंच गेला की बारीक टिकली एवढा दिसायला लागला. एकदम त्याची "ठिल" तुटली आणि त्याचा पतंग ’अंबड’ ला सापडला." माहिती नाही की या गोष्टीचा लेखक कोण होता पण आमच्या बाल मनात ही अश्या प्रकारे बसली होती की ती कधीच खोटी वाटायची नाही.

आज एक्स-बॉक्स आणि प्ले स्टेशन वर विटी दांडु आणि पतंग हे दोन गेम मिळतात, पण खरं सांगा त्यात ही मजा असणार आहे का???

आज सगळं काही आहे गच्ची, मैदान, बरेलीचा मांजा, चकरी आणि "परी" आणि "गिलोरा" पतंग. गृहपाठ ही नाही आणि घटक चाचणी ही नाही. पण काय करणार वेळ नाही.

सबकुच है यारों, फिर भी लगता है कुच कम
आप ही बोलो कब वापस आयेगा हमारे लाईफ में

"पतंग उडाने का मौसम"

हा लेख आवडला असेल तर फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

फ्लॅशबॅक २०११...

2011-12-31T23:51:00.000+05:30

एखादी गोष्ट संपणार म्हणून आपण सुरुवात करायला थांबतो का?

नाही ना...

प्रत्येक येणाऱ्या वर्षाचेच असेच असते. प्रत्येक येणाऱ्या वर्षाचे स्वागत आपण मोठ्या उत्साहात करतो. नवे नवे संकल्प बनतात आणि हे संकल्प पुर्ण करण्याचे (अ)यशस्वी प्रयत्न करतो. :)

आज ३१ डिसेंबर ला दुपारी सहज फ्लॅशबॅक मध्ये गेलो आणि २०११ च्या काही आठवणी ताज्या झाल्या...

१ जानेवारी २०११ हा दिवस तर माझ्यासाठी स्वप्नवत होता. पहिली परदेशवारी, शहर जोहान्सबर्ग. नवे शहर, नवे मित्र आणि नविन वर्ष.

धमाल वर्ष असणार हे ठाऊकच होतं. कारण डर्बन ट्रिपचा हँगओव्हर अजुन उतरला नव्हता त्यामुळे न्यु इयर सेलिब्रेशन असं काहीच नव्हतं कारण डर्बन ट्रिपमुळे खिसा हलका झाला होता पण एक रोझ वाईन तो बनती है यारो...

नविन वर्ष सुरु झालं आणि मी एक नविन लुक घेतला.


जैसा देस वैसा भेस...

जानेवारी मध्ये टीम इंडियाचा दक्षिण आफ्रिका दौरा सुरु होता. १५ जानेवारीला पाहिलेला सामना स्टेडियम मध्ये पाहिलेला पहिलाच सामना

पहिल्या वॉंडरर्स भेटीत भारताचा विजयाचा आनंद तर दुसऱ्या भेटीत "पॉल अ‍ॅडम्स"ची भेट.

हळू हळू मी या शहरात या देशात रुळत होतो. ऑफीस मध्ये काम ही सुरु होते त्याच बरोबर वर्ल्डकप फीवर ही... भारताने वर्ल्डकप जिंकला हा आनंद द्विगुणित केला तो दै. प्रहार ने "मी एक हौशी लेखक" च्या दोन लेखांची दखल या मध्ये घेण्यात आली.

भटकंती ही खूप झाली या वर्षी सगळ्यात जास्त धमाल ती ड्रकन्सबर्ग ची सफरीत. दक्षिण आफ्रिकेतला सर्वात उंच पर्वतरांग आणि जगातला दुसऱ्या क्रमांकाचा उंच धबधबा.

या वर्षात दोन नविन गॅझेट्स माझ्या गठडीत जमा झाले.

१) कॅनन एसएक्स ३० आयएस कॅमेरा

२) एचपी लॅपटॉप

मे महिन्यात भारतात परत आलो तेव्हा मला ओळखण जरासं कठीण होतं कारण पोटाचा व्यास खुपच वाढला होता आणि वजन १० किलो नी. आता पुढचं आव्हान हे दोन्ही कमी करण्याचं, पण माझा निर्धार पक्का होता. आज पर्यंत एक ही दिवस न चुकता दररोज १० किमी सायकल ने प्रवास (घर-ऑफीस-घर) केला. आता वजन आणि पोट दोन्ही नियंत्रित आहे. :)

विजयादशमी च्या शुभ मुहूर्तावर "मी एक हौशी लेखक" स्व:ताच्या (http://www.haushilekhak.com/) संकेतस्थळावर विराजमान झाला.

जश्या काही आनंदाच्या घटना या वर्षात घडल्या तश्याच काही वाईट घटना ही... सर्वात दुख: झाले ते पं. भीमसेन जोशी आणि जगजीत सिंग च्या निधनाने.

संपूर्ण बालपण "मिले सुर मेरा तुम्हारा" ऎकलं तर कॉलेज मध्ये असतांना "वो कागज की कश्ती वो बारीश का पानी" ऐकण्यात जायचा.

पण आयुष्य चालतच राहतं आणि आता २०१२ सुरु होत आहे.

माझ्या सर्व मित्र, नातेवाईक, वाचक आणि शुभचिंतकांना नविन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

थंडर डाऊन अंडर: बॉक्सिंग डे कसोटी

2011-12-25T23:35:00.000+05:30

२६ डिसेंबर, ख्रिसमस नंतर चा दुसरा दिवस हा "बॉक्सिंग डे" म्हणून साजरा केला जातो. हा दिवस या नावाने कधी पासून आणि का साजरा केला जातो याची कुठेच नोंद नाही. तरी देखील जगातले प्रमुख देश जसे नेदरलॅंड, कॅनडा, न्यूझीलंड आणि आयर्लंड सहित अनेक राष्ट्रकुल देशात हा दिवस खरेदीचा दिवस म्हणून ओळखला जातो.

मात्र ऑस्ट्रेलिया आणि दक्षिण आफ्रिका या दोन देशातले लोक या दिवसाची वेगळ्याच एका गोष्टीसाठी वाट बघत असतात. ती गोष्ट म्हणजे "बॉक्सिंग डे" कसोटी सामना. याच दिवशी दोन्ही देशात आलेल्या पाहुण्या संघाविरोधात कसोटी सामना आयोजित केला जातो. ऑस्ट्रेलियात ही परंपरा १९५० मध्ये सुरु झाली. पहिला कसोटी सामना इंग्लंड विरुद्ध खेळला गेला. मात्र पुर्वी "बॉक्सिंग डे" लाच हा सामना सुरु होत असे असं नाही, काही वर्षानंतर सामना बरोबर २६ डिसेंबर ला आणि मेलबर्न च्या MCG याच मैदानावरच खेळला जावु लागला.

मेलबर्न शहर ऑस्ट्रेलियाच्या व्हिक्टोरिया या राज्याची राजधानी आहे, हे राज्य देशाच्या दक्षिण-पूर्व भागात असून ऑस्ट्रेलियाचे सर्वात लहान राज्य आहे. हा देश दक्षिण गोलार्धात असल्याने या शहराचे वातावरण अत्यंत अनियमित आहे. वातावरण सतत बदलत असते.

दरवर्षीची ही परंपरा या वर्षीही चालू राहणार आहे. २६ डिसेंबर २०११ रोजी ऑस्ट्रेलिया आणि भारत या दोन संघादरम्यान कसोटी सामना रंगणार आहे. इथल्या प्रेक्षकांना या सामन्याचे खुप आकर्षण असते आणि त्याच बरोबर सुट्टी असल्याने ते भरपूर संख्येने हजेरी लावतात. त्यामुळे १८५४ मध्ये उभारलेल्या या मैदानाची प्रेक्षक क्षमता १,००,००० एवढी करण्यात आली आहे.

एखादा कसोटी सामना बघण्यासाठी सर्वाधिक प्रेक्षक येण्याचा विक्रम याच मैदानावर झाला आहे. १९६१ मध्ये ऑस्ट्रेलिया वि. वेस्ट इंडीज दरम्यान झालेल्या कसोटी सामन्याला ९०,८०० लोकांनी हजेरी लावली होती, तसेच प्रेक्षकांच्या पदरी कधीही निराशा पडत नाही.

या मैदानावर आता पर्यंत १०४ सामने खेळले गेले आहेत.
संघाची सर्वोच्च धावसंख्या: ६०४ ऑस्ट्रेलिया वि. इंग्लंड
खेळाडू ची सर्वोच्च खेळी: बॉब कॉउपर ३०७ ऑस्ट्रेलिया वि. इंग्लंड
एका डावात सर्वोत्तम गोलंदाजी: सर्फराज नवाझ ९/८६ पाकिस्तान वि. ऑस्ट्रेलिया
कसोटीत सर्वोत्तम गोलंदाजी: विलफ्रेड रोड्स १५/१२४ इग्लंड वि. ऑस्ट्रेलिया

Credit: ALLSPORT HULTON/ARCHIVE/ALLSPORT

सर्वोच्च भागीदारी: ३४६ (सहाव्या गड्या साठी) सर डॉन ब्रॅडमन आणि जॅक फ. ऑस्ट्रेलिया वि. इंग्लंड

भारताची या मैदानावरील सर्वोच्च धावसंख्या ४४५ असुन विरेंद्र सेहवाग ने २००३ काढलेल्या १९५ धावा ही भारतीय फलंदाजाची सर्वोच्च खेळी आहे.

Credit: REUTERS/Punit Paranjpe (INDIA)

५२ धावात ६ बळी ही भागवत चंद्रशेखरची सर्वोत्तम गोलंदाजी आहे.

या सामन्याची खुपच उत्सुकता आहे, कारण मागच्या दौरात झालेला वाद आणि या सिरिजला मिळालेले "अग्निपथ" ह्या नावामुळे दौरा उत्कंठावर्धक होणार हे नक्की. आता बघायचे आहे की सचिन चे महाशतक लागते का पॉटींग ची बॅट तळपते. उमेश यादवचे चेंडू आग ओकतात का युवा पॅटींगसन चे.

गंमत आहे ना २६ डिसेंबर हा दिवस गाजवतात क्रिकेटर मात्र नाव "बॉक्सींग डे"

हा लेख आवडला असेल तर फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

गरीब देशातील महागाई!!!

2011-11-06T22:04:00.000+05:30

चौकातल्या हॉलमधे गडबड आहे, काहीतरी कार्यक्रम दिसतोय. विद्युत माळांची रोषणाई, दारात भली मोठी रांगोळी, फटाक्यांचे आवाज, डोळे दिपून टाकतील अशी आतिषबाजी, दारात पाहुण्यांच्या स्वागताला उभी पुरूष मंडळी, पाहुण्यांनी भरलेल्या गाड्या (इंडीका, सफारी, होंडा सिटी, टवेरा इत्यादी इत्यादी...) एका मागे एक येत होत्या आणि हॉलच्या दारात भला मोठ्ठा डीजे आणि डीजेच्या तालावर नाचणारी काही ताजगी में टुन्न मंडळी!!!.

उभे असलेल्या पुरुष मंडळीतील एकजण गाड्या पार्किंगची जागा दाखवत होता तर दुसऱ्याचा मोबाईल वरचा संवाद कानी पडला, "दादा कुठं हायेस रे... अरं गड्या इथ गर्दी वाढून -हायली ना... लवकर ई"

चला आणखी एकजण बोहल्यावर चढला असा साहजिक विचार मनात येईल तुमच्या हे वर्णन वाचून...

मला ही तस्सच काहीस वाटलं आणि मी हॉलच्या दिशेनी नीट पाहिलं.

दोन मजले उंच असा एक भला मोठ्ठा फ्लेक्स लावलेला त्यावर "अप्पांना वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा" असं लिहिलेलं आणि मधोमध अप्पांचा एक चिंता करतो विश्वाची असा क्लोजअप!! त्याचबरोबर इतर पाच पन्नास सोमे गोमे...

आणखी एक संवाद... एक ताजगी में टुन्न!!! युवक "उम्या अप्पा काय दिसून -हायले बे"
उम्या : "हो ना राव, अप्पा हायच हिरो माणूस... पण गड्या तुजा फोटो नाय त्याच्यात"

"अरं उम्या म्या नसलो म्हणून काय झालं आपले दाजी हायेत ना... ते बघ अप्पांच्या बाजूचा चौथा फोटो"

दोघेही जण आज ’दत्त गुरू दिसले’ चेह-यावर असे समाधान घेऊन फिरत होते.

मला हा सगळा प्रकार सहन नाही झाला आणि मी घरी जायला निघालो. रस्त्यात स्वयंघोषित मोठ्ठी मंडळी हॉल कडे जातांना दिसत होती. गळ्यात सोन्याच्या साखळ्या, बोटात अंगठ्या आणि हातात असलेल्या महागड्या मोबाईल वरून पलीकडच्या व्यक्तीला अप्पांच्या कार्यकर्त्यांनी (थोडक्यात आम्ही) कार्यक्रम कसा दणकेबाज केला आहे हे सांगत होती.

सहज एक विचार मनात आला खरंच आपला देश गरीब आहे का? महागाई दिवसेंदिवस वाढत आहे का?
आजचा हा प्रकार पाहून या दोन्ही प्रश्नाचं उत्तर मिळालं... "नाही"

आपल्याला नेहमीच दोन टोकाच्या परिस्थिती पहायला मिळतात. माझ्या ऑफीसच्या परिसरात बरेच भिकारी फिरत असतात त्यापैकी काही जणांना खरच पोटाची भूक असते. देशात बरेच असे लोकं आहेत ज्यांना एक वेळच जेवण ही मिळत नाही. मान्य आहे की आपल्याकडे काहीही काम नाही केले तरी चालतं असे विचार करत जगणारे पण आहेत. पण खरंच मेहनत करून उपाशी झोपणारे मी पाहिले आहेत.

माझ्या आईच्या उपचारासाठी दवाखान्यात गेल्यावर मला एक अनुभव आला. एक वृद्ध स्त्री तिच्या नव-याला कर्करोग होता. अत्यंत गरीब तिच्या कडे जेवायला ही पैसे नव्हते, तर ती तिच्या पतीचा कसा उपचार करणार. खुप वाईट वाटलं तेव्हा...

आज सामान्य माणूस महागाई ने होरपळून निघाला आहे. जनतेच्या अन्न, वस्त्र आणि निवारा या मुलभूत गरजाही पुर्ण करण्यात सुद्धा प्रशासन अपयशी ठरत आहे.

माझ्या कडे पैसा आहे म्हणून मी तो कसा ही खर्च करणार असं म्हणत आज एखादी व्यक्ती फक्त आपली राजकीय पत सांभाळण्यासाठी अशी उधळपट्टी करतो, याला काय अर्थ आहे का???.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

दिपावलीच्या हार्दिक शुभेच्छा

2011-10-26T16:16:00.000+05:30

नमस्कार,

सर्व वाचकांना दिपावलीच्या हार्दिक शुभेच्छा.

Image from: www.theholidayspot.com

चला या दिवाळी एक वचन घेऊ, आज मी एका चेह-यावर हसू येईल. एखाद्याला आनंद मिळेल असे काही कार्य करणार. जेथे अंधार आहे त्या ठिकाणी प्रकाशाची एक ज्योत नेणार.

प्रदुषण टाळा. पर्यावरण सांभाळा.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

वन डे टूर टू कोल्हापूर

2011-10-09T21:18:00.000+05:30

पहाटे पहाटे साडेतीन वाजता मोबाईल खणखणला...

८५% झोपेत मी फोन घेतला, "बोला दाबके..."

यावेळी हा एकच मित्र मला फोन करण्याचा विचार करू शकतो. पलीकडून आवाज आला "काय सुरु आहे?"

मी म्हणालो, "सारस बागेत दुर्वा वेचतो आहे"

दाबके: "अरे वा वा चला आजच्या पूजेची चिंता मिटली."

मी: "विनोद पुरे... कसा काय फोन केला?"

दाबके: अरे! कोल्हापूर ला जायचा प्लान आहे, येणार का? साडेपाच ला निघायचं आहे.

मी हो म्हणालो

आता तुम्ही सांगा सकाळी साडेतीन ला तुमच्या मित्राचा फोन आला आणि मित्र मित्र मिळून फिरायला जात आहे हे पत्नीला समजले तर काय परिस्थिती निर्माण होईल. बायको म्हणाली, "ऐकलं मी सगळं, उठ आवर मी चहा टाकते." तिने चहा बनविला, अंघोळीसाठी पाणी तापवले.

आता खरी अडचण समोर होती, ती म्हणजे मी नगर रोडला राहतो आणि माझ्याकडे काही वाहन नाही आणि सगळे माझी वाट वारजे नाक्या जवळ पाहत होते. पण हा प्रॉब्लेम सुद्धा दाबके नी सोडवला. त्याने प्रशांतला घेण्यासाठी मोटारसायकल घेऊन पाठविले. प्रशांत माझी वाट पाहत कॉलनीच्या गेटवर उभा होता. तो १५ मिनिटात ईथे पोहोचला होता, आणि जातांना आम्हाला तितकाच वेळ लागला. त्याचे बाईक चालविण्याचे कौशल्य पाहून "धूम" च्या पुढच्या सिक्वल मध्ये त्याला छोटासा का होईना एक रोल देण्यात यावा याची मी विनंती करणार आहे. असो..

१५ मिनिटात तिथे पोहचल्यावर दाबकेची "ओम्नी व्हॅन" तयारच होती.

अनिकेत दाबके, विवेक, चैतन्य, प्रशांत, सतेज आणि मी. ही ओम्नी खूप जुनी बरका म्हणजे १२-१३ वर्ष नक्कीच, पण अनिकेत आणि माझ्या बालपणीचा ब-याच आठवणी आहेत. बरीच जुनी असून देखील पळते एक नंबर.

आमचा प्रवास सुरु झाला आता लक्ष्य होते महालक्ष्मी मंदिर कोल्हापूर... पण शांतपणे तयार होणार ते पोरं कसली... अर्धा तास होतो ना होतो तोच प्रशांत म्हणाला, "ऎ अन्या भुक लागली राव..." जो पर्यंत हॉटेल येत नाही तो पर्यंत प्रशांत काही शांत झाला नाही

आणि आम्ही पहिला ब्रेक घेतला N. H. 4 च्या "श्री राम बेस्ट वडा पाव" या हॉटेल वर. मग भजे, वडापाव, मिसळ पाव आणि चहा ची ऑर्डर दिली. ऑर्डर आल्या आल्या सतेज तर तुटून पडला...

वडा पाव आणि बटाटा भजी

मिसळपाव

सतेज

हे श्री राम बेस्ट वडा पाव वाले सगळेच विकत असल्याचे लक्षात आलं म्हणजे नाश्ता च्या व्यतिरिक्त, चिक्की, चॉकलेट, च्युईंगम, शीत पेय, म्युझिक सिडी आणि हे सुद्धा...

गप्पा, टिंगळ टवाळी करत आमचा प्रवास सुरू होता, मी कॅमेरा बाहेर काढलाच होता आणि सुंदर असा हायवे आणि सातारा आजूबाजू चा परिसर मोहून टाकत होता.

अनिकेत खरचं खूप अप्रतिम ड्रायविंग करतो. रस्त्यावर भरपूर खड्डे होते मात्र त्याचा काहीच त्रास नाही झाला तो त्याच्या एक नंबर ड्रायविंग मुळे. भरपेट नाश्ता झालेला होता आणि स्मुथ ड्रायव्हिंग मुळे सगळेच पहुडले होते.

सतेज, चैतन्य आणि प्रशांत

विवेक

११.३० च्या जवळपास आम्ही कोल्हापूर ला पोहोचलो. महालक्ष्मी मंदिरात अत्यंत छान असे देवी दर्शन झाले (फोटो काढण्यास परवानगी नसल्याने ईथे एकही फोटो नाही :( ) आता आम्हाला गाठायचं होतं "नरसोबाची वाडी" पण पोरं पुन्हा भुक भुक ओरडू लागली. मग आम्ही गाठलं "मॅक डी" ईथे परत पोटभर खाऊन आमचा प्रवास सुरु झाला.

वाडी ला पोहचलो आणि गाडी पार्क केली, बाहेर पाहिलं तर समोरच्या निलगिरीच्या झाडावर एक गरुड जणू काही इथला पहारेकरी आहे अश्या आविर्भावात बसलेल होतं.

इथे ही गर्दी कमी होती, छान दर्शन झालं. माझी फोटोग्राफी चालूच होती.

मी जसे फोटोग्राफीत मग्न होतो तसेच पोरं खाण्यात...

सुकी भेळ

खाणं इतकं झालं होतं विवेकला ईनो घ्यावे लागलं, आणि आमचा परतीचा प्रवास सुरू झाला. सांगली मार्गे आम्ही पुण्याकडे यायला सुरुवात केली आणि या टपरीवर शेवटचा चहा घेतला.

आता अंधार पडायला सुरूवात झाली होती आणि पाऊस पडत होता. छान थंडगार हवा सुटली होती. पण पुन्हा N. H. 4 वर चा प्रवास त्यामुळे प्रवास एक नंबर झाला. एक दिवसाची छोटी सहल, बालमित्र आणि जुन्या आठवणी, गप्पा, टवाळी, वाद आणि चेष्टा मस्करी. भरपूर फोटोग्राफी आणि खादाडी.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

देवा... तु असं का केलं???

2011-10-06T17:08:00.000+05:30

पहाटे तीन वाजता एका आवाजामुळे जाग आली, किती वाजले हे बघण्यासाठी उश्या खालचा मोबाईल घेतला तर स्क्रीनवर एक मेसेज दिसला... R.I.P. Steve Jobs... क्षणभर विश्वास नाही बसला. वाटलं कोणीतरी मस्करी करत असेल म्हणून पुन्हा झोपी गेलो.

सकाळी उठून पुन्हा मोबाईल पाहिला, न्यूज चॅनल पाहिले तेव्हा पुर्ण बातमी समजली. एक महान उद्योजक, संगणक अभियंता स्टीव्ह जॉब्सचे "कर्क" रोगाने निधन झाले.

मी आज पर्यंत अ‍ॅपल या कंपनीचे एकही उत्पादन वापरले नाही, मात्र ज्या पद्धतीने जगात या कंपनी उत्पादने वापरली जातात आणि ते वापरण्याचे सल्ले मित्र, नातेवाईक देतात त्या अर्थी नक्कीच ही अती उच्च दर्जाच्या असणार हे मला माहिती आहे.

मला ही बातमी वाचून मला खूप दु:ख झालं... कारण स्टीव्ह जॉब्स च्या मृत्युचे कारण होते "कर्करोग"

विज्ञानाने खूप प्रगती केली त्याच्याच आधारे स्टीव्ह जॉब्सने जागतिक दर्जाच्या उत्पादने आपल्या पर्यंत पोहोचवली, मात्र कर्करोगाची लढाई तो हरला.

मला दोन प्रश्न विचारायचे आहेत.

पहिला देवाला: का देवा का कर्करोग निर्माण केला?

आणि
दुसरा शास्त्रज्ञांना: तुम्ही काहीच करू शकत नाही का?

मी गेले काही वर्ष बघत आहे अनेक प्रसिद्ध, यशस्वी, श्रीमंत व्यक्ती या रोगाने मरण पावली आहेत. असे का व्हावे. या रोगावर काहीच औषध नाही का? विकीपेडीयाच्या Recent Deaths हे सदर पाहिले असता जाणवलं की दर महिन्याला सुमारे ३५ ते ४० प्रसिद्ध व्यक्ती या रोगामुळे मरण पावतात. यात सामान्य माणसांचा कुठेही उल्लेख नसतो. एका अभ्यासातून समोर आले आहे ही जगातील एकूण मृत्यु पैकी १३% चे कारण हे कर्करोग आहे.

माझा एक आवडता खेळाडू "मालकम मार्शल", एक आवडती नटी "रसिका जोशी", एक आवडता पंच "डेव्हीड शेफर्ड" आणि एक दिवस अगोदर इंग्लंडचा माजी जलद गोलंदाज "ग्रहम डिली" यांना कर्क रोगच आपल्यापासून दुर घेऊन गेला.

लहानपणी दूरदर्शन वर बरेच सिनेमे मी पाहिले त्यात एका पात्राला कर्करोग झाला आहे असे दाखविले जायचे, त्यात ते पात्र शेवट पर्यंत जगायचे अथवा मरण पावत. लहान असल्याने काहीच समजायचे नाही की कर्करोग म्हणजे काय?

मी कॉलेज मध्ये होतो तेव्हा माझ्या आजीला कर्क रोगाचे निदान झाले आणि त्यानंतर तीन महिन्यातच तिचं निधन झालं. त्या व्यक्तीला होणा-या वेदना आणि उपचारावर येणारा खर्च पाहून आजार झालेली व्यक्ती जगण्याची इच्छाच सोडून देते. आजीला जाऊन ५-६ वर्ष ही झाले नाही आणि माझ्या आईला हाच आजार आमच्या पासून दुर घेउन गेला. तेव्हा समजलं की हा आजार किती महाभयंकर आहे...

"माझी देवाला एक विंनती आहे जसे तु चोच असणा-याला दाणा देतो तसाच या कर्करोगावर उपचार दे..."

हौशी लेखनाचे नवे पर्व

2011-10-06T13:37:00.000+05:30

नमस्कार,

सर्व वाचकांना, मित्र-मैत्रिणींना व हितचिंतकांना "विजयादशमीच्या हार्दिक शुभेच्छा!"

आज विजयादशमीच्या शुभ मुहूर्तावर "मी एक हौशी लेखक" हा ब्लॉग स्व:त च्या संकेतस्थळावर विराजमान झाला आहे.

सर्वांना कळविण्यात अत्यंत आनंद होतो की तुम्ही "मी एक हौशी लेखक" आता http://www.haushilekhak.com वर वाचू शकता.

आज पर्यंत दिलेल्या प्रतिसादासाठी खूप खूप धन्यवाद...

नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक
http://www.haushilekhak.com/

सायकल

2011-09-22T23:00:00.001+05:30

"चांदी की सायकल, सोने की सीट. आओ चले डार्लिंग, चले डबलसीट..."

म्हणतात ना "जहा ना पोहचे रवी, वहा पोहचे कवी"

तुम्हीच सांगा कोणालाही मोटारसायकल पासून विमानापर्यंत सोन्याचे करण्याचे विचार नाही मात्र सायकल सोन्याची बनवली.

आज सायकल चालवतांना सहज एक विचार मनात आला आणि मला बालपणीच्या आठवणीत घेऊन गेला.

लहानपणी आमच्या घरी एक सायकल होती पण ती बरीच मोठी होती. ही 'भ्रातोपार्जीत' सायकल कालांतराने माझ्यापर्यंत आली. सायकल चालविण्यासाठी मला फार कष्ट करावे नाही. घरातली 'भ्रातोपार्जीत' सायकल मोठी असल्याने दादा भाड्याची लहान सायकल घेऊन आला आणि मला शिकवणी दिली आणि पहिल्याच प्रयत्नात मी यशस्वी झालो. माझ्या लहानपणी जालन्यात छोटी सायकल १ रुपया तासाने मिळायची. घराच्या आजूबाजूला मैदानही खुप होती.
जेव्हा सायकल व्यवस्थित जमू लागली की, मी आठवड्यातून एकदा सायकल भाड्याने घेऊन यायचो. त्यासाठी लागणारा १ रुपया मिळण्यासाठी आईच्या मागे लागायचो. बऱ्याचदा तो मिळायचा पण जर कधी मिळाला नाही तर वर एक उपाय शोधला होता. मग मी आईला ५० पैसे मागायचे आणि एका मित्राला तयार करायचो आणि तो ही ५० पैसे घेऊन यायचा. अशा रितीने एक तास दोघे मिळून सायकल खेळायचो.

सायकल खेळण्याच्या आनंदाबरोबरच एक नको असलेली गोष्ट पदरात पडली ती म्हणजे "अपघात". सायकलवरून पडणे, झाडाला धडक... अहो एकदा चक्क रिक्षा लाच धडकलो. मग काय कधी कोपरा, कधी गुडघा तर कधी हातापायाची बोटं फोडून घ्यायचो.

एक अपघात मला अजूनही आठवतो, मी पाचवीत होतो. मी आणि माझा मित्र "अमित" सायकलवर डबलसीट क्रिकेट खेळायला जात होतो. मी सायकलच्या मधल्या रॉड बसलेलो तर मागच्या कॅरीअर ला क्रिकेट कीट आणि सायकलचं वजन आम्हा दोघांच्या एकुण वजनापेक्षा अधीक. त्यात आमचा परोपकार सगळ्या टीम मेंबर्सना बोलवण्याचे काम करत करत मैदानाकडे जात होतो. हे मैदान घरापासून बरच लांब होतं.

मोठ्ठा रस्ता आणि त्यावर एक मोठ्ठा खड्डा...

सायकलचं समोरच चाक त्यात फसले आता ही आमच्या वजनापेक्षा ही जड सायकल आम्हाला काही सांभाळता नाही आली आणि आमच्या सायकलला एक सायकल येऊन धडकली आम्ही सगळे खाली पडलो. उठून उभं राहिलो तेव्हा लक्षात शर्ट पाठीवर संपूर्ण फाटला होता, पण क्रिकेटची मॅच महत्त्वाची होती म्हणून तसेच खेळायला गेलो. मॅच संपल्यावर मित्राच्या आईने मला पाहिले आणि पाठीवरच रक्त दाखवले. घरी येता येता पाठीची आग आग होत होती. घाबरत घाबरत च घरी आलो, आईने विचारले काय झालं??? मग मी फाटलेला शर्ट दाखविला. पाठ इतकी सोलल्या गेली होती की आईला दुसरे काहीच सुचलं नाही आणि तिने सरळ औषध लावायला सुरुवात केली.

आणि घरी आल्यावर आई सोलून काढेल ही भिती नाहीशी झाली....

असे बरेच किस्से आहेत.

आज जेव्हा नियमीतपणे सायकलने ऑफीसला जातो तेव्हा जाणवलं की १५-२० वर्षापूर्वीचे माझं बाल मन किती उधाण होतं. बेफिकीर होऊन सगळ्या गोष्टी करायचो. वाट्टेल तशी सायकल चालविणे. कधी डबलसीट, कधी ट्रिपल सीट तर कधी कॅरीअर वर. तेव्हा आठवड्यातून एकदा तरी सायकल पंक्चर व्हायची आणि आता गेल्या एक वर्षात एकदाही पंक्चर नाही झाली. तेव्हाचं ते चंचल मन हा विचार नाही करायचं की सायकल कुठे, कशी आणि किती वेगाने चालवायची.

"तेव्हा जग फारच लहान वाटायचं इतकं की सायकलवरून सहज फिरून येता येईल एवढं..."

राजा तुपाशी, जनता उपाशी

2011-09-18T21:59:00.001+05:30

मॅडम ऑफीस मध्ये आल्या आल्या.

मोहन: मॅडम आज एक बॉम्बस्फोट झाला.

मॅडम: हे बघा, सारख्या सारख्या त्याच तक्रारी घेऊन का येता माझ्याकडे?

मोहन: नाही, मॅडम युवराजला जरा रिक्षाने तिथे जायला सांगा ना. ते कसं लोकं त्यांना जवळून ओळखतात ना म्हणून हा विषय काढला.

मॅडम: हे बघा युवराजचे जेवण व्हायचं आहे अजुन, त्यांना त्रास देऊ नका. विनाकारण माझ्या लेकराला उपोषण...

मोहन: उपोषण... मॅडम अण्णा आणि मोदी ही उपोषण करत आहेत.

मॅडम: आता कसं मुद्द्याचं बोललात तुम्ही... एक काम करा विजय आणि अनिषला पाठवा. ते हाताळतील हा विषय.

मोहन (घाबरत): आणि मॅडम "महागाई"चं काय?

मॅडम: अहो पुन्हा तेच... सांगितलं ना युवराज उपाशी आहेत याच मुळे. एक काम करा मी घरी जाऊन येते तो पर्यंत "ऑफीस" सांभाळा.

मॅडम घरी पोहोचतात...

युवराज: मम्मी, जेवायला वाढ.

मम्मी: अरे हातपाय तर धू.

युवराज: काय केलं आहे आज???

मम्मी दोन चिठ्ठ्या असलेली एक डिश युवराज समोर ठेवते.

युवराज: काय आहे हे मम्मी?

मम्मी नुसतेच हसते...

युवराज (चिडून): पण आहे काय यात???

मम्मी: उघडून बघ...

शेवटी कोणताच पर्याय नाही हे पाहून युवराज एक चिठ्ठी उघडतो.

त्यात लिहिलेलं असतं, "सिलेंडर महाग होणार, पेट्रोल महाग होणार, पर्यायाने भाजी, दुध ही महाग होणार. खर्च कमी करायला हवेत, म्हणून आज स्वयंपाक नाही."

युवराज चिठ्ठी वाचण्यात मग्न मम्मी परत ऑफीसला जायला निघते.

तितक्यात युवराज ओरडतो, "याला काय अर्थ आहे? म्हणजे आज काहीच नाही."

मम्मी शांत पणे दुसरी चिठ्ठी उघडायला सांगते. युवराज चिठ्ठी उघडतो.

त्यात एक आश्वासन असतं, "उद्या मी श्रीखंड पुरी करणार आहे."

मम्मी: बाळा, जनतेला जे आपण दिले तेच आहे यात. जनता गेल्या ६० वर्षापासून हेच खात आहे. एक दिवस तु ही खाऊन बघं.

युवराज एकदम खुश होतो. चहे-यावरचा आनंद पाहुन मम्मी युवराजची पापी घेते आणि पुन्हा ऑफीसला निघते.

जंबो उड्डाण

2011-08-09T22:31:00.000+05:30

९ ऑगस्ट १९९० म्हणजे ठीक २१ वर्षापूर्वी अनिल "जंबो" कुंबळे कसोटी क्रिकेट मध्ये पदार्पण केले. मग या फिरकीच्या जादूगाराने कधीच मागे वळून पाहिले नाही.

१७ ऑक्टोबर १९७० ला बंगलुरु येथे अनिल कुंबळेचा जन्म झाला. वयाच्या १३ व्या वर्षी त्याने क्रिकेट खेळायला सुरुवात केली. एक जलद गोलंदाज व्हायच्या उद्देशाने त्याने खेळायला सुरुवात केली मात्र फिरकीपटू म्हणून प्रथम श्रेणी क्रिकेट खेळला. रणजीत छाप सोडल्यानंतर त्याने २५ एप्रिल १९९० ला एकदिवसीय सामन्यात श्रीलंका विरुद्ध पदार्पण केले आणि त्याच वर्षी कसोटी मधे.

image: wikipedia

"अनिल कुबंळे अत्यंत वेगळ्या पद्धतीचा फिरकी गोलंदाज होता. चेंडूला अत्यंत कमी वळण मात्र अचूक टप्पा आणि दिशा यामुळे खो-याने बळी मिळवले." पहिल्या ५० कसोटी बळी त्याने फक्त १० कसोटी मध्ये घेतल्या, भारतीय तसेच जगातील क्रिकेटप्रेमींना खरा कुबंळे माहिती झाला तो १९९२-९३ इंग्लंड मालिके नंतर, या मालिकेत त्याने २१ बळी घेतले आणि इंग्रजांना पळता भुई थोडी केली. त्याच्या या कामगिरीमुळे भारत विरुद्ध इंग्लंडचा प्रथम ३-० असा व्हाईट वॉश झाला. पहिले ५० बळी त्याने फक्त १० कसोटी मध्ये पुर्ण केले.

पण त्याच्या कारकिर्दीला खरी भरारी मिळाली ती १९९३ साली झालेल्या "हिरो कप" मध्ये, या स्पर्धेच्या फायनल मध्ये वेस्ट इंडीज विरुद्ध १२ धावा देत ६ बळी घेत भारताला विजय मिळवून दिला. त्यावेळी विंडीज संघ खुप बलाढ्य होता, पण दर्जेदार फिरकी समोर नांगी टाकतो हे पुन्हा सिद्ध केले. कोणत्याही भारतीय गोलंदाजीचा ही सर्वोत्तम गोलंदाजी होती आणि आज ही हा विक्रम कोणी मोडू शकलेलं नाही. एकदिवसीय सामन्यामध्ये त्याने त्याचा दबदबा कायम राखला आणि १९९६ च्या विश्वचषक स्पर्धेत सर्वाधिक बळी मिळवले.

१९९९ मध्ये अनिल कुंबळे आपली कामगिरी अशी काही उंचावली की त्याला काहीच तोड नाही. नवी दिल्ली येथे झालेल्या कसोटी मध्ये पाकिस्तान विरुद्ध दुस-या डावात ७४ धावात १० बळी घेतले. जिम लेकर नंतर अशी कामगिरी करणारा अनिल कुंबळे हा एकमेव गोलंदाज आहे.

सौजन्य: युट्युब.कॉम

पण मी खरा कुंबळेचा चाहता झालो ते २००३ च्या ऑस्ट्रेलिया दौ-यानंतर... कारण १९९८ च्या ऑस्ट्रेलिया दौ-यात कुंबळे सपशेल अपयशी ठरला होता. पण ते अपयश पुसून टाकत त्याने २००३ च्या दौ-यात सर्वाधिक बळी घेतले. १९९८ केलेल्या चुकांमधून शिकत त्याने आपल्या गोलंदाजीत सुधारणा केली. पण खचून न जाता त्याने गोलंदाजी आणखी धारदार करत "गुगली" चा समावेश आपल्या गोलंदाजीत केला.

२००० नंतर दुखापतीनी कुंबळेची पाठ काही सोडली नाही. कसोटीत एकुण ६१९ तर एकदिवसीय सामन्यात ३३७ बळी त्याने घेतले. २००७ मध्ये एकदिवसीय सामन्यांमधुन तर २००८ मध्ये कसोटी क्रिकेट मधुन निवृत्ती घेतली.

कुंबळेचे काही विक्रम:

१) भारतातर्फे सर्वाधिक कसोटी बळी ६१९
२) एकदिवसीय सामन्यात भारतातर्फे सर्वोत्तम कामगिरी १२ धावात ६ बळी
३) कसोटी डावात भारतातर्फे सर्वोत्तम कामगिरी ७४ धावात १० बळी
४) कसोटीत ६०० बळी घेणारा तिसरा फिरकी पटू
५) कसोटीत ५०० हुन अधीक बळी घेणारा एकमेव भारतीय गोलंदाज
६) कसोटी मध्ये सर्वाधिक ३५ कॉट अँड बोल्ड
७) भारतातर्फे सर्वाधिक वेळा (३५) एका डावात ५ बळी घेतले. (जगात ४ था)
८) कसोटीमधे शतक आणि ६०० बळी घेणारा एकमेव खेळाडु

१ ला : अ‍ॅलन लँब (इग्लंड)
१०० वा: मार्टीन क्रो (न्युझीलंड)
२०० वा: पोमी बांगवा (झिंबाब्वे)
३०० वा : मॅथ्यु होगार्ड (इग्लंड)
४०० वा: सायमन कॅटीच (ऑस्ट्रेलिया)
५०० वा: स्टीव हार्मीसन(इग्लंड)
६०० वा: अंड्र्यु सायमंड्स (ऑस्ट्रेलिया)
६१९ वा: मिशेल जॉनसन (ऑस्ट्रेलिया)

फुसका हरभजन

2011-07-25T22:21:00.001+05:30

५६ षटकं ४ निर्धाव २१८ धावा १ बळी...

लॉर्ड्स कसोटी मध्ये हे समीकरण आहे, नुकत्याच ४०० बळी पुर्ण करणाऱ्या तसेच भारताच्या सर्वात अनुभवी गोलंदाज हरभजन सिंग चे.

मी हरभजन सिंगचा खुप मोठा टीकाकार आहे. स्पष्ट सांगायचे तर मला तो मला एक साधारण दर्ज्याचा फिरकी गोलंदाज वाटतो.

१९९८ मध्ये करियरला सुरुवातीला संशयास्पद अ‍ॅक्शन मुळे तो संघा बाहेर गेला. ब-याच अडचणीतून बाहेर येते जखमी अनिल कुंबळेच्या जागी ऑस्ट्रेलिया विरुध्द संघात आला. २००० साली झालेल्या या मालिकेत तो हिरो ठरला त्याने एकूण ३२ बळी घेतले आणि स्टीव्ह वॉच्या बलाढ्य संघाला पराभुत करण्यात भारताला यश आलं.

त्या मालिकेत केलेली त्याने गोलंदाजी आणि लॉर्ड्स कसोटी मध्ये केलेली गोलंदाजी या मध्ये मला काहीच बदल जाणवला नाही. हरभजन एक अत्यंत मर्यादित गोलंदाज आहे, त्याची गोलंदाजी मध्ये काहीच विविधता मला दिसत नाही. एकच प्रकारचा टप्पा, गती आणि वळण. ही कसोटी जेव्हा सुरु झाली तेव्हा संघात सर्वात अनुभवी फिरकी गोलंदाज आहे, सगळ्यात जास्त बळी घेतलेल्या, त्यात इंग्लंडचे फलंदाज फिरकी समोर कमकुवत. अशा जमेच्या बाजु असतांनाही त्याचे प्रदर्शन हे असे.

हरभजन फक्त आणि फक्त ऑफ स्पिन टाकतो, ज्या वेळी त्याला जास्त बाऊन्स मिळतो त्यावेळी त्याला विकेट मिळते.

हरभजन त्याच्या जास्तीत जास्त कसोटी अनिल कुंबळे सोबत खेळला, तो नेहमीच म्हणतो की मला त्याचा फायदा झाला मात्र तो दिसून येत नाही. कारण अनिल कुंबळे ची एक विशेषता होती ती म्हणजे तो त्याच्या चुकांतून तो शिकायचा आणि पुन्हा ती चुक होणार नाही याची काळजी घ्यायचा मात्र असे हरभजन करतांना दिसत नाही. पहिल्या ऑस्ट्रेलिया मालिकेत केलेली कामगिरीच्या जवळपास ही कामगिरी त्याला परत नाही करता आली.

१९९८ च्या जवळपास ऑफस्पिनर "दुसरा" टाकण्याचा शोध सकलेन मुश्ताक ने लावला, त्याच बरोबर त्याने तो उत्कृष्ट कसा टाकायचा हेही जगाला दाखवले. हरभजन, मुरलीधरन ने ही कला शिकली. पण सकलेन, मुरलीधरन जेव्हा दुसरा टाकायचे तेव्हा फलंदाजाला ते ड्राईव्ह करायला भाग पाडायचे. त्या मुळे ऑफस्पिनर समजुन फलंदाज चुकायचे आणि बाद व्हायचे. पण जेव्हा हरभजन सिंग दुसरा टाकतो तो खुपच आखूड टप्प्याने टाकतो त्या मुळे फलंदाजाला बराच वेळ मिळतो आणि मागे जाऊन तो आराम कट किंवा पुलचा फटका मारू शकतो. काळ बदलला आणि मेंडीस, आर. अश्विन सारखे स्पिनर आले आणि कॅरम बॉल चा उगम झाला, हरभजन ला हे सुद्धा जमत नाही.

हरभजनची एक मर्यादा जी सर्व देशाच्या फलंदाजांना माहिती आहे ती म्हणजे पहिल्या काही षटकात हरभजनला विकेट मिळाली तर तो चांगली गोलंदाजी करतो पण तसे नाही झाले तर तो फलंदाजाला हवी तशी गोलंदाजी करतो. त्याचा मारा स्वेर्य होतो आणि रन काढणे अत्यंत सोपे होते. दुसरे एक म्हणजे त्याच्यावर हल्ला केला की ही हरभजन दिशाहीन गोलंदाजी करतो.

२००९ च्या टी-२० वर्ल्डकप मध्ये भारत अपयशी ठरला होता, इग्लंड विरुद्ध सामना भारताने ३ धावाने गमावला आणि खापर फलंदाजी वर फूटले. पण कमी पडलेल्या धावा सर्वांना दिसत होत्या मात्र हरभजन ने दिलेल्या १० वाईड कोण्याच्याच लक्षात नाही. हरभजनचा फास्ट बॉल हा लेग स्पंम्प च्या बाहेर जातो. इतक्या वर्षाच्या अनुभवानंतर हे त्याला कळाले पाहिजे आणि हा बॉल टाकणे टाळल पाहिजे, मात्र आज ही तो ही चुक करतो.

माझ्या मते आता वेळ आली आहे, हरभजन ला जुन्या कामगिरी पेक्षा सद्य कामगिरीच्या जोरावर संघात ठेवावे. नवीन स्पिनरला संधी द्यावी.

लॉर्ड्स: क्रिकेटची पंढरी

2011-07-16T20:02:00.001+05:30

भारताचा या वेळेचा इंग्लंड दौरा फार विशेष आहे. कारण २१ जुलै पासून सुरु होणारा कसोटी सामना इतिहासातला २००० कसोटी सामना आहे. हा सामना ऎतिहासिक अशा लॉर्ड्स या मैदानावर खेळला जाणार आहे.

Lord's The Home of Cricket आपण या मैदानाला क्रिकेटची पंढरी म्हणतो. का आहे या मैदानाला एवढं?

Image: http://topz10s.com/

इंग्लंड मधील लंडन शहरात आहे. १८१४ मध्ये या मैदानाची निर्मीती झाली. थॉमस लॉर्ड्स या व्यक्तीने हे मैदान बनविले आणि त्याच्या नावाने आज हे ओळखले जाते. आज पर्यंत याच मैदानावर ईसीबी कार्यालया आहे तर मेरीलीबोन क्रिकेट क्लबचे हे होम ग्राउंड आहे. तसेच या मैदानावर जगातले सर्वात जूने क्रिकेट संग्रहालय आहे.

१८८४ मध्ये या मैदानावर पहिला कसोटी सामना खेळला गेला. ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध झालेला हा सामना इग्लंड ने जिकंला. तर भारताने पहिला सामना १९३२ खेळला. आता पर्यंत या मैदानावर ११९ कसोटी सामने खेळले गेले आहेत आणि प्रत्येक खेळाडू या मैदानावर कसोटी खेळता यावी हे स्वप्न घेऊन जगत असतो तर या मैदानावर एखादा विक्रम नोंदवता आले तर साक्षात पंढरीत विठ्ठलाचे दर्शन झाल्याचे समाधान खेळाडूला मिळते.

या मैदानावर पहिले शतक झलकावले ते इंग्लंडच्या अ‍ॅलन स्टील ने त्या ने १८८४ साली ऑस्ट्रेलिया विरुद्ध १४८ धावा केल्या होत्या. तर पहिला पाच बळी घेण्याची कामगिरी इंग्लंडच्याच टेड पीट याने मिळवला.

या मैदानाच्या बांधकामात एक मोठी गंम्मत आहे, हे मैदान डोंगर उतारावर आहे, उत्तर दिशेला हे मैदान दक्षिण दिशेपेक्षा ८ फूट उंच आहे. त्यामूळे हे मैदानावर टप्पा अनियमित राहतो. तर खेळाडुंना क्षेत्ररक्षाणात अडचणी येतात.

तरी या मैदानावर बरेच खेळाडु आपली छाप सोडून गेले आहेत.

या मैदानावर सर्वाधीक धावा करण्याचा मान इंग्लंडचा माजी कर्णधार ग्रहम गुच च्या नावावर आहे त्याने ३९ डावात २०१५ धावा केल्या, तर एका डावात सर्वाधीक धावा करण्याचा विक्रमही त्याच्याच नावावर आहे त्यानए १९९० मध्ये भारत विरुद्ध ३३३ धावा केल्या होत्या. हे मैदान ग्रहम गुच साठी फारच भाग्यवान होते कारण या मैदानावर सर्वाधीक शतक ठोकण्याचा विक्रमही त्याच्याच नावावर आहे त्याने या मैदानवर एकून ६ शतकं ठोकली आहेत. या मैदानावर शतक ठोकण्याचे जवळपास सगळे विक्रम इंग्रज खेळाडुंच्या नावावर आहे. पण असा विक्रम दिलिप वेंगसरकरच्या नावावर आहे जो सर डॉन ब्रॅडमन लाही नाही करता आला. वेंगसरकर या मैदानावर सर्वाधीक शतक ठोकणारा विदेशी खेळाडू आहे. त्याने या मैदानावर एकूण ३ शतक ठोकली आहे. तर सौरव गांगुली ने याच मैदानावर पदार्पणात शतक ठोकण्याची कामगिरी केली आहे.

इंग्लीश वातावरण स्विंग गोलंदाजांचे नंदनवन मानले जाते आणि लॉर्ड्स त्याच्या विशेष उतारामुळे गोलंदाजांना मदत मिळते आणि याच उपयोग उत्तमरित्या करून घेतला तो इयान बोथम ने. कारकिर्दीत त्याने या मैदानावर २६ डावात ६९ बळी घेतले. या मैदानावर एका डावात सर्वाधीक बळी घेण्याचा विक्रमही त्याच्याच नावावर आहे. त्याने १९७६ मध्ये पाकिस्तान विरुद्ध ३४ धावात ८ बळी घेत या मैदानावरील आज पर्यंतची सगळ्यात चांगली कामगिरी नोंदवली गेली आहे.

हा सामना मी पाहिला नाही मात्र मला आजही आठवते जेव्हा १९९७ मध्ये ग्लेन मॅकग्राथने ३८ धावात ८ बळी घेत इंग्लंडचा ८८ धावात खुर्दा उडवला होता. तर एका सामन्यात १३७ धावात १६ बळी घेण्याची कामगिरी ऑस्ट्रेलियाच्याच बॉब मॅसीच्या नावावर आहे.

७२९ वर ६ ही या मैदानावरील सर्वोच्च धावसंख्या आहे. १९३० साली ऑस्ट्रेलियाने ही धावसंख्या उभारली होती. त्यात २५४ इतका वाटा होता सर डॉन ब्रॅडमन यांचा. तर धावाचा निच्चांक भारताच्या नावावर आहे, १९७४ साली सर्वबाद ४२ धावा.

भारताची या मैदानावर कामगिरी फारशी चांगली राहिलेली नाही. आज पर्यंतच्या खेळल्या गेलेल्या १५ कसोटीत फक्त एकात विजय मिळविता आला आहे तर १० मध्ये पराभव.

आता याच मैदानावर २००० वा कसोटी सामना खेळविला जाणार आहे. या मैदानच्या शिरपेचात आणखी एक मानाचा तुरा रोवला जाणार आहे.

आता बस्स पुरे...

2011-07-14T22:15:00.001+05:30

हमें घर चलाना पडता है साहब...

A Wednesday मधील नसरुद्दीन शाहचा हा डायलॉग...

२६/११ मुंबई हल्ल्याच्या जखमा भरल्याही नव्हत्या आणि १३ जुलै ला परत आतंकवादी हल्ला मुंबईवर झाला.
१७ मृत्युमुखी आणि शेकडो जखमी...

यावर आपणच निवडुन दिलेल्या नेत्यांची मते,

राहुल गांधी म्हणतो: हे हल्ले कोणीही थांबवू शकत नाही, मुंबई ची परिस्थीती इराण सारखी आहे.
दिग्विजय: भारताची परिस्थिती पाकिस्तानपेक्षा बरी आहे.

काय करावं सांगा तुम्ही...

सरकारला माझी विनंती आहे काहीच करू नका. म्हणजे तपास, अटक, खटला काय गरज आहे ह्या सगळ्यांची...

कारण पोलीस जीवाचे रान करून तपास करणार. संशयीत गुन्हेगार पकडले जाणार. मग मानवाधिकार कार्यकर्ते त्यांच्या पाठीशी उभे राहणार. उज्ज्वल निकम आपले कौशल्य पणाला लावुन गुन्हा सिद्ध करतील, या नंतर सरकार काय करणार त्यांना सांभाळुन ठेवणार. जनतेला अजुन एक कसाब किंवा अफझल गुरुची गरज नाही.

जनता खरचं खुप वैतागली आहे. जनतेच्या सहनशक्तीचा अंत पाहू नका, नाहीतर आम्हाला रस्त्यावर उतरावे लागेल.

आठवणींचा मुखवास

2011-05-25T08:41:00.000+05:30

परवा ऑफीसमध्ये आल्यावर थोड्याच वेळात ई-मेल आली. Chocolate @ my Desk जो कोणीही दक्षिण आफ्रिकेतून परततो तो अशी ई-मेल नक्की करतो. काही मिनिटातच सगळे जण त्याच्या डेस्कवर जमा झालेले दिसले. त्याने आणलेल्या चॉकलेट वर सगळ्यांनी ताव मारला आणि आपल्या कामाला लागले.

दुपारी लंच नंतर आम्ही ७-८ जण शतपावली करण्यासाठी बाहेर पडलो. त्याच दरम्यान पुन्हा त्या चॉकलेट चा विषय निघाला कारण ते चॉकलेट खुपच छान होते. आमच्या पैकी ही काही जणांचा यापूर्वी दक्षिण आफ्रिका दौरा झाला होता. तेवढ्यात समीरने आमच्यापैकी एकाने आणलेल्या च्युईंगम चा विषय काढला. समीरच्या मते ते इतके चिवट होते की, "ज्याने कोणीही ते खाल्ले त्याची चिता विजली तर हाड नाही सापडणार पण ते च्युईंगम जशाचा तसे सापडेल", सगळे जण पोट धरून हसू लागले. इथेच चर्चेला सुरूवात झाली.

मग सगळे जण लहानपणी मिळणा-या "खाऊ" बद्दल बोलु लागले, एक जण म्हणाला लहानपणी एक सुपारी मिळायची ती मी का खायचो तर त्याच्या पाकीटावरील चित्र एका बाजूने पाहिले तर पुरुषाचा चेहरा आणि दुसरी कडून पाहिल तर स्त्रीचा चेहरा दिसायचा.

इतक्यात एकजण म्हणाला, "अरे तु ती "पेप्सी" खायचा का रे ?" तेव्हा ही रंगीत "पेप्सी" आठ आण्याला मिळायची. साधी, दुधाची आणि रंगीत "पेप्सी" खाण्यात खुप खुप मजा यायची. "पेप्सी" वरून विषय मटका कुल्फी कडे वळायला जास्त वेळ लागला नाही. मग मटका कुल्फी, मावा कुल्फी अश्या एक एक बालपणीच्या आठवणींची रांग लागली.

तेवढ्या प्रसाद म्हणाला "अरे ते ’बोर कूट’ खायचा का रे तु?"

"बोर कूट ! म्हणजे काय? भातावर टाकून खातात तेच का?" असे प्रश्न फक्त आणि फक्त "जॉन सवाली" (हे टोपण नाव आहे)च विचारू शकतो. जॉनच्या प्रश्नांची quality आणि quantity एवढी भयंकर असते की सीबीआय वाले सुध्धा थोडी दयामाया दाखवत असतील पण जॉन सवालीकडे तसं काही नाही. या प्रश्नावर आम्ही खुप हसलो, त्याला दोघां तिघांनी टपल्या ही दिल्या आणि त्याचा कुळाचा जयजयकार केला. मग त्याला बोर कूट म्हणजे काय ते सांगितले. "अरे भातावर टाकून खातात ते मेतकूट" असे मी म्हणालो.

एक जण सांगु लागला की तो लहानपणी बोर कूट कसा पुडी सगट खायचा आणि मग त्यासाठी वडिलांचा मार बसायचा. तेवढ्यात समीर ने त्याचाही एक कारनामा सांगितला की, तो लहानपणी "लाची" खाण्यासाठी काय करायचा तर इमारत बांधकामातील सळई विकायचा.

मला ही आठवतो अजुन शाळेच्या बाहेर विकत मिळणार "मोहन चा बर्फ गोळा" लाल, काळा, हिरवा रंग टाकून तो बर्फ गोळा मिळायचा. मी नेहमी लाल रंगाचा गोळा घ्यायचो. तो खात खात तोंड रंगवून मी घरी आलो की आई मला लाल तोंड्या माकड म्हणायची.

ह्या बालपणी आठवणी मुळे पुन्हा एकदा लहान व्हावे असे वाटत आहे. मोकळ्या मनाने बर्फ गोळा, बोर कूट, पेप्सी, गटागट खावे असं नेहमी वाटत. त्या वेळी मिळणार हा "खाऊ" खुप अमूल्य वाटायचा. ती मजा काही औरच होती.

"खाने बाद कुच मीठा हो जाये" हे आजकाल खुप कानावर पडत आहे. मात्र त्यादिवशी त्याची आम्हाला काहीच गरज पडली नाही कारण या आठवणींचा गोडवा पुरेसा होता.

मौजमजा X आंदोलन

2011-05-17T23:12:00.000+05:30

हा संपुर्ण आठवडा पेटला आहे. घराबाहेर न पडण्याचे आता दोन सबळ कारणं मिळाली आहेत. एक तर उन्हाळा आणि दुसरं म्हणजे पेट्रोल दरवाढ.

या आठवड्यात झालेल्या ५ रुपयांच्या दरवाढीचे पडसाद संपुर्ण देशात पहायला मिळाले. कुठे मोर्चा, कुठे निदर्शने, तर कुठे निषेध व्यक्त करण्याचे नवनवीन प्रकार, संतापलले विरोधक, न्युज चॅनल वरचे चर्चासत्र.

आता सवाल असा आहे की खरंच ह्याची काही गरज आहे का? मी या दरवाढीचे समर्थन करत नाही मात्र हे सगळं करून काही फरक पडणार आहे का?

कारण मला सर्वत्र दोन विभिन्न चित्र पहायला मिळत आहे.

दैनिक सकाळ मध्ये आज एक बातमी वाचली. "संभाजी महाराज जयंतीनिमित्त चित्तेपिंपळगाव ते टि.व्ही. सेंटरपर्यंत दुचाकी फेरी" ही बातमी आणि या फेरी मध्ये भाग घेतलेल्या सुमारे ५० युवा कार्यकर्त्यांची नावे देण्यात आली आहेत.

खूप प्रश्न उभे राहिले, काय साधलं या दुचाकी फेरीतून??? किती पेट्रोल वाया गेले असेल?
या युवा कार्यकर्त्यांनी हीच फेरी चालत किंवा सायकलवर काढली असती तर प्रतिसाद ही जास्त मिळाला असता आणि प्रसिद्धीही. अशा फे-या काढून एकीकडे पेट्रोल जाळायचे आणि दुसरीकडे सरकारच्या नावाने बोंबा मारायच्या.

औरंगाबादच्या महापौर ने तर कहरच केला ह्या चक्क राजेशाही बग्गीतून कार्यालयात आल्या. अशी बग्गी राजे महाराजे वापरताना किंवा चित्रपटाच पाहायला मिळते. आता हा निषेध म्हणायचा की जनतेची चेष्टा. खरं सांगा तुमच्या आमच्या सारख्याला परवडणार आहे का अशी बग्गी.

दरवेळी पेट्रोल दरवाढ झाल्यानंतर न्यूज चॅनलवाले चर्चासत्र भरवतात. ह्या संवादाचा विसंवाद होतो, कुणी सरकारची बाजु घेतं तर कुणी जनतेची आणि जनता शांतपणे हा सुपर हीट तमाशा पाहत असते.

निषेध, निदर्शने आणि चर्चासत्र सगळे काही दिवसात बंद होतात आणि जनता पुन्हा पंपावरच्या रांगेत उभी दिसते.

http://indiacurrentaffairs.org

जनता फक्त एवढेच करू शकते का?

नाही... आपण बरंच काही करू शकतो.

शक्य तितका जास्त सार्वजनिक परिवहनाचा वापर करा.
कार्यालयाच्या जवळपास राहत असाल तर सरळ सायकल वापरायला सुरुवात करा.
शक्य तितका कमी दुचाकीचा वापर करा.
चालत जाणे शक्य असेल तर चालत जा.
अधीक मायलेज देण्या-या वाहनांची निवड करावी.
इंधनाची बचत करण्याची सवय लावा.
दरवाढी साठी सरकारला वेढीस धरण्यापेक्षा सार्वजनीक परिवहनाचा दर्जा सुधारण्याचा हट्ट धरा.
कंपन्यांनी कर्मचा-यांना सायकलवर येण्यासाठी प्रोत्साहित करावे, त्यामुळे प्रदुषण कमी होईल, पार्किंगची समस्या येणार नाही.
सरकारने सायकल वापरणाऱ्या व्यक्तीला कर सवलत द्यावी.

मला माहिती आहे ह्या हायटेक जगतात या गोष्टी पटायला जरा अवघड आहेत, पण ह्या गोष्टी साध्य करणं आज आपल्या हातात आहे. भविष्यात जेव्हा काहीच पर्याय उरणार नाही तेव्हा ह्याच गोष्टी नाईलाजाने कराव्याच लागतील.

बंद करा आंदोलने, कमी करा मौजमजा. परिस्थितीचा विचार करा वेळ अजुन ही आपल्या हातातून गेलेली नाही.

मुंबई का पुणे

2011-04-08T01:37:00.000+05:30

आजपासून एका नवीन वादाला सुरूवात होणार आहे. मुंबई का पुणे...

हा वाद राजकीय, भाषेचा, शहरातील दळणवळण किंवा गर्दीचा नाही. या वादाला वाचा फोडली आहे ती आयपीएल-४ ने.

वर्ल्डकपचा शानदार शेवट झाला, भारताच्या विजयाचा परमानंद अजुन अनुभवत असतांना लगेचच आयपीएल-४ ची नांदी झाली. गेल्या ३ स्पर्धेत ८ संघ होते आणि या वेळेस १० संघाच्या समावेशाने चुरस वाढली आहे. या वेळी कोची आणि पुणे हे दोन संघ सामील झाले आहेत. या वेळी आयपीएल १० संघ एकमेव बदल नसून ह्या वेळी संघांची पुनर्बांधणी करण्यात आली आहे. बरेच मातब्बर खेळाडू आता दुस-या संघात सामील झाले आहेत. त्यामुळे ही स्पर्धा खूपच वेगळी होणार असे वाटत आहे.

पुणे ह्या संघाने अनपेक्षित उडी घेतली. सगळ्यांनी "अहमदाबाद" नवा संघ असणार असा अंदाज बांधला होता, पण पुणे संघाने बाजी मारली. यामुळे महाराष्ट्राचे दोन संघ आयपीएल आले आणि आपले राज्य पहिले असे राज्य बनले की ज्याच्या दोन शहराचे संघ आयपीएलमध्ये आहेत. पण आता चाहते चांगलेच कात्रीत सापडले आहेत. कारण अगोदर मुंबई इंडियन्सचे बरेचसे चाहते पुणे वॉरीअर्स कडे वळाले आहेत.

हे दोनही संघ काही दिग्गज तसेच नविन खेळाडूंनी भरलेला आहेत. मुंबई कडे मास्टर ब्लास्टर "सचिन तेंडूलकर" आहे तर पुणे संघात वर्ल्डकपचा हिरो "युवराज सिंग". दोन ही संघ पुढील प्रमाणे

image: www..iplt20.com

मुंबई इंडियन्स: सचिन तेंडूलकर, हरभजन सिंग, कायरन पोलार्ड, लसिथ मलिंगा, रोहीत शर्मा, मुनाफ पटेल, अंड्र्यु सायमंड्स, डेव्हीड जेकब्स, जेम्स फ्रॅंकलीन, क्लिंट मकाय, मोईसस हेनरीकेस, धवल कुलकर्णी, आदित्य तरे, अली मुर्तझा.

image: www.iplt20.com

पुणे वॉरीअर्स: युवराज सिंग, रॉबीन उथप्पा, आशिष नेहरा, मुरली कार्तिक, ग्रॅहम स्मिथ, टीम पेन, अंजलो मॅथुज, नाथन मकलम, कल्लम फर्गुसन, वेन पार्नेल, मिशेल मार्श, जेरोम टेलर, अल्फांसो थॉमस, जेसी रायडर.

सचिन का युवराज हा प्रश्न चाहत्या समोर पडला आहे. युवराज जबरदस्त फॉर्म मध्ये आहे तर सचिन हा सदाबहार आहे.

मुंबई ची ताकद सचिन, पोलार्ड आणि हरभजन यांच्यासारख्या खेळाडूंमुळे दिसून येते तर धवल कुलकर्णी हा छुपा रुस्तुम ठरू शकतो. सायमंड्स धोकादायक ठरू शकतो तर दुसरी कडे पुणे संघाची ताकद युवराज, स्मिथ, फर्गुसन ह्या खेळाडूंमुळे दिसून येते तर जेसी रायडर छुपा रुस्तुम ठरू शकतो. गोलंदाजीत पुणे संघ (कागदावर) कमकुवत वाटत आहे. मुंबईला ती स्पर्धेत खेळण्याचा अनुभव आहे तर पुण्याचा संघ नवा असला तरी कमी लेखून चालणार नाही.

तरी सुद्धा प्रश्न आहेच कोणतं शहर मुंबई का पुणे...

मी मुंबई इंडियन्स चा चाहता आहे... कारण सचिन, धवल आणि पोलार्ड हे माझे आवडते खेळाडू पण युवराज, उथप्पा आणि फर्गुसन हे सुद्धा धमाकेदार आहेत.

असो आताशी कुठे स्पर्धा सुरु होते आहे जसा जसा खेळाला रंग चढेल संघांची ताकद दिसायला लागेल...

तो पर्यंत आला रे.... मुंबई इंडियन्स :)

अश्रू, अपयश आणि परमानंद

2011-04-03T02:27:00.000+05:30

अखेर ज्या क्षणाची वाट प्रत्येक भारतीय पाहात होता ती रात्र आली.

भारताने २८ वर्षानंतर पुन्हा विश्वविजेतेपद मिळवले...

१९९६ च्या स्पर्धेतले विनोद कांबळीचे अश्रू...

image: dailybhaskar

२००३ मधले उपविजेतेपद...

Image: www.currentnewsindia.com

२००७ मधले अपयश...

Image: Internet

पाहिल्यानंतर आज २ एप्रिल २०११ रोजी मिळालेला परमानंद.

image: www.espncricinfo.com

अभिनंदन टीम इंडिया आता आपण विश्वविजेते आहोत.
आणि लाख लाख धन्यवाद आम्हाला हा परमानंद दिल्याबद्दल.

मी पाहिलेला सिनेमा : द टर्मिनल

2011-04-02T02:49:00.003+05:30

सिनेमा बघणे हा माझा छंद नाही. मी क्वचितच एखादा सिनेमा बघतो. सिनेमा बघण्यापेक्षा मी लिहणे किंवा क्रिकेट बघणे मी जास्त पसंत करतो. पण कधी कधी बदल म्हणून मी सिनेमा बघतो. माझी आवड बऱ्याचदा दुस-यांशी जुळत नाही. प्रथमच मला आवडलेल्या एखाद्या सिनेमाबद्दल मी लिहायचा प्रयत्न करत आहे.

गुरुवारी नेहमी प्रमाणे ऑफीस संपवून घरी आलो. इथे (जोहान्सबर्ग) टी.व्ही. वर बघण्यासारखे काहीच नसते. खुपच कंटाळा आला होता म्हणून चॅनेल बदलत बसलो तर एका ठिकाणी "द टर्मिनल" चालू होता. मला यातील कलाकार, कथानक काहीच माहिती नव्हतं तरी पहात बसावसं वाटला.

Image: wikipedia

याच कथानक असं की नायक "व्हिक्टर नोरवॉस्की" युरोपीय देशातून न्यूयॉर्क ला येतो. विमानतळावर पोहोचल्यावर त्याला कळत की त्याच्या देशात युद्ध सुरू झालं आहे. या पार्श्वभूमीमुळे त्याला न्यूयॉर्क शहरात जाण्याची परवानगी नाकारली जाते, त्याच बरोबर त्याच्या देशात चालु असलेल्या युद्धामुळे त्या परत पाठवता येत नसतं. आता "व्हिक्टर नोरवॉस्की" कोणताच देश नसलेला व्यक्ती बनतो. नाईलाजाने त्याला आता विमानतळावरच राहण्याची वेळ येते. व्हिक्टरला थोडेसे इंग्रजी बोलता येत असते आणि तो जे काही बोलतो ते समजणेही अवघड असते. त्यात त्याला विमानतळ अधिकारी त्याला कोणतेही सहकार्य करत नाही मात्र त्या ठिकाणी कामं करणा-या काही व्यक्ती त्याला मदत करतात.

हळू हळू त्याची ओळख विमानतळावरच्या काही व्यक्तींशी व्हायला लागते. भाषेमुळे अडचण होत असल्याने तो इंग्रजी शिकायला सुरूवात करतो. तिथे काम करणारा एक युवक त्याला जेवणाचे आमिष देऊन त्याचं प्रेम असलेल्या एका युवती पर्यंत आपले विचार पोहोचविण्याचे काम करवून घेतो. त्याच वेळी भावनिक अडचणीत सापडलेली एक हवाई सुंदरी त्याला भेटते, तिच्याशी बोलण्याची व भेटण्याची इच्छा त्याला होत असते पण पैसे नसल्याने तो तिच्या सोबत जेवण्यास नकार देतो. आता तो नोकरी शोधायला लागतो जेणे करून काही पैसे जमा होतील आणि जेवणाचा प्रश्न सुटेल, त्याला एका ठिकाणी काम देखील मिळतं. पैसे जमा झाल्यावर व्हिक्टर तिला जेवणासाठी घेऊन जातो आणि तिला भावनिक गुंत्यातून बाहेर काढतो. त्याच्या साध्या सरळ स्वभावामुळे तो सर्वांचा चाहता होता.

मात्र त्याच बरोबर विमानतळ अधिकारी त्याला या विमानतळावरून बाहेर काढण्याचे बरेच प्रयत्न करतात मात्र ते अपयशी होतात. अखेर ते त्या हवाई सुंदरीची मदत घ्यायची ठरवतात. व्हिक्टर नोरवॉस्की एक आतंकवादी असून तो न्यूयॉर्क मध्ये जाण्यामागे काहीतरी असेच कारण असल्याचं विमानतळ अधिकारी तिला सांगतात. तेव्हाच तिला कळतं व्हिक्टर गेल्या ९ महिन्यापासून विमानतळावरच राहत आहे. तेव्हा तो तिला त्याचं न्यूयॉर्कला जाण्यामागचे खरं कारण सांगतो. व्हिक्टरचे वडील जॅझ संगीताचे चाहते असतात आणि जगातील नामवंत ५७ संगीतकारांची सही घ्यायची त्यांची इच्छा असते. त्यांच्या कडे ५६ जणांची सही असते मात्र अखेरचा संगीतकार न्यूयॉर्क मध्ये असतो आणि त्याची त्याची सही घेऊन त्याच्या वडिलांची इच्छा पुर्ण करायची असते.

खरं कारण समजल्यावर त्याला एका दिवसाचा व्हिसा मिळवून देण्यास ती व्हिक्टरला मदत करते. त्याच बरोबर त्याच्या देशातील युद्ध संपुष्टात येतं आणि तो आपल्या देशात परत जाण्यास पात्र होतो मात्र वडिलांच्या शेवटच्या ईच्छेचे काय? विमानतळ अधिकारी त्या इमोशनली ब्लॅकमेल करतात आणि आपल्या देशात जाण्यास भाग पाडतात. मात्र विमानतळावरील सगळेच त्याला मदत करतात आणि न्यूयॉर्क शहरात जाण्यास भाग पाडतात. अखेरीस तो त्या संगीतकाराची सही मिळवतो आणि वडिलांची इच्छा पुर्ण करतो...

हा सिनेमा मला का आवडण्याचं कारणं म्हणजे व्हिक्टर नोरवॉस्कीच्या भावना... वडिलांची इच्छा पुर्ण करण्यासाठी व्हिक्टरने केलला संघर्ष मनाला खूप स्पर्श करून गेला.

व्यक्ती आठवणीतल्या: अनमोल केळकर उर्फ केळ्या (भाग-3)

2011-03-14T13:44:00.001+05:30

भाग 1 इथे वाचा

भाग 2 इथे वाचा

केळ्या ब-यापैकी विसराळू होता. आईने दिलेली ताकीद तो विसरायचा मात्र एक गोष्ट अशी होती तो नियमित करायचा ती म्हणजे झोपण्या अगोदर बॅग मधुन "धौती-योग" ची बाटली काढून एक चमचा चुर्ण खायचा. आम्ही सगळे ते पाहायचो पण त्याचा परिणाम दुस-या दिवशी सकाळी पहायला मिळायचा. कारण केळ्यानी जर एक चमचा चुर्ण खाल्ले नाही तर दुस-या दिवशी त्याचा डाटा डाऊनलोड व्हायचा नाही. बरं ह्या डाऊनलोडची स्पीड ही डायल-अप सारखी होती अगदी ३२ केबीपीस....

आम्ही खुप खुप वैतागायचो, दाराबाहेर उभं राहुन मिलिंद शांतपणे गाणं म्हणायचा, "बडी देर हुई नंदलाला, तेरी राह तके ब्रिजबाला..." पण केळ्यासाठी आम्ही सगळं सहन करायला लागलो.

आम्ही केळ्याला त्याच्या सगळ्या सवयी सोबत स्विकारलं कारण त्याचं Knowledge sharing करण्याच्या गुणामुळे. तो भेटण्यापुर्वी मी ब-याच लोकांना भेटलो होतो पण, ज्ञान वाटल्याने वाढते असा विचार करणारे कोणीच भेटलं नव्हतं. समोर बसलेल्या व्यक्तीला एखादी गोष्ट सांगितली तर तो आपलं ज्ञान चोरेल असा विचार करण्या-यापैकी केळ्या नव्हता. इंग्रजी, विज्ञान असो गणित तो शिकविण्यासाठी, समजावून सांगण्यासाठी कायम तयार असायचा. नोकरी साठी लिहिल्या जाणारे कव्हर लेटर त्यानेच मला लिहून दिले. इंटरवुव्ह मध्ये कसे बोलायचे याची त्याने माझ्याकडून भरपूर प्रक्टीस करून घेतली होती.

पण अधून मधुन केळ्याचा दंगा चालूच असायचा. एखाद्याचा पगार असो की वाढदिवस किंवा काहीही कारण असलं की केळ्या उत्तम मधुन जिलेबी घेऊन आलाच समजायचं.

केळ्याची आणि लादेनची खुन्नस होती, कदाचित आजही असेल... या खुन्नसचे कारण म्हणजे ९/११ ला अमेरिकेवर झालेला आतंकवादी हल्ला. केळ्या खुप हुशार होता आणि त्याला अमेरिकेतल्या एका कंपनीत नोकरी मिळाली होती. पण १३ सप्टेंबर ला त्याला फोन आला आणि सगळ्या अपॉइंटमेंट रद्द झाल्याचे कळविण्यात आले. केळ्या खुपच निराश झाला होता. कारण ते विमान वर्ल्ड ट्रेड सेंटर नव्हे तर केळ्याच्या स्वप्नांवर आदळलं होतं.

केळ्या आणि मी खुप छान मित्र झालो होतो. पण त्याच्या मैत्रीचा सहवास थोड्याच काळापुरता मिळाला कारण मला नोकरी मिळालं नशिबाने ठिकाण होतं नाशिक. केळ्या खुप खुश होता कारण मी त्याच्या गावी जाणार होतो, मात्र मी एका चांगल्या मित्रापासून दुर जात होतो. थोड्याच दिवसात केळ्या नरेंद्र मोदींच्या राज्यात गेल्याचं समजलं तसा त्याने मला ईमेल केला होता.

आज दहा वर्ष होत आहे या गोष्टीला... केळ्यासारखा एक मित्र भेटला पण त्याचा सहवास जास्त लाभला नाही. करिअर, नोकरी, पैसा या गोष्टींच्या मागे लागल्याने आम्ही एका चांगल्या मित्रापासुन दुर दुर जात राहिलो. परवा जेव्हा एकाने Knowledge sharing करण्यात टाळाटाळ केली, तेव्हा मला चटकन केळ्याची आठवण झाली. वाटलं त्याला सांगाव हे सगळं की केळ्या कसा होता.

काळाच्या ओघात आज मी खुप दुर आलो आहे मात्र केळ्या कुठे आहे हे काहीच माहिती नाही. जर तुम्हाला केळ्या कुठे भेटला तर त्याला सांगा की त्याचा एक जुना मित्र त्याची "उत्तम" च्या बाहेर त्याची वाट बघतो आहे...

(समाप्त.)

व्यक्ती आठवणीतल्या: अनमोल केळकर उर्फ केळ्या (भाग-2)

2011-03-07T13:34:00.000+05:30

भाग एक इथे वाचा

"अरे भेटायचं होतं ना तुला? चल ओळख करून देतो" असं म्हणत मिलिंद समोर आला आणि आमची ओळख करुन दिली

"हा नागेश... योगेशचा लहान भाऊ"

मी नुसतंच हॅलो म्हणालो.

माझ्या चेह-यावरील भाव मिलिंदने टिपले होते. मला बाजूला घेऊन त्याने समजावले हे बघ इंग्रजी मध्ये एक म्हण आहे "Curosity kills the cat" या म्हणीचा अर्थ कळाला का तुला??

हो मी म्हणालो.

त्यानंतर आम्ही सगळे सोबत जेवलो आणि झोपी गेलो. पण मी अनमोलशी काही जास्त बोललो नाही. कारण माझी उत्सुकता संपली होती आणि त्याच बरोबर एका प्रश्नाचे उत्तर ही मिळाले की त्याच्या किट मध्ये एकही कंगवा कसा काय नाही.

सकाळी मला लवकर जाग आली पण ती सवयीप्रमाणे नव्हे तर किचन मध्ये पडलेल्या भांड्यांच्या आवाजाने. उठून बघीतले तर अनमोल चहा बनवत होता. "चल लवकर दात घास, मस्त चहा केला आहे" तो म्हणाला.

मी दात घासून हॉल मध्ये येऊन बसलो त्याने गरमा गरम चहा चा कप माझ्या हातात दिला. "थॅंक्स अनमोल..." मी म्हणालो.
"अबे थॅंक्स कसलं रे, आणि अनमोल काय म्हणतोस, सारा जमाना मुझे "केळ्या" कह कर बुलाता है..."

"केळ्या..." मी म्हणालो

"येस... यु आर राईट" आणि त्याने माझ्याशी शेक हॅंड केलं.

चहा एकदम मस्त झाला होता. अनमोल उर्फ केळ्या माझ्या समोर लुंगी आणि बनियान मध्ये बसला होता. पण राहुन राहुन माझं लक्ष त्याच्या टक्कलाकडे आणि सुटलेल्या पोटाकडे जात होतं. तो लठ्ठ नव्हता पण पोट खुपच सुटलं होतं.

"तुझं वय किती रे केळ्या?" मी घाबरत घाबरत विचारलं

माझा हा प्रश्न ऎकुन त्याने चहाच्या घोटाचा एक फवारा सगळ्या हॉल मध्ये उडवला.

"अरे हळू हळू काय झालं???" मी त्याला विचारलं

"अबे काय विचारतोस राव तु..." असे म्हणत तो जोर जोरात हसू लागला आणि हसत हसतच त्याने त्याची जन्मतारीख सांगितली.

आता माझ्या तोंडातून फवारा उडण्याचा बाकी राहिलं होतं पण तस काही झालं नाही, मी स्वत:ला सांभाळल. हा केळ्या माझ्या पेक्षा फक्त ८ महिन्याने मोठा होता.

हळू हळू केळ्या शी मैत्री वाढू लागली. आणि त्याचे एक एक पैलु समोर येऊ लागले. केळ्या मुळचा नाशिकचा होता. माझा त्याच्याबद्दलच एक अंदाज खरा ठरला तो म्हणजे केळ्या अभ्यासात अत्यंत हुशार होता. कारण त्याने नुसतच B.E. Mech. केलं नव्हतं तर तर तो युनिवर्सीटीमध्ये पहिला आला होता. त्याचे वडील शास्त्रज्ञ होते. आम्ही नोकरीच्या जाहिराती येतात म्हणून लोकल/मराठी पेपर विकत घ्यायचो पण केळ्या आल्यापासून घरात Times of India येऊ लागला. केळ्या नेहमी हाच पेपर वाचायचा, त्या एक पद्धत पाहून तर आम्ही गारदच झालो. तो सकाळी पेपर आला की पहिले हेडलाईन वाचायचा मग जाहिराती बघायचा आणि मोजून सात ते आठ मिनिटात शब्द कोडं सोडवून टाकायचा. आम्ही थक्क होऊन जायचो कारण मराठी पेपर मधील शब्द कोडं सुटता सुटायचं नाही आमच्या कडून, आणि हा चक्क इंग्रजी कोड सोडवायचा. ही अशी जबरदस्त बुध्दीमत्ता मिळविता मिळविता केळ्या च्या डोक्यावरचे सगळे केस गळाले होते. हेच त्याच्या टक्कलाचे खरं कारण होतं.

ह्या बुद्धिमत्तेचा फायदा त्याला लवकरच झाला आणि एक मोठ्या कंपनी मध्ये त्याला चांगली नोकरी मिळाली. काही दिवसातच आमची चांगली मैत्री जमली. जरी मी माझ्या क्लास आणि केळ्या नोकरीच्या निमित्ताने बिझी राहत असलो तरी संध्याकाळी नक्कीच भेटायचो.

अशाच एका संध्याकाळी मी क्लास संपवून घरी आलो. नेहमी प्रमाणे मिलिंदने दार उघडलं. मी त्याला विचारलं "केळ्या कुठे?"

"अरे केळ्या उत्तम मिठाई भांडार मध्ये गेलाय, त्याचा आज पगार झाला. काहीतरी गोड आणतो म्हणून बाहेर गेला आहे." मिलिंद म्हणाला

थोड्यावेळातच केळ्या एक भला मोठ्ठा डब्बा घेऊन घरी आला. आम्ही जाम खुश होतो कारण आज काहीतरी गोड खायला मिळणार हे माहिती होतं. जसाच त्याने डब्बा उघडला सगळ्यांचे चहेरे पाहण्यासारखे झाले, कारण केळ्या चक्क एक किलो जिलेबी घेऊन आला होता.

"अबे, काय आहे बे हे..." सगळे ओरडले.

"आपल्याला जाम आवडते राव जिलेबी" केळ्या म्हणाला.

केळ्याला सोडून जिलेबी कोणालाच आवडत नव्हती, त्यामुळे आम्ही एक जिलेबी आपली चवीपुरती उचलून बाजुला झालो. आम्हाला वाटले की केळ्या भडकलं, हे सगळ कोण संपवणार वगैरे म्हणल पण तसं काहीच झालं नाही. एक एक करून त्याने एकट्याने सगळी जिलेबी संपवली. आम्हाला लगेचच त्याच्या त्या सुटलेल्या पोटाचे ही कारण समजले.

केळ्याला लवकर झोपायची सवय होती, त्या संध्याकाळी तो लवकर गादीवर आडवा झाला. आम्ही पण झोपण्याची तयारी करत होतो इतक्यात केळ्या धाड करून उठला आणि "सॉरी आई, सॉरी आई" म्हणत स्वत:लाच थोबाडीत मारायला सुरूवात केली. आम्हाला हसू आवरेना.

"अबे केळ्या काय झालं?" आम्हाला हसावं की त्याला सांभाळाव हेच समजेना. पण केळ्या शांतपणे उठला आणि बॅग मधुन तेलाची बाटली काढून तेल डोक्यावर थापु लागला.

"काय झालं केळ्या???" आम्ही हसत हसत विचारलं

"गप्प बसा राव, आई म्हणते तुझं लग्न कसं जमणार, टक्कल पाहिलं का किती पडलंय. म्हणून तिने हे तेल तयार करुन दिले आहे. आणि ताकीद दिली आहे की दररोज झोपताना लावत जा. आपल्याला लग्न करायचय राव..."

(क्रमश:)

व्यक्ती आठवणीतल्या: अनमोल केळकर उर्फ केळ्या (भाग-१)

2011-03-02T12:34:00.000+05:30

कॉलेज संपल्यावर सगळ्यात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे नोकरी आणि ती मिळता मिळत नाही. चांगल्या नोकरीच्या शोधात मी जालन्याहून औरंगाबादला आलो. मोठा भाऊ अगोदरच तिथे असल्याने रोटी, कपडा आणि मकान हा प्रश्नच नव्हता. त्याने भाडयाने एक फ्लॅट घेतला होता आणि त्याच्या सोबत दोघेजण अगोदरच राहत होते. फ्लॅट मोठा असल्याने गर्दी, अडचण किंवा गैरसोय हा प्रकार काहीच होणार नव्हता.

औरंगाबादला आल्यावर या शहराची माहिती, आजुबाजुचा परिसर, नातेवाईक आणि प्लेसमेंट एजन्सींची माहिती गोळा करण्यात बराच वेळ गेला. शहरात दळणवळणाची बोंब होती (आज ही आहेच) शहर बससेवा म्हणजे एक तास थांबा मगच बस येणार ह्या सुत्राने चालयची. माझं आपलं पेपरात बघ, मित्राला/नातेवाईकाला सांग, प्लेसमेंटच्या चकरा मार असं चालू होतं पण नोकरी काही मिळता मिळत नव्हती. शेवटी दादा म्हणाला "अरे एखादा software चा कोर्स तरी कर." ही कल्पना हीट होती. मी लगेचच एक इंस्टीटुट मध्ये अ‍ॅडमिशन घेतले. कोर्स सुरु झाला आणि हळू हळू शहर ओळखीचं होऊ लागलं.

दोन एक आठवड्यानंतर एका संध्याकाळी दादाने सगळ्यांना बोलावले. थोडी चर्चा करायची आहे असे त्याने सांगितले. तो म्हणाला "हे बघा आपला फ्लॅट खुप मोठा आहे. भाडं ही खुप आहे. आपण आणखी एक मेंबर सहज वाढवू शकतो. तसे करणे आपल्या फायद्याचे ठरेल."

आमची काहीच हरकत नव्हती. तेव्हा पासून आम्ही वाट पहायला सुरुवात केली की कोण येतं आता रहायला. एक आठवड्यानंतरच दादाने सांगितले की उद्या एक जण येणार आहे, घर नीट आवरून ठेवा, त्याप्रमाणे आम्ही घर आवरुन ठेवलं. दुस-या दिवशी सकाळी नेहमी प्रमाणे आम्ही सगळे घराबाहेर पडलो. दुपार पर्यंत सगळी कामं आटोपून मी आणि विजय घरी पोहचलो तर हॉल मध्ये एक भली मोठी बॅग, तीन जोडी शुज आणि एक शेव्हींग किट पडलं होतं. आम्हाला लगेचच कळालं की नवीन मेंबर आला. त्या बॅगवर त्याचं नाव सुद्धा होतं "अनमोल केळकर" त्याच बरोबर शिक्षण B.E. (Mech) आणि शहर नाशिक.

त्याची बॅग दिसत होती पण तो दिसत नव्हतं. कळालं की तो बाहेर फिरायला गेला होता. एकंदरीत त्याचा बस्तरा आणि "अनमोल केळकर" असं अगदी टिपीकल नाव या वरून मी आणि विजय तो कसा दिसत असेल याचा अंदाज बांधायला सुरुवात केली.

माझा अंदाजाने तो ५ फूट च्या जवळपास उंची, सडपातळ, चष्मा, शांत आणि अभ्यासात हूशार असा होता. बरेच अंदाज बांधुन झाले पण वेळ काही जाईना म्हणून आम्ही बाहेर पडायचं ठरवलं. फ्रेश झालो आणि भांग पाडावा म्हणुन आरश्या समोर गेलो तर सगळे कंगवे गायब.

"अरे कंगवा कुठे आहे रे विजय?" त्याला ही माहित नव्हता. तो म्हणाला "अरे त्या अनमोल ने ठेवला असेल..."

मी जरासा वैतागलोच मग सहज विचार केला की ह्या अनमोल च्या बॅग मध्ये नक्कीच कंगवा असेल.

"अरे विजय, त्याच्या शेव्हींग कीट मध्ये बघ जरा त्याचा कंगवा नक्कीच असेल"

"काय आयडिया आहे हो राव" बघतो असे म्हणत विजय ने ती कीट माझ्यासमोर रिकामी केली.

"अबे त्याने तर एकपण कंगवा नाही आणला रे, म्हणजे आपलाच वापरणार दिसतो हा" विजय ओरडला.

जसे जमतील तसेच केस बसवले आणि आम्ही घराबाहेर पडलो. हिंड हिंड हिंडून झाल्यावर रात्री आठ वाजता घरी पोहचलो तर मिलिंद ने दार उघडलं.

मी विचारलं "कुठे आहेत नविन पाहूणे?"

"अरे तो भाजी आणायला गेला आहे दादासोबत" मिलिंद ने सांगितले.

"कसा आहे रे नविन मेंबर" मी विचारले.

"आल्यावर बघशीलच" मिलिंद उत्तरला.

आता मात्र उत्सुकता शिगेला पोहचली होती. मला काहीच सुचत नव्हतं, मला माहित होतं की ही येणारी व्यक्ती काही सुपरस्टार नव्हती पण का कोणास ठाऊक माझी उत्सुकता काही केल्या कमी होत नव्हती.

तितक्यात दार वाजलं. स्विटीच्या उत्साहात मी जाऊन दार उघडलं तर समोर एक माणुस उभा होता. माझ्या पेक्षा ५-६ वर्षाने मोठा, पोट सुटलेलं, अंगात बंडी, लुगी नेसलेला, ३/४ टक्कल पडलेलं आणि हातात भाजी ने भरलेली पिशवी.

"कोण हवं आहे आपल्याला?" मी विचारलं

त्यावर त्याने आत डोकावुन पाहिलं, बाहेरून फ्लॅट नंबर चेक केला आणि म्हणाला. "हाय मी अनमोल... अनमोल केळकर." तो सरळ आत शिरला आणि पलंगावर जाऊन बसला.

अरे बापरे मी तर एकदम चक्रावुनच गेलो. मी विचार केला तसलं काहीच नव्हतं. खरं तर मी विचार केला होता की हा कन्या राशीचा असेल पण हा तर कुंभ राशीचा निघाला.

(क्रमश:)

वळतं पण कळत नाही

2011-02-18T18:08:00.001+05:30

वळण कोणतेही असो ते किचकट असते. जीवनात आलेले वळण आयुष्य बदलून टाकते, रस्त्यावरील वळण धोक्याचे ही ठरू शकते. पण हेच वळण क्रिकेटच्या मैदानावर असेल तर...

वेडा-पिसा होऊन धावणारा चेतन शर्मा मला आजही (पुसटसा) आठवतो. त्याचे तसे धावण्याचे कारण समजायला मला आणखी पाच वर्ष लागली. १९८७ च्या वर्ल्डकप मध्ये घेतलेली हॅटट्रिकच्या मागचे रहस्य हेच वळण होते... काय स्विंग झाले होते तीन ही चेंडू...

क्रिकेट हा फलंदाजांचा खेळ समजला जातो मात्र वर्ल्डकपचा इतिहास चाळला तर जाणवले की "वळण" न समजल्याने ब-याच संघांची दाणादाण उडलेली दिसून आली.

१९९२ मध्ये ह्याच वळण्याचा उपयोग दोन व्यक्तींनी केला आणि ही स्पर्धा गाजविली. दिपक पटेल आणि वासिम अक्रम फरक एवढाच की पटेल चे वळण जमिनीवर तर अक्रमचे हवेत. १९९२ मध्ये पहिल्या १५ ओव्हर मध्ये फिरकी हे आश्चर्यचकित करणारे धाडस केले न्यूझीलंडने, दिपक पटेलच्या ऑफस्पिन समोर धावा काढणे अवघड होऊन गेलं सगळ्या संघांना. पण खरा जलवा केला अक्रम ने उत्कृष्ट स्विंग बोलींग करत त्याने इंग्लंडची दाणादाण उडवली. त्याच्या याच कामगिरी मुळे पाकिस्तान वर्ल्डकप जिंकण्यात यशस्वी झालं.

१९९६ चा वर्ल्डकप फक्त आणि फक्त फलंदाजीच आठवला जाईल मात्र या वर्ल्डकपचा सर्वात आनंदाचा आणि दु:खाचा क्षण या वळणा मुळेच आला. मुंबईमध्ये झालेल्या ऑस्ट्रेलिया विरुध्दच्या लढतीत जमिनीवर चेंडू वळविणा-या शेन वार्न ला धु धु धुतला मात्र हवेत वळविणा-या डेमीयन फ्लेमींग पुढे भारतीय फलंदाजी ढेपाळली. तर सेमी-फायनल मध्ये शेन वार्न ने त्याची जादु दाखवत वेस्ट इंडिज गुडघे टेकायला लावले. दुसरी कडे दुस-या सेमी फायनल मध्ये भारताने वळणा-या चेंडू नांगी टाकली आणि मॅच श्रीलंकेला बहाल करावी लागली.

१९९९ मध्ये ह्या वळणाने तर शिखर गाठले...

इंग्लंडच्या वातावरणात चेंडू खुप स्विंग होत होते. त्यामुळे जेफ अ‍ॅलॉट, ग्लेन मॅकग्राथ ने भर भरून विकेट घेतल्या मात्र एक क्षण असा की ज्याने संपूर्ण वर्ल्डकपला एक वेगळेच वळण आलं त्याला कारणीभूत होता एक जादूगार, शेन वार्ने...

दक्षिण आफ्रिकेविरुद्ध झालेल्या या लढतीत त्याने चार बळी मिळवले पण नंतर खरी कमाल केली फायनल मध्ये पाकिस्तान सारख्या संघाला अक्ष्ररशः: गुडघे टेकायला लावले आणि पुन्हा चार बळी मिळवून मॅन ऑफ द मॅच झाला.

२००३ मध्ये चेंडु जमिनीवर जरी वळण नसले तरी हवेत बरेच वळण होतं, आशिष नेहरा, ग्लेन मॅकग्राथ, शेन बॉंड आणि सगळ्यात जास्त फायदा घेतला तो म्हणजे चामिंडा वास यास.

आता उत्सुकता आहे ती उद्यापासून सुरु होणाऱ्या सोहळ्याची...

हरभजन सिंग, पियुष चावला, मुरलीधरन, अजंथा मेंडीस आणि ग्रहम स्वान हे जमिनीवर चेंडू वळविण्यासाठी तयार आहेत तर ब्रेट ली, उमर गुल आणि डेल स्टेन हवेत वळविण्यासाठी आहेत.

बघु याचं वळण कळत की नाही...

तुम्ही काय फोडू शकता...

2011-02-04T17:17:00.001+05:30

जर मी तुम्हाला विचारले की, तुम्ही काय फोडू शकता? तर तुमचे उत्तर काय असेल...

फुगा, काच फार फार तर एखादा कप (दया दरवाजा फोडु शकतो, एखादा वीटही फोडु शकत असेल), ह्या आपल्या सारख्याच्या आवाक्यातील वस्तु.

आता सांगा हा कप "वर्ल्डकप" असेल तर :)

मग हाच प्रश्न मी विचारला वीरेंद्र सेहवाग, कायरन पोलार्ड आणि युसुफ पठाण ला...

तिघं ही म्हणाले "फोडणे" म्हणजे काय?

उत्तरासाठी त्यांना इतिहासात घेऊन जावं लागलं.

त्यांची भेट घालुन दिली...

नाव: सनथ जयसुर्या
देश: श्रीलंका

सौजन्य: आंतरजाल

श्रीलंका जेव्हा या वर्ल्डकप मध्ये उतरली तेव्हा त्यांच्या हुकुमाचा एक्का होता "सनथ जयसुर्या". जणु काही हा वर्ल्डकप त्याच्यासाठीच आयोजीत केला होता. अगदी पहिल्या सामन्यापासूनच त्याने त्याचे काम चोख बजावले ते म्हणजे "फोडणे". हा एकच काम करायचा ते म्हणजे गोलंदाजी "फोडणे". एकही देश/गोलंदाज याच्या कचाट्यातून नाही सुटला. सुरूवात भारतापासून झाली दिल्लीच्या मॅच मध्ये त्याने मनोज प्रभाकर ला फोड फोड फोडला. स्विंग विसरून त्याने सरळ स्पिन टाकायला सुरूवात केली. त्यानंतर इग्लंड विरुध्द ४४ चेंडुत ८२ रन करत त्याने अक्षरश: गुडघे टेकायला लावले.

त्याच्या फोडा फोडी चे फळ त्याला "मॅन ऑफ द सिरीज" या स्वरुपात मिळाले.

त्यानंतरच्या वर्ल्डकप मध्ये म्हणजे १९९९ हेच काम केले "लान्स क्लुसनर"

नाव: लान्स क्लुसनर
देश: दक्षिण आफ्रिका

सौजन्य: आंतरजाल

ही स्पर्धा इग्लंड मध्ये आयोजीत करण्यात आली. या स्पर्धेत सगळ्यात मुख्य गोष्ट होती "वातावरण".
स्विंग गोलंदाजी हे वातावरण पोषक होतं, त्यामुळे फलंदाजांचा इथे कस लागणार हे नक्की होतं. त्यामूळे शैलीदार फलंदाजच या स्पर्धेत चांगला खेळ करू शकतील असा अंदाज सगळ्यांचा होता. तस काहीसं घडलही. राहुल द्रविड, मार्क वॉ, स्टीव्ह वॉ ह्या मातबर फलंदाजांनी भरपुर धावा केल्या. मात्र फोडण्याचे काम केले ते फक्त "लान्स क्लुसनर" याने...

सर्व गोलंदाजांना त्याने खरचं फोडुन काढलं, वासिम अक्रम, ग्लेन मॅकग्राथ, जेफ अ‍ॅलॉट यांचे चेंडु स्विंग होणचं बंद झाले. शोएब अख्तर चा वेग हा धिमी लोकल सारखा करून टाकला.

त्याच्या ह्या फोडण्याच्या कार्यक्रमात नशिबाने त्याला दगा दिला. ६ चेंडु ९ धावा... समोर फ्लेमींग सारखा उत्तम स्विंग बोलर..

पहिला चेंडु ४, दुसरा चेंडु ४, तुम्हीच सांगा ! काय अवस्था झाली असेल त्याची एवढं फोडल्यानंतर एखाद्याने "जा... तुम्ही जिंकले मी नाही टाकत पुढचा चेंडु" असं म्हणत मैदान सोडलं असतं.

घात झाला आणि अ‍ॅलन डोनाल्ड धावबाद झाला :(... लान्स क्लुसनर एकटाच लढला

पण त्याच्या ह्या फोडण्याच्या कामगिरी बद्दल त्याला "मॅन ऑफ द सिरीज" पुरस्कार मिळाला.

त्यानंतर २००३ मध्ये हेच काम आपल्या आवडत्या सचिन तेंडुलकर ने केले.

नाव: सचिन तेंडुलकर
देश: भारत

सौजन्य: आंतरजाल

दक्षिण आफ्रिकेमध्ये आयोजीत करण्यात आलेली स्पर्धा जलद गोलंदाज गाजवतील असे भाकीत होते. इथे असलेल्या पिचवर बाउन्स खूप असल्याने त्याचा फायदा जलद गोलंदाज घेणार हे नक्की होतं तस काही घडलं ही चामिंडा वास, ग्लेन मॅकग्राथ यांनी भरभरून विकेट घेतल्या. शोएब अख्तर ने सगळ्यात जलद चेंडु फेकला.
पण सचिन तेंडुलकर एक उद्देश घेऊन मैदानात उतरला होता "फोडणे"

ऑस्ट्रेलिया, नामिबिया, इग्लंड, झिंबाब्वे च्या बोलर्सला सडेतोड उत्तर देत त्यानी सर्व गोलंदाजी फोडुन काढली. सगळ्यात वाईट परिस्थीती झाली पाकिस्तान ची आज मला २ मार्च २००३ चा वर्तमानपत्राचे पहिलं पान आठवतं "सचिनने केला पाकचा चेंदामेंदा"

वासिम अक्रम, वकार युनुस, शोएब अख्तर, अब्दुर रज्जाक यांना फोडुन काढले, यांचे चेंडु सचिन पुढे स्विंग, बाउन्स होणेच बंद झाले. ७५ चेंडुत ९८ धावा. ह्या फोडण्याला कुठलीही सीमा नव्हती.

या स्पर्धेत त्याने सर्वाधीक धावा जमावल्या, १९९६ चा स्वत:चाच रेकॉर्ड मोडला. पण ऑस्ट्रेलिया ने चांगला खेळ करत हा वर्ल्डकप जिंकला.

मात्र सचिनच्या ह्या फोडण्याच्या कामगिरी बद्दल त्याला "मॅन ऑफ द सिरीज" पुरस्कार मिळाला.

२००७ चा वर्ल्डकप हा अत्यंत रटाळ होता. अवेळी सुरु होणारे सामने, भारत पहिल्या फेरीत बाद आणि बॉब वुल्मरचा संशयास्पद मृत्यु यामूळे यास्पर्धेतील माझा रस फारच कमी झाला होता.

त्यामुळे आता माझे लक्ष २०११ च्या वर्ल्डकप वर आहे. १४ दिवस शिल्लक राहिले आहेत आणि सेहवाग, पोलार्ड आणि पठाण ला, परत प्रश्न विचारतो तुम्ही काय फोडू शकता ? आणि किती?

एक उत्सुकता आहे आहे आता की कोण घेणार ही जबाबदारी का पुन्हा सचिन तेंडुलकरच...

एक

2011-01-18T12:27:00.001+05:30

एक या क्रमांकाला किती महत्त्व आहे हे मला एक दिवसापूर्वी समजलं. त्याचं झालं असं की जेव्हापासून मी जोहान्सबर्ग आलो आणि भारतामध्ये कोणालाही फोन केला की एकच प्रश्न

"मॅच पाहिली का?"

मग माझे एकच उत्तर "नाही"

आणि मग विचारू नका काय काय ऐकायला मिळायचं

"बापरे... नाही", "अरे तू एवढा क्रिकेटचा किडा, आणि एक ही मॅच पाहिली नाही..." "अरे बाबा भारताला सपोर्ट करायला तरी जा ना..." असं काही काही ऐकायला मिळालं

निलेश तर समजूत अशी होती की मी ईथे फक्त मॅच बघण्यासाठीच आलो आहे. त्यात तर एक सुटसुटीत दौ-याचा प्लान तयार करुन मला मेल केला. जेव्हा दर्बनला फिरायला गेलो होतो त्यावेळी मिळालेली मॅच बघण्याची एक संधी मी घालवली होती आणि ही एक गोष्ट सलत ही होती पण जेव्हा जोहान्सबर्ग एकदिवसीय सामना आहे हे कळालं म्हटलं आता हि संधी सोडायची नाही हे एक गोष्ट मी ठरवली.

एक आठवड्यापूर्वी हातपाय मारायला सुरूवात केली कारण सगळ्यात महत्त्वाची एकच गोष्ट होती "एक तिकीट" आणि ते काही मिळत नव्हतं. वेबसाईट आणि पोस्ट-नेट (ईथे पोस्ट ऑफीस मध्येही तिकीट मिळतात!!!) तिकीट मिळण्याचे साधन उपलब्ध होती, पण एक ही तिकीट मिळालं नाही. एक ही मित्र सोडला नाही सगळ्यांना फोन झाले आणि पदरी पडलं काय तर फक्त "मूड ऑफ". काही केल्या एक ही तिकीट नाही मिळालं. वाटलं एक संपूर्ण दिवस घरीच बसून राहायला लागणार आणि मॅच पाहायची असेल तर SABC वर (इथलं दूरदर्शन) पाहायला लागणार.

फारच वाईट वाटत होतं कारण वॉंडरर्स स्टेडियम माझ्या घरापासून फक्त चार किमी वर आहे आणि मला काहीच करता येत नव्हतं. १४ जानेवारी पर्यंत म्हणजे एक दिवस अगोदर पर्यंत काहीच घडतं नव्हतं, अहो एक फक्त एक तिकीट पाहिजे होतं हो मला...

अचानक रात्री उज्ज्वलचा फोन आला, "नागेशभाई एक टिकट है । चाहिये क्या? एक तिकीट २४० रँड लगेगा, चलेगा क्या???"

एक मिनीट मला काहीच सुचलं नाही, मी नुसतंच "आ" म्हणालो...

उज्ज्वलने एक ना दोन "अरे, बहोत अच्छा... नागेश ने टिकट ले लिया" असं म्हणत फोन ठेऊन पण दिला.

अहो आनंदात मला दुसरा काहीच शब्द सुचलाच नाही हो...

एकतर मॅचच्या एक दिवस अगोदर तिकीट बुक झालं, एक तास अगोदर तिकीट हातात ही पडलं आता एकच उद्देश वॉंडरर्स गाठणे...

आम्ही सगळे मिळून एक डझन पब्लीकनी एक च्या जवळपास स्टेडियम गाठलं आता एकच स्वप्न देवाचं दर्शन घ्यायचे. आत पोहोचलो तेव्हा टॉस सुरु होता. भारताने फलंदाजी घेतली आणि आता देव बॅटींगला येणार समजलं.

शिस्तबद्ध पद्धतीनी राष्ट्रगीत म्हटल्यानंतर सामना सुरु झाला. पहिल्यांदाच इतक्या जवळून सचिन रमेश तेंडुलकर चे दर्शन झाले. आनंद गगनात मावत नव्हता.

एक एक चेंडु ने सामना पुढे जात होता आणि दक्षिण आफ्रिकेच्या प्रेक्षकांचा उत्साह दुणावत होता. त्यात माझे सीट सगळ्या स्थानिक लोकांनी घेरलेले होते. त्यामुळे प्रत्येक चौकारानंतरच्या माझ्या पाठिंब्याला एखादी तरी कडवी प्रतिक्रिया यायची तर पडलेल्या एक एक विकेट नंतर माझ्या नैराश्य वर त्यांच्या टाळ्यांचा प्रहार एखाद्या घनाप्रमाणे वाटत होता.

भारताची बॅटींग संपली सर्वबाद १९०... आमचे खांदे आता पडले होते. भुक खुप लागली होती म्हणून बाहेर आलो. सगळे भारतीय समर्थकांचा उत्साह कमी झालेला चेह-यावरती स्पष्ट दिसत होता. खाण्याच्या स्टॉलवरती रांगेत उभे असतांना माझ्या ऑफीस मधला एकजण भेटला. आम्ही मराठीत गप्पा मारत आहोत हे पाहून दोन अनोळखी युवक आमच्या जवळ आले आणि हिंदीत म्हणाले "अब क्या होगा, सब मजा किरकिरा कर दिया ये लोगोने..." त्यावर मी त्याला म्हणालो "पिक्चर अभी बाकी है मेरे दोस्त" ते हसले आणि निघून गेले.

खाण्याच्या स्टॉलवर एवढी गर्दी होती की नुडल्स पार्सल घेऊन परत जागेवर पोहचे पर्यंत एक गडी बाद, हाशीम आमला बॅक टु पॅविलिअन... :)

मी अक्षरश: ते नुडल्य आत लोटले आणि मॅच बघु लागलो. तेवढ्यात हरभजन सिंग बाऊंड्री जवळ आला.

मी तिरंगा घेऊन पळतच सुटलो, तिथे जाऊन त्याचे फोटो घेतले. आता मी शेवटच्या रांगेतून उठून एक नंबरच्या रांगेत येऊन बसलो होतो. ठरविक वेळानंतर दक्षिण आफ्रिकेची एक एक विकेट पडत होती. आमचा उत्साह वाढत होता, आशिष नेहरा ला पाहून "नेहरा सक्त रहे पेहरा" अशा घोषणा चालू झाल्या होत्या.

प्रेक्षकांमध्येही आता एक स्पर्धा चालू झाली होती, पडलेल्या प्रत्येक विकेट नंतर आमचा तिरंगा फडाकायचा तर प्रत्येक चौकरानंतर १० दक्षिण आफ्रिकेचे झेंडे दिसायचे.

शेवटी जेव्हा मोर्ने मोर्केलनी मारलेला चौकार माझ्याच दिशेनी आला तेव्हा एक एक भारतीय प्रेक्षक मैदान सोडताना दिसू लागले पण तो एक क्षण अविस्मरणीय होता कारण संपूर्ण मॅच मध्ये एकदाच मी मोठ्या स्क्रीनवर दिसून आलो. त्यानंतरही आम्ही संपूर्ण मॅच बघायची ठरवलं. एक ही चेंडू नाही सोडायचा... आणि त्याचा फायदाच झाला कारण तो चौकार शेवटचा चौकार ठरला. त्यानंतर ४४ चेंडु, ३ धावा आणि २ गडी असे समीकरण असूनही भारतीय संघ एक संघ होऊन खेळला आणि दक्षिण आफ्रिकेने सामना एक धावाने गमावला.

"एक रन ने मिळविलेला एक अविस्मरणीय विजय"

आमच्या आनंदाला काहीच सीमा राहिली नव्हती. आमची अवस्था "हँगओव्हर" या सिनेमातील पात्रांप्रमाणे होती, कारण सकाळी कोणालाच आठवत नव्हतं की विजयानंतर चे पुढचे पाच मिनिट कोणी काय केलं...

फक्त हे आठवत की रवी शास्त्री जेव्हा मॅन ऑफ द मॅच जाहीर करत होता आम्ही दिसेल त्याला मिठी मारत होतो... :)

एक रन फक्त एक रन त्याच्या सोबतीला पहिल्यांदाच (पुन्हा एक) घडलेल्या अनेक घटना. बघा या एक ला किती महत्त्व आहे...

आटा पिटा

2011-01-14T16:52:00.001+05:30

पानिपताच्या युद्धाला आज २५० वर्ष पुर्ण झाली.

याच विषयावरील सुहास झेले यांचा माहिती पुर्ण लेख वाचला.
त्यांनी या लेखामध्ये उल्लेख केला आहे की आपल्यावर या युद्धाचा एवढा प्रभाव पडला की या मुळे बरेच वाक्प्रचार बोली भाषेत आले.

त्यात मी आणखी एक माहिती जोडू इच्छितो.

आपण बऱ्याचदा एक वाक्प्रचार वापरतो

"जीवाचा आटा-पिटा करणे"

जेव्हा पनिपताचे युद्ध सुरु होते तेव्हा सैनिकांच्या जेवणाचे अत्यंत हाल व्हायचे. रसद कमी पडायची, म्हणून एकमेकांच्या कोठारातून राशन मिळविण्याचे प्रयत्न केला जायचा.

मराठे "पिठ" मिळविण्याची आणि मुघल "आटा" मिळविण्याची एक लढाई सुरु होती. हे पिठ आणि आटा मिळविणे ब-याच जणांच्या जीवावर बेतलं.

त्यामुळे "जीवाचा आटा-पिटा करणे" हा वाक्प्रचार बोली भाषेत रुढ झाला.

(ता.क.: वरील मी पुरवलेली माहिती ही मी एकलेली आहे. माझा इतिहास या विषयाचा अभ्यास खूप नाही. यात काही तफावत असल्यास दुरुस्ती करावी. धन्यवाद.)

कांगारूंचे पानिपत

2011-01-07T15:02:00.000+05:30

थ्री चिअर्स फॉर इंग्लंड हीप हीप हुर्रे, हीप हीप हुर्रे...

इग्लंड-३ वि. ऑस्ट्रेलिया-१ हे पटत नसलं तरी खरं आहे. नोव्हेंबर २०१० मधे जेव्हा इंग्लंड आपला संघ घेऊन ऑस्ट्रेलिया मध्ये आला तेव्हा ब-याच जणांना इंग्लंडच्या विजयाची खात्री नव्हती. पण जबरदस्त खेळ, आत्मविश्वास आणि सुरेख सांघिक कामगिरी वर २४ वर्षानंतर ऑस्ट्रेलिया मध्ये मालिका जिंकली.

ऑस्ट्रेलिया च्या पराभवाची बरीच कारणं आहेत.

त्यापैकी एक म्हणजे "अतिआत्मविश्वास", जेव्हा केव्हा एखादा संघ ऑस्ट्रेलिया मध्ये येतो तेव्हा मिडिया, पुर्व खेळाडू आणि वर्तमान कोच व कर्णधार त्या संघाशी शाब्दिक युद्ध सुरु करतात. या अ‍ॅशेस च्या वेळीही असेच काहीस घडले.

दुसरे प्रमुख कारण ठरले गोलंदाजी, ऑस्ट्रेलियाच्या गोलंदाजीमध्ये २० विकेट घेण्याची धमकच नव्हती, त्याहून महत्त्वाचे ठरले दर्जेदार फिरकीपटू ची कमतरता. शेन वॉर्न च्या निवृत्ती नंतर एकही चांगला फिरकी गोलंदाज ऑस्ट्रेलियाला मिळाला नाही. येथील प्रथम श्रेणी लीग जगातील सर्वात चांगली समजली जाते पण एक ही उत्तम फिरकीपटू नाही. स्मिथ, बीअर हे काही भेदक फिरकीपटू नाहीत.

यापेक्षा ही मोठे कारण होते रिकी पॉटींग आणि त्याचे नेतृत्व...
चुकीची संघ निवड, अतिआत्मविश्वास आणि संघाला एकत्र ठेवण्यात आलेलं अपयश हे पराभवाचे कारण आहे.

Image: http://bbc.in/eoVhoP

या पाच ही कसोटी मध्ये (पर्थ शिवाय) इग्लंड ने वर्चस्व गाजवले. कुक, पीटरसन, अ‍ॅंडरसन आणि स्वान यांनी तर कमालीचा खेळ केला त्यांना उत्तम साथ दिली ती बेल, प्रायर आणि ट्रॉट ने.

पण जबरदस्त कामगिरी केली ती कर्णधार स्ट्राउस ने. त्याने एका कर्णधाराची भुमिके बरोबर एका कसलेल्या फलंदाजाची भूमिका बजावली. संघाला एकत्र ठेवले आणि पर्थच्या पराभवानंतर खचून न जाता मालिकेत विजय मिळवला.

चला तर मग इंग्लंडला विजयाच्या शुभेच्छा देऊ आणि त्यांच्या आनंदात शामिल होऊ.

मेरा भारत महान

2011-01-04T12:10:00.000+05:30

लहानपणी पासून "मेरा भारत महान, शंभरांतले ९९ बेईमान तरीपण मेरा भारत महान" हेच माहिती होतं. पण खरंच आपला देश किती वेगळा आहे याचा अनुभव मला दक्षिण आफ्रिकेत आला.

दक्षिण आफ्रिकेत आल्या पासून हळूहळू इथल्या गोष्टींची आता सवय होऊ लागली आहे. उदा. माणसं, रस्ते, दळणवळण आणि जगण्याची शैली.

यंदा २५ डिसेंबर नेमका शनिवारी आला, म्हणजे एक सुट्टी बुडाली हे समीकरण आपल्या भारतात... पण इथे तसं नाही एखादी सार्वजनिक सुट्टी शनिवारी वा रविवारी आली तर लगेचच सोमवारी ही सुट्टी दिली जाते, असं भारतात नाही :(
त्यामुळे २५, २६ आणि २७ डिसेंबर ला काय करायचं हा मोठा प्रश्न समोर उभा राहिला. भरपूर काथ्याकूट करून डर्बनला जायचा प्लान आखला. जोहान्सबर्ग ते डर्बन अंतर ६०० किमी; मग १६ मित्र, ४ कार आणि अंदाजे ८ तासाचा प्रवास सुरु झाला २५ ला सकाळी सुरू झाला.

Image: Nagesh Deshpande

सकाळी चारच्या सुमारास आमच्या चारही गाड्या "गणपती बाप्पा मोरया" च्या दणदणीत आरोळ्यात देत अपार्टमेंटच्या बाहेर पडल्या. आमच्या कारमध्ये मी, समीर, दिनेश आणि राजीब असे चौघे; तर समीर आणि दिनेश या दोघांनाच फक्त ड्रायव्हींग येत असल्याने आम्हाला फक्त आराम करायचा होता.

Image: Nagesh Deshpande

हळूहळू आमच्या गाड्या एन-३ या महामार्गाकडे धावू लागल्या, एन-३ अतिशय सुंदर असा एक आठ पदरी महामार्ग... (भारतात असा नाही :( ) जवळ जवळ प्रत्येक वाहनाचा वेग ताशी ८० ते १६० (भारतात शक्य नाही :( ) दुतर्फा सुंदर झाडं, कॅमेरा घेऊन बसलेले पोलीस, कमी वळणांचे सरळ रस्ते. प्रत्येक ७५ ते १०० किमी वर पेट्रोलपंप (भारतात नाही :( ) हे पंप म्हणजे नुसतेच पंप नसून जणू काही एखादा मॉलच. येथे जेवणाची सोय, प्रसाधन गृह अशा सर्व सुविधा...

आता आमच्या प्रवासाला तीन तास पुर्ण होत आले होते. माझी आणि राजीबची झोपही पुर्ण झाली होती. सगळ्यांना चहाची तल्लफ आल्याने अशाच एका पंपावर आम्ही थांबलो. चहा, नाश्ता झाला आणि निघतांना सहज पाहिले तर समीर च्या कार चे टायर पंक्चर :( तरीही आम्ही निश्चिंत कारण आम्ही एका पंपावरच होतो. तिथलाच एक कर्मचारी पकडला आणि त्याला पंक्चर काढण्यास सांगितले आणि या इथपासून खरी गंमत सुरू झाली.

Image: Nagesh Deshpande

तो कर्मचारी म्हणाला, "इथे पंक्चर काढले जात नाही. त्यासाठी टायर मॅकेनीक लागेल तो पंपावर नसतो."
मग समीर म्हणाला ठीक आहे टायर तरी बदली करून द्या. तो हो म्हणाला.

डिकीतून बदली टायर काढले तर आम्ही पाहतच राहीलो, कारण बदली टायर हे सध्याच्या टायर पेक्षा फारच लहान (त्याला इथे बिस्कीट टायर म्हणतात). आता समीर ला प्रश्न पडला की हे टायर लावून कार कशी चालवायची? त्यामुळे टायर मधील पंक्चर काढल्या शिवाय पर्याय नव्हता. कारण आमचा जवळपास ४०० किमीचा प्रवास अजून बाकी होता आणि या लहान टायर ने तो शक्य नव्हता. तिथेच आम्ही टायर बदली केले (खर्च १० रँड/अंदाजे ६० रुपये)

Image: Nagesh Deshpande

याच पंपावर आम्हाला समजले की पुढे ८ किमी वर "विलर्स" हे गाव आहे. या गावात पंक्चर काढून मिळेल मग आमच्या चारही कार या गावाकडे निघाल्या. रस्ता शोधत शोधत, वाट वाकडी करून आम्ही या गावात पोहोचलो तर इथे निराळंच चित्र... या गावात स्मशान शांतता पसरलेली, रस्ते रिकामे, दुकानं बंद म्हटलं आली का पंचाईत पण गावाबाहेर टायर च्या दुकानाच्या पाटी वरील मोबाईल नंबर आमच्या कडे होता. तो आम्ही फिरवला तर पलीकडील व्यक्ती १५ मिनिटात येतो म्हणून म्हणाली. त्याने आम्हाला एका चर्च जवळ थांबायला सांगितले. आता या गावात फक्त आम्ही १६ जणच दिसून येत होतो. गाव अत्यंत लहान मात्र फारच सुंदर होतं, सिग्नल असलेले रस्ते, कौलारू घरं, शाळा, बगीचे आणि गाईचे गोठे दिसून येत होते.

Image: Nagesh Deshpande

चर्चच्या जवळ गेल्यावर काही माणसं दिसली तेव्हा आम्हाला जरा बरं वाटलं, जीवात जीव आला. ती या गावात राहणारी मंडळी होती. त्यातला एक म्हणाला "आज क्रिसमस आहे तुम्हाला कोणीही भेटणार नाही" पुन्हा आमच्या दांड्या गुल पण काही वेळातच फोनवर बोललेला माणूस आमच्या समोर येऊन उभा राहीला. त्याच्याशी चर्चा केल्यावर कळाले की तो तर एक एजंट आहे आणि पंक्चर काढणारा तिसराच आहे. तो म्हणाला "आज क्रिसमस आहे तुम्हाला कोणीही भेटणार नाही. माझ्याकडे आणखी एक गिऱ्हाईक आहे, दोन गिऱ्हाईक म्हंटल्यावर पंक्चर मॅकेनीक लगेच येईल." मग आता आम्ही त्याची देवा सारखी वाट पाहू लागलो. हळूहळू ऊन तापू लागलं होतं

पण १० मिनिटानंतर तो एजंट ओरडला "आला आला मॅकेनीक आला" आणि समोरचं दृश्य पाहून आम्ही चकीतच झालो, अहो तो मॅकेनीक चक्क BMW मध्ये आला होता हो ! आम्ही सगळे जण त्याच्या गाडी भोवती जमा झालो. तो खाली उतरला आणि त्याने टायर कडे पाहिलं आणि म्हणाला, "४८० रँड (अंदाजे ४००० रुपये) लागतील". त्या भर उन्हात आम्ही गारठलोच हो. आमची तोंड पाहून तो सरळ गाडीत जाऊन बसला आणि डागलॉग टाकला "आज क्रिसमस आहे... कोणीही काम करणार नाही."

आम्ही परत मोर्चा एजंट कडे वळवला मग त्याने दुस-याला फोन लावला. तर तोही १० मिनिटात हजर झाला. हे ही साहेब कमी नव्हते, कारण हे Toyoto Camry मध्ये आले होते. त्याने टायर कडे पाहिले मग आमच्याकडे पाहिले. लगेचच त्या एजंटने आमच्याकडचीच एक सिगारेट त्याला दिली.

Image: Nagesh Deshpande

त्याने दोन झुरके घेऊन १०० रँड (अंदाजे ६५० रुपये) लागतील असे सांगितले. मग काही मंडळी त्याला पटवायला सुरुवात केली. आणखी एक सिगारेट, एक केळं आणि एक चॉकलेट आणि ७५ रँड (अंदाजे ५०० रुपये) मध्ये काम झालं... अखेर दोन तासाच्या खोळंब्या नंतर पंक्चर निघाले.

पुढच्या प्रवासाला सुरुवात झाली आणि डोक्यात विचार आला, हे सगळं भारतात घडलं असतं तर...
अशा या समस्या भारतात आल्याच नसत्या कारण

एक म्हणजे प्रत्येक पंपावर पंक्चर काढणारा असतो.

दोन कोणताही सण असला तरी माणसं रोजची काम काही थांबवत नाही.

याच उत्तम उदाहरण म्हणजे मी जेव्हा सायकल घेतली त्या दिवशी ईद होती आणि एक मुस्लीम युवक ती घरपोच देण्यासाठी आला होता. तो म्हणाला "साहेब, एक वाजेपर्यंत काम करणार आणि मगच ईद साजरी करणार तेवढेच पैसेही मिळतील"

दक्षिण आफ्रिका किती मोहक असले तरी भारतासारखी कामावर श्रद्धा असलेली माणसं इथे कमी.

त्यामुळे जेव्हा या गावातून आम्ही बाहेर पडलो तेव्हा आम्ही आरोळी बदलली...

आता आमची आरोळी होती "मेरा भारत महान..." :) :) :)

नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा...

2010-12-31T13:08:00.000+05:30

संपले हे वर्ष उरल्या फक्त आठवणी
नवीन वर्षाची स्वप्न आहे मनी,

विरले आता काळे ढग
समोर आहे मोकळे आकाश

अंधारलेल्या दिशा ही नाही
दिसतो आहे नवा प्रकाश,

करायची आहे संकटांवर मात
शोधायची आहे प्रगतीची वाट

आहेत नवे स्वप्न आणि नव्या इच्छा
माझ्या सर्व मित्रांना नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा...

माझी शाळा

2010-12-20T13:19:00.002+05:30

माझं बालपण व सर्व शिक्षण जालना या छोट्या शहरात झालं. आमचं जालना; अत्यंत लहान, शांत व साधं. माझे वडील बँकेत नोकरी करायचे. त्यांची नोकरी बदलीची होती व दर तीन ते चार वर्षांनी फिरती सुरू व्हायची आणि आम्हा भावंडांचे शिक्षण चांगले व्हावे म्हणून आम्ही जालन्यातच राहायचो आणि आम्हाला शहरातील सर्वात चांगल्या शाळेत दाखला देण्यात आला; "श्री सरस्वती भवन प्रशाला, जालना".

१९९१ मध्ये ५ वीला मी या शाळेत दाखल झालो, माझी मोठी बहीण आणि भाऊ अगोदरच या शाळेत होते. ही शाळा फक्त मराठी माध्यमातून होती. मुलांचा आणि मुलींचा विभाग ही वेगवेगळा होता. शाळेची इमारत मोठी, प्रशस्त व ती शहराच्या मध्यभागी आहे. माझ्या घरापासून अंदाजे १ किमी वर ही शाळा होती, आम्ही चालतच शाळेत जायचो.

मला आजही आठवतो शाळेचा पहिला दिवस...

सकाळी ७ वाजता शाळा होती, मी जेव्हा शाळेत गेलो तेव्हा मला ५ [ब] या वर्गात बसवले मात्र हजेरीत माझं नाव आलं नाही तेव्हा मी जरा चिंतित झालो. थोड्याच वेळात "खडके बाई" आल्या आणि म्हणाल्या,

"तू चुकीच्या वर्गात बसला आहेस"

मग त्याच मला माझ्या वर्गात घेऊन गेल्या... ५ [अ] हा माझा खरा वर्ग. माझं NCERT असल्याने मला या वर्गात बसायचे होते. इथे माझं नाव हजेरी मध्ये ही आलं. मी खुप खुश होतो कारण माझा क्रमांक होता २.

या वर्गात आल्यावर खरी गम्मत सुरु झाली कारण वर्गात सगळी मुलं आपल्या उंची नुसार बसली होती आणि मी खुपच बुटका असल्याने मला पहिल्याच बाकावर बसायला जागा मिळाली. इथेच मिळाले मला पहिले वर्गमित्र "आशिष टापर" आणि "मंगेश लोखंडे". आम्ही तिघे वर्गातील सर्वात कमी उंचीचे विद्यार्थी होतो. पहिला दिवस अतिशय सामान्य गेला. आम्हा तिघांची एकमेकांशी ओळख झाली आणि काही शिक्षकांनी त्यांची ओळख करून दिली. मराठी विषय शिकविणाऱ्या तोट्टावार बाई आमच्या क्लास टीचर होत्या, त्याच हजेरी ही घ्यायच्या. या बाई खुप सुरेख मराठी शिकवायच्या मात्र खुप म्हणजे खुपच कडक शिस्तीच्या होत्या. वर्गात बोलणे, कुजबुजने वगैरे त्यांना बिलकुल खपायचे नाही.

दोन-तीन दिवसांनी एक नवीन विद्यार्थी आमच्या वर्गात आला. तो साधारण माझ्याच उंचीचा असल्याने त्याला माझ्या बाजूलाच बसायला जागा देण्यात आली तो होता "अमित महाजन." संपुर्ण दिवसभर आम्ही एकमेकांशी काहीच बोललो नाही, मात्र जेव्हा शाळा सुटली मी त्याला विचारले "तु कुठे राहतोस?" तो शहरात नवीन असल्याने त्याला पत्ता तंतोतंत माहीत नव्हता पण त्याने जे काही सांगितले त्यावरून आम्ही एकाच भागात राहतो हे माझ्या लक्षात आलं. आम्ही चालत चालत घरी निघालो, जसे जसे घर जवळ येत होत तसे तसे कळाले की आम्ही एकाच कॉलनी मध्ये राहतो. आश्चर्य म्हणजे आम्ही अगदी शेजारी शेजारी राहायचो होतो. एका दिवसापूर्वी ते इथे राहायला आले होते.

आम्हा दोघांची पक्की मैत्री जमली... :)

माझं ५ वी १० वी शिक्षण याच शाळेत झालं या पाच वर्षात मी सर्व काही केले, जसे अभ्यास (ठीक ठाक), खेळ, मस्ती आणि मैत्री

आज ही ब-याचश्या अशा गोष्टी आहे ज्या मला स्पष्ट आठवतात जसे आर. डी. देशपांडे सर :) यांना शाळेतील सगळे मुलं जाम घाबरायची. कारण त्यांची शिस्त अत्यंत कडक होती. कायम हातात एक रूळ घेऊनच ते फिरायचे, वर्गात टाचणी पडली तरी त्या आवाजाने कानाला त्रास होईल इतकी शांतता असायची.

हे सर इतिहास आणि भूगोल फार म्हणजे फारच अप्रतिम शिकवायचे. भूगोलाच्या तासात फळ्यावर संपुर्ण हिंदुस्थानचा नकाशा (१९४७ पूर्वीचा) काढायचे, सह्याद्री, हिमालय, गंगा नदी काढून दाखवायचे तर इतिहासाच्या तासात सांगितलेली अफझलखानाच्या वधाची गोष्ट मला आज ही आठवते. मी पाचवीला असतांना त्यांचे शाळेतले ते शेवटचं वर्ष होतं कारण त्याच वर्षी ते निवृत्त झाले.

इतर शिक्षक ही होते जसे खडके बाई, त्या विज्ञान खुपच सोप्पं करुन शिकवायच्या तर सोनटक्के सर सुंदर अशी चित्र काढायचे. गणिताचे शेळके सर खुपच साधे आणि सरळ होते, त्यांना कोणीच घाबरायचे नाही तर उलट त्यांची चेष्टा करायचे. ते बीजगणित छान शिकवायचे, मुलांचे लाड ही खुप करायचे, लिफ्ट मागितली तर स्व:ताच्या लुनावर घरी सोडायचे. तर शारिरीक शिक्षणाचे पठाडे सर दररोज प्रार्थना म्हणून घ्यायचे आणि अत्यंत कडक शिस्तीत वागवायचे. इंग्रजी विषयाची खूप धास्ती होती पण पोहेकर सर आणि व्ह. जी. कुलकर्णी सर इतके सहज शिकवायचे की पुस्तक उघडायचीही गरज पडायची नाही lesson असो वा poem लगेचच समजायची.

सर्व शिक्षकांनी अगदी मनापासून आम्हाला शिकवलं. या पाच वर्षात अंगाला एक शिस्त लावली, चांगल्या सवयी लावल्या. शैक्षणिक नव्हे तर योग्य असे वैयक्तिक मार्गदर्शनही केले. त्यावेळी सर्व शिक्षक मनापासून शिकवायचे. त्यांच्या शिकविण्याला व्यावसायिक झालर नव्हती. त्यांनी लावलेल्या शिस्तीचा आजही दैनंदिन जीवनात उपयोगाला येते.

"आई-वडीलांप्रमाणे गुरू ही आपल्या आयुष्यात महत्वाची भुमिका बजावतो. त्या पाच वर्षात मी एक मातीचा गोळा होतो हा गोळा योग्य हाती लागल्याने आज त्या गोळ्यांला एक सुरेख आकार आला आहे."

१९९६ मध्ये माझे १० वी पुर्ण झाले आणि आता शाळा सुटून १४ वर्ष झाले असले तरी ह्या आठवणी सुटत नाही. मला आता जालना सोडुनही जवळपास १० वर्ष होत आली आहेत पण आजही वाटतं की जुन्या वर्ग मित्रांना घेऊन जावं आपल्या शाळेत...

शोधावा आपला वर्ग, १५ ऑगस्ट, २६ जानेवारी ला सजवावा तो. दिवाळीत किल्ला बांधावा. मैदानातल्या झाडाखाली बसून डब्बा खाऊ आणि गेट बाहेरचा बर्फ गोळा घेऊ.

पण आयुष्य चालतच राहतं ते कोणासाठी ही थांबत नाही. आमच्या सगळ्यांच्या वाटा वेगवेगळ्या झाल्या आहेत. आज कोणी कुठे तर कोणी कुठे???

आज मला काही वर्गमित्र आठवतात त्यातले काही भेटतात तर काही हरवले आहेत. अनिकेत दाबके, राकेश माने आणि रघुवीर कुलकर्णी हे वर्ग मित्र भेटतात, कधी फोनवर तर कधी ऑनलाईन...

आशिष टापर, अमित महाजन, सुधीर देशपांडे, अमित देशपांडे, महेश देशपांडे, नितिन देशपांडे, दिपक बोर्डे, विवेक दसरे, संदीप वाखारकर, अभिजीत शिंदे, सचिन पवार, ललीत कोलते, निखील आगटे.

मित्रांनो कुठे आहात तुम्ही? कसे आहात तुम्ही?

जगावसं वाटतात ना पुन्हा ते क्षण, चला तर मग ताज्या करूयात त्या आठवणी... :)

तुमचा मित्र

नागेश देशपांडे

केल्याने होत आहे रे...

2010-12-13T23:55:00.000+05:30

शनिवारी सकाळी उठवल्यावर करण्यासारखं काहीच नव्हतं, खूप कंटाळा आला होता. मोठा प्रश्न समोर होता की, आज काय करायचं?

तसा एक Status मी Facebook वरही पोस्ट केला...

"Nothing is happening here, waiting for something to happen"

काही वेळातच मित्र आशिष Reply आला "केल्याने होत आहे रे !!"

लगेचच सकाळची कामं उरकून आम्ही (मी, दिनेश आणि समीर) मेलरोज मंदीर (Melrose Temple) येथे जायचे ठरवले. मेलरोज एक हिंदु मंदीर आहे, येथे स्थायीक झालेल्या भारतीय लोकांनी बांधले आहे. हा भाग अत्यंत शांत व निर्जन आहे. आमच्या अपार्टमेंट पासून अंदाजे १० किमीवर हे मंदीर आहे. रस्ता अत्यंत सुंदर मात्र अरूंद आहे, रस्त्याच्या दोन्ही बाजूस खुप हिरवळ पाहायला मिळाली.

इतर सामान्य रस्त्याप्रमाणे या ही रस्त्यावर शिस्तबद्ध वाहतूक सुरू होती. त्यातच एका सिग्नलवर एक युवक काही पेंटीग्स विकतांना दिसला. अत्यंत सुरेख असे पाणी भरणा-या दोन स्त्रियांचे हे चित्र आम्हाला खुप आवडलं.

मी प्रथमच या भागात जात होतो, समीर आणि दिनेश यापुर्वीही गेले होते मात्र रस्ता न चुकावा या हेतूने GPS चा वापर करायचं ठरलं आणि त्याने दगा दिला. चुकीचा रस्त्यावर घेऊन गेला, शेवटी समीरनेच रस्ता शोधला आणि या मंदीरात येऊन पोहचलो. हे मंदीर बाहेरून अत्यंत साध आहे.

मात्र ईथे आम्हाला जवळपास सगळेच देव भेटले...

देवदर्शन घेऊन आम्ही परत अपार्टमेंटमध्ये आलो तेव्हा दुपार झाली होती. खूप ढग दाटून आले होते, अत्यंत मुसळधार पाऊस येणार हे नक्की होतं म्हणून घरातच बसायचं ठरलं. अंदाजाप्रमाणे काही वेळातच मुसळधार पाऊस सुरू झाला.

या पावसामूळे हवेत गारवा आला खरा पण हा गारवा मिलींद ईंगळेच्या गारव्याशी किंचीत ही मिळता जूळता नव्हता, हा गारवा म्हणजे गारठा... :)

थोड्यावेळातच हा गारठा असह्य झाला त्यामुळे घरातून बाहेर पडायचं ठरलं पाऊस विजेच्या कडकडासह, अत्यंत मुसळधार सुरू होता आम्ही तसेच बाहेर पडलो कार मध्ये बसून गाठलं सर्वांचे आवडीचे ठिकाण Monte Casino. हे अत्यंत लोकप्रिय असे ठिकाण आहे ईथे जवळपास सगळ्याच चैनी करता येतात. ईथे सगळ्या वयोगटाची मंडळी पडीक असतात. सर्वांसाठी ईथे काही ना काही आहे. त्यातच ख्रिसमस जवळ आल्यामूळे आणखीच धूम होती.

नावाप्रमाणे येथे एक जुगारखाना आहे, दक्षीण आफ्रिकामध्ये जुगाराला सरकारी मान्यता असल्याने पैसा येथे पाण्याप्रमाणे (किंवा त्याहून अधीक) वाहतांना दिसत होता. ईथे खान्यापिण्याची ही खूप मौज आहे, त्याच प्रमाणे शॉपींग मॉल, लहान मुलांचे खेळ असे अनेक मनोरंजनाचे साधन ईथे आहेत. पण मुख्य आमचा ईथे येण्याचा उद्देश होता एखादा सिनेमा बघण्याचा. प्रथम आम्ही एखादा हिंदी सिनेमा पाहावा असा विचार केला आणि तिकीट काऊंटर जवळ गेलो मात्र सिनेमांची नावं वाचून अंगावर काटाच आला, नको म्हंटल आणि त्याएवजी ब्रुस विलीस चा RED हा इंग्रजी action comedy सिनेमा पाहायचं ठरलं.

Image from Internet

हा सिनेमा CIA मधून निवृत्त झालेल्या मात्र तितकेच कर्तव्यदक्ष किंवा धोकादायक अशा काही अधीका-यांच्या बद्दल आहे. काही रजनीकांत दृश्य ही या सिनेमामध्ये आहेत. तुम्ही देखील हा सिनेमा पाहायला हरकत नाही.

बाहेर पडणारा पाऊस व त्यामूळे जाणवणारा गारठा आतमध्ये थोडाही जाणवला नव्हता. रात्रीचे ११ वाजता सिनेमा संपला तरीही ईथे गर्दी काही कमी झाली नव्हती, घरी परत येतांना रस्ते मात्र निर्जन पडले होते. रस्त्यांवर तुरळक वाहतूक होती.

अशारितीने आम्ही सुरुवातीला अगदी "Nothing happening" वाटणारा दिवसाचा शेवट अत्यंत "Happening :)" केला...

तमन्ना-ए-व्हिसा

2010-12-10T00:24:00.000+05:30

आज अचानक ऑफीसमध्ये व्हिसा संपत आलेल्या लोकांना एक न्यूज मिळाली.

"संध्याकाळपर्यंत भारतासाठी रवाना व्हायचे आहे..."

मात्र दुपार पर्यंत हे स्वप्न भंग झाले, आनंदावर विरजण पडलं आणि १० मिनिटात ही कविता जन्माला आली...

तमन्ना-ए-व्हिसा (कवी: समीर)

जिंदगी ने एक रूमानी एहसास करा दिया,

अपने घर जाने का सपना दिखा दिया.

जाने की हर घडी मानो नजदीक आ रही थी,

तब एक जालिम उस हसीन सपने को तोड गया.

अब बैठे हैं मूह को लटकाके यारा,

सपने के टूंटे कांच जोडते बार बार.

घरवालों की याद का टुकडा उठाया है अब,

आँसू की एक बूंद टपकने के लिये तैयार.

अब जगह से उठने की इच्छा नही,

ना है काम करने का कोई इरादा.

इष्क छूटने पर ये हालत हुआ करती थी पहले,

आज असर भी वही है, जब टूटा है ये वादा.

तसव्वर कहो या सपना कहो,

उसके टूटने की आवाज तो होती नही

नाम है दो, पर असर वही एक,

बस उस दर्द का कोइ दूजा नाम नही.

घर जाना है हमे, चीखते रहे यारा

ना सुनी किसीने अर्ज़ हमारी, बस रोते रहे यारा.

बैठते हैं आज अपनों की मेहेफ़िल मे

नशे से भर देते हैं दिल, भरा है अभी जिसमे गम सारा.

सँडविच आणि मैत्री

2010-12-08T13:35:00.000+05:30

स्वयंपाक मला जमत नाही आणि स्वयंपाक करणे किती अवघड आहे हे मला जोहान्सबर्गला आल्यावर कळालं. गेल्या रविवारी मी बनविलेल्या सँडविचमुळे मला १२ वर्षापुर्वीचा एक किस्सा आठवला. दोन्ही वेळी मला एक चांगला मित्र मिळाला त्यामूळे हे दोन्ही दिवस मी आयुष्यात कधीही विसरणार नाही.

सौजन्य: आंतरजाल

अंदाजे १२ वर्षापुर्वी जेव्हा मी कॉलेजध्ये होतो त्याच वेळी माझा मित्र वैभव नांदेडला एम.बी.बी.एस करत होता. तो सकाळी सकाळी जेव्हा त्याच्या घरी पोहचला तेव्हा त्याच्या घरचे सगळे बाहेरगावी गेले होते. शेजारून चावी घेऊन त्याने घर उघडलं आणि मला आणि निलेशला फोन केला. जेव्हा आम्ही त्याच्या घरी पोहचलो तेव्हा सगळ्यांना खुप भुक लागली होती. घरात शोधाशोध केल्यावर एक ब्रेडचा पुडा, बटाटे या शिवाय काहीच सापडले नाही. मग मी ते बटाटे उकडले, ते मॅश करून त्यामध्ये काळमीठ, जिरेपूड मिक्स केले. हे सगळे मिश्रण ब्रेडमध्ये भरलं आणि गरम करुन सगळ्यांनी मिळून खाल्ले. वैभव आणि निलेशच्या चेह-यावरचा आनंद मला आजही आठवतो.

आज आमच्या वाटा वेगवेगळ्या झाल्या आहेत. वैभव आता डॉ. वैभव झाला आहे तर निलेश ही कॉम्पुटर प्रोफेशनल झाला आहे. तो दिवस आजही आम्हाला आठवतो, फोन वर किंवा ऑनलाईन भेटलो तर नक्की यावर चर्चा करतो.

गेल्या रविवारीही असच काहीसं घडलं आम्ही (मी आणि समीर) फ्लॅटमध्ये आराम करत होतो, दुपारी भुक लागली म्हणून सँडविच करायचे ठरवलं. मी दोन अंडी उकडले. ती मॅश करून त्यामध्ये बारिक चिरलेला कांदा, शेंगदाणा कुट, थोडे तिखट घातले. हे मिश्रण ब्रेड मध्ये भरले आणि दोघांनी मिळून खाल्ले. समीर खुप खुश झाला.

दोन्ही ही वेळी मित्रांच्या चहे-यावर दिसलेला आनंद मी विसरू शकणार नाही, अशा छोट्या छोट्या क्षणांना मनात जपून ठेवत आमचा प्रवास सुरू आहे, जेव्हा आमच्यापैकी कोणीही सँडविच खातो तेव्हा या क्षणांनाही आठवतो...

जालना ते जोहान्सबर्ग

2010-12-06T02:09:00.001+05:30

१० नोव्हेंबर २०१० कधीही विचार न केलेला दिवस उजाडला तेव्हा मी आकाशात २० हजार फूटावरती होतो. सकाळी ११ (भारतीय वेळेनुसार) मी जोहान्सबर्ग विमानतळावर पोहोचलो. पहिलीच परदेशवारी आणि पहिलाच विमान प्रवास त्यामूळे मी खूप उत्साही होतो, आनंदही गगनात मावत नव्हता. विमानतळावर मला घ्यायला ऑफीसचा ड्रायवर आला होता मी माझी बॅग घेतली आणि माझा या शहराचा अनुभव घ्यायला सुरुवात केली. जोहान्सबर्ग हे अतिशय सुंदर शहर आहे. दक्षीण आफ्रिकेची आर्थिक राजधानी, फिफा विश्वचषकामुळे शहराचा झालेला विकास स्पष्ट दिसून येत होता. स्वच्छ, मोठं मोठे रस्ते, मेट्रो रेल्वे आणि महत्वाच्या कंपन्यांचे कार्यालय दिसून येत होती.

जोहान्सबर्ग मध्ये हाईड पार्क या भागात असलेल्या कंपनीच्या अपार्टमेंट मध्ये माझी राहण्याची व्यवस्था झाली. हा भाग अतिशय शांत तरीही रहदारीचा आहे. या अपार्टमेंट मध्ये जवळपास सगळे माझ्या कंपनीचेच लोक राहतात, त्यापैकी बहुतेक जणांना मी पुण्यात असतांना भेटलो होतो त्यामूळे ही जागा मला नविन अशी वाटली नाही. दुस-याच दिवशी कामाला सुरुवात झाली, राहण्याच्या जागेपासुन ५ किमी वरती माझे ऑफीस आहे. ईथे आल्यावर आणखी मंडळींची भेट झाली जे दुस-या अपार्टमेंट मध्ये राहतात.

शहर फारसे सुरक्षित नसल्याने दररोज ऑफीस ते घर हा प्रवास कारने करावा लागतो कारण दुसरा कोणताही पर्याय नाही. मला कार चालवता येत नसल्याने मी प्रवाशाची भुमीका बजावतो. दररोज हा छोटासा प्रवास करतांना ब-याचश्या गोष्टी जाणवल्या त्याम्हणजे वाहनांचा वेग, रहदारी, वाहन चालविण्याची शिस्त. सगळ्यात जास्त जाणवले ते म्हणजे नविन तंत्रज्ञानाचा वापर जसे सर्व अपार्टमेंटच्या भितींना विजेची कुंपण आहेत, सर्व दरवाजे रिमोटने उघडतात आणि बंद होतात. प्रत्येक सिग्नलवर कॅमेरा व स्पीडगन आहे. नियमांचा भंग झाल्यास घरपोच दंडाची पावती येते त्यामूळे सगळे चालक वाहन चालवितांना नियम काटेकोरपणे पाळतात.

एक दोन आठवड्या आणखी एक गोष्ट जाणवली ती म्हणजे गरिबी आणि श्रीमंती यामधील अंतर... ऑफीसला जातांना बरेच सिग्नल आणि चौक लागतात. मोठ्या चौकात सिग्नल असतात तर लहान चौकात फक्त STOP असा बोर्ड असतो. या बोर्ड जवळ आल्यावर सगळ्या वाहनांना थांबणे बंधनकारक आहे. थांबुन आजु बाजुला पाहायचे आणि मगच पुढे जायचे असा नियम आहे. अश्या या चौकात काही स्त्रिया व पुरूष वर्तमानपत्र, टोपी, चष्मे अथवा मोबाईलचे चार्जर विकतांना दिसुन येतात. तर काही चौकात नोकरी हवी आहे, प्लंबीग, माळी काम करून मिळेल असे बोर्ड घेऊन बसलेल पुरूष दिसुन येतात. ऎरवी मोफत मिळणारे वर्तमानपत्र चौकात अथवा सिग्नल वर विकतांना पाहायला मिळालं एका सिग्नल वरतीतर एक स्त्री प्रत्येक वाहनाच्या जवळ जाऊन कॅन, कप्स, रिकामे पाऊच जमा करुन आपली उपजिवीका चालवितांना दिसुन आली.

जालन्यासारख्या छोट्या शहरात बालपण गेल्यानंतर मी भारतातील अनेक शहर पाहिली पण तंत्रज्ञानाचा वापर, रहदारीची शिस्त अशी कुठेच पाहायला मिळालं नाही. पण ईतर काही मुद्दे आहेत ज्यामूळे भारतातील शहरं आवडतात. हळू हळू ह्या शहराची ओळख होत आहे, जसे जसे दिवस पुढे सरकत आहेत तसे तसे इथल्या लोकांची जीवन शैलीही समजत आहे.

माझा हा लांबच्या प्रवासाची ही तर सुरुवात आहे, यामध्ये येणारे काही अनुभव मी आपल्या सोबत माझ्या पुढील काही पोस्टमध्ये वाटेल.

धन्यवाद...

बाय बाय ऑर्कुट...

2010-10-01T22:03:00.000+05:30

बाय बाय ऑर्कुट...

हा निर्णय घेणं खूप अवघड होतं तरीही मी हा निर्णय घेतला.
एका महिन्यापूर्वी एका मित्राचा स्क्रॅप आला, काहीतरी विचित्र लिहिले होते म्हणून मी त्याचे प्रोफाईल पाहिले तर या साहेबांचा पत्ता कॅनडा चा, विवाहित आणि बरेच अनाहूत बदल केले होते. मी तडक त्याला फोन लावला आणि विचारले की "काय रे बाबा काय हा प्रकार" त्याला ही काहीच माहीत नव्हतं. त्याला त्यानंतर असाच प्रकार आणखी एका मित्रासोबत घडला.

त्यानंतर माझा ऑर्कुट चा वापर कमी झाला. एक महिन्यानंतर लॉगीन केले तरी काहीच अपडेट नाही. कळाले की सगळे आता फेसबूक वर गेले आहे. फेसबूक चा वापर आता वाढला. मराठी ब्लॉगविश्व चा समुदायावर ही आता जास्त घडामोडी नाही.

गेल्या आठवड्यात Bom Sabado worm हल्ल्याने हा निर्णय घेणे मला भाग पाडलं.

तरी मित्रांनो आता मला फेसबूक वर भेटा...

आम्ही मराठी ब्लॉगर्स!

2010-09-30T18:19:00.006+05:30

प्रिय वाचक

आम्ही सर्व आहोत मराठी ब्लॉगर्स आपला ब्लॉग लोगो येथे लावण्यासाठी मला तुमचा विजेड कोड ई-मेल करा.

संपर्क

जीमेल + ट्विटर + फेसबूक

2010-09-26T14:27:00.000+05:30

आजकाल आपण सगळेच सोशल नेटवर्किंग वेबसाईट्स वापरतो. मात्र काही ऑफीसमधे मध्ये ट्विटर, फेसबूक आणि ब्लॉगर वापरता येत नाही किंवा आपल्याला ह्या साईटवर जाण्याचा वेळ नसतो. आणि नेमकं तेव्हाच तुम्हाला एखादा छान विचार किंवा एखादी सुंदर कल्पना सुचली तर तुम्ही काय करणार?

सोप्पं आहे... ऑफीसमध्ये राहूनही तुम्ही तुमचे हे विचार किंवा कल्पना तुमच्या सगळ्या मित्रा पर्यंत किंवा वाचकापर्यंत पोहचवू शकता. यासाठी फक्त पाहिजे जीटॉल्क किंवा जीमेल चा अ‍ॅक्सेस...

आजकाल बऱ्याचशा ऑफीसमध्ये जीटॉल्क वापरण्याची मुभा असते. खाली सांगत आहे तशी कृती करा.

प्रथम ही वेबसाईट उघडा. https://www.tweet.im/

येथे तुम्ही जीटॉल्क आणि ट्विटर एकमेकांशी जोडू शकता

म्हणजेच या वेबसाइटद्वारे तुम्ही तुमचे विचार IMद्वारे ट्विटर पाठवू शकता.

या साईटवर साईन अप करा

मग तुम्हाला (yourtwittername@twitter.tweet.in) असा एक पत्ता मिळेल हा पत्ता तुम्ही तुमच्या जीटॉल्क मध्ये सेव्ह करायचा म्हणजे झालं काम...

त्यानंतर तुम्ही जायचं तुमच्या फेसबूक वर आणि उघडायचं हे पेज (http://apps.facebook.com/twitter/) आणि साध्या पद्धतीने आपलं ट्विटर आणि फेसबूक अकाउंट एकमेकांशी जोडायचं.

आता तुमच्या ट्विट फेसबूक वरही दिसायला लागतील.

त्याच पद्धतीने तुम्ही तुमच्या ब्लॉगवरही तुमच्या ताज्या ट्विट्स दाखवू शकता, म्हणजे एक चक्र पुर्ण झाले.

आता तुमचे मित्र, वाचक तुमच्या सगळ्या साईटवर तुमचे विचार वाचू शकतील. तेही तुम्ही हे विचार एकाच वेळी पोस्ट करत आहात, यासाठी कॉफी पेस्ट सुद्धा करायची गरज नाही.

मग एंजॉय...

अतिथी देवो भव: ????

2010-09-19T22:11:00.000+05:30

माझी आजी रात्री झोपण्याआधी खात्री करून घ्यायची की घरात एखादी तरी पोळी शिल्लक आहे, तसेच माझी आई ही करायची. असे करण्याचा तिचा उद्देश आम्हाला लहानपणी समजत नसे पण थोडे मोठं झाल्यावर तिनेच आम्हाला सांगीतले की एखादी व्यक्ती (पाहुणा) अवेळी आलीच तर त्याचा पाहुणचार करता यावा, घरी येणारा पाहुणा हा आपल्या घरातून जातांना समाधानी होऊन जावा यासारखं दुसरं सुख नाही. कारण अतिथी देवो भव: म्हणजे पाहुणा देवा समान, अशी ही परंपरा असलेला आपला देश खरंच खूप महान आहे.

आता माझा एक प्रश्न आहे की, समजा तुम्ही तुमच्या घरातील (दररोजची) देवपूजा करत असाल किंवा एखादे स्तोत्र म्हणत असाल आणि त्याच वेळी एखादा पाहुणा आला तर तुम्ही काय कराल? कारण हा आलेला पाहुणा देवा सारखाच आहे आणि समोर ही देव आहे.

मला आलेले दोन अनुभव:

१) आमचे एक नातेवाईक आहेत (मुद्दाम जास्त तपशीलात जात नाही) यांच्या घरी १२ महिने १८ काळ किंवा आजच्या भाषेत सांगायचे तर २४X७X३६५ जप चालू असतो अगदी रात्री सगळे झोपले तरी टेप चालू असतो. यांच्या घरी गेलं की गप्पा, विचारपूस अगदी कमी फक्त जप चालू. आपण जास्त वेळ थांबलो की एक जपमाळ आपल्यालाही दिली जाते आणि आपणही जप करत बसायचं. आता असे असेल तर यांच्या घरी कोण जात असेल का याचा विचार करा. कारण लहानपणी आई-बाबा जेव्हा त्यांच्याकडे जायचं ठरवायचे तेव्हा आम्ही घरी एकटेच राहतो तुम्हीच त्यांच्याकडे जा असे म्हणायचो.

२) जेव्हा माझे लग्न ठरले तेव्हा पत्रिका देण्यासाठी मी एका घरी गेलो तेव्हा कुटुंबप्रमुख देवपूजा करत होते. मी पत्रिका त्यांच्या सौभाग्यवतीच्या हातात दिली आणि पायावर डोकं ठेवून नमस्कार केला. आता मला त्या कुटुंब प्रमुखाला नमस्कार करायचा होता मात्र मला त्यासाठी अर्धा तास वाट पहायला लागली आणि त्यानंतरही मी दूरूनच नमस्कार केला व मी त्यांचा निरोप घेतला.

आता तुम्ही स्वत:ला दोन्ही परिस्थितीत ठेवून (म्हणजे यजमान आणि अतिथी) सांगा की तुम्ही काय केलं असतं?

ओळख रुपयाची...

2010-09-17T21:24:00.002+05:30

१५ जुलै २०१० रोजी भारतीय रुपयाच्या प्रतिक चिन्हास केंद्रीय मंत्री मंडळाने मान्यता दिली.

अतिशय सुंदर अशा ह्या चिन्हाने काही दिवसात प्रसिद्धी मिळाली आणि वर्तमानपत्र, जाहिराती आणि बिझनेस चॅनलवर दिसून येऊ लागले.

मात्र मागच्या आठवड्यात एक ई-मेलद्वारे याच रुपयाच्या चिन्हाचे एक व्यंगचित्र पाहायला मिळाले.

(चित्र सौजन्य: आंतरजाल)

हे व्यंगचित्र ही बनविण्या-याने अत्यंत उत्तमरीत्या रेखाटले आहे. या मध्ये आपल्या देशात असलेल्या सत्य परिस्थितीचे दर्शन घडविलं आहे. ज्या पद्धतीने श्रीमंत हे खूप श्रीमंत होत आहेत आणि गरीब हे गरीबच राहिले आहेत तर मध्यमवर्गीय अडीअडचणीत त्यांचे जीवन जगत आहेत याच कडू सत्याची जाणीव करुन दिली आहे.

गरीब, मध्यमवर्गीय आणि श्रीमंत याच्यात किती अंतर आहे याबद्दलचा मला आलेला एक अनुभव.

माझ्या ऑफीस मध्ये काम करणारा सतीश (नाव बदलले) हा मुळचा प. बंगालच्या एका गावातला, तर रवी (नाव बदलले) मुंबईत लहानाचा मोठा झालेला. सतीश कधी कधीच सुट्टी घेऊन त्याच्या घरी जायचा. मात्र जेव्हा तो सुट्टी घ्यायचा ती सलग १५-२० दिवसाची. काही दिवसापूर्वी जेव्हा सतीश सुट्टी घेऊन गावी गेला. तेव्हा आम्ही सगळ्यांनी मिळून त्याला फोन केला आणि त्याची चौकशी केली व येतांना सोबत काय काय घेऊन येतोस अशी विचारणा सुरु केली. त्यावर रवी म्हणाला काही नाहीतरी कमीत कमी "डेअरी मिल्क" तरी आण. सर्वांशी बोलुन झाल्यावर फोन बंद केला.

आमच्या पैकी एकजण रवी ला म्हणाला, " अरे, सतीशचं गाव एकदम लहान आहे. तिथे डेअरी मिल्क नाही मिळणार."

त्यावर रवी एकदम आश्चर्यचकीत झाला आणि म्हणाला, "मला नाही वाटत की भारतातील एकाही गावात डेअरी मिल्क मिळत नसेल."

त्याच्या ह्या अशा बोलण्याचं आम्हाला काहीच आश्चर्य वाटलं नाही कारण त्यात त्याची काहीच चूक नव्हती त्याचं सगळं बालपण, शिक्षण मुंबईतील एका श्रीमंत घरात झालं होतं आणि तो आमच्या एम. डी. चा मित्र होता. केवळ पोस्टग्रजुएशन पुर्ण करण्यासाठी कराव्या लागणा-या प्रोजेक्टसाठी तो ऑफीसमध्ये यायचा.

त्याला हे देखील माहिती नव्हतं की त्याच्या घरापासून फक्त काही किमी वर असणाऱ्या गावात भर पावसाळ्यातही पिण्याचे पाणी उपलब्ध नाही आणि त्यासाठी पाण्याचे हंडे डोक्यावर घेऊन माणसं आणि बायका कितीतरी लांब पायपीट करतांना दिसतात.

हेच सत्य आहे, या रुपयाच्या चिन्हाचे विडंबन करणा-याचे काहीच चुकले नाही. त्याने फक्त काचेवरील धुळ स्वच्छ केली आहे.

क्रिकेट आणि माझी आवड

2010-09-15T22:06:00.000+05:30

परवा विशाल चा ब्लॉग वाचला आणि वाटलं की आपणही क्रिकेटवर लिहावं. नक्की नाही आठवत पण काहीतरी १९९०-९१ मध्ये मला हा खेळ समजू लागला (एकदिवसीय). तेव्हा दूरदर्शन ज्या काही मॅचेस दाखविल्या जायच्या आणि त्याच मोठ्या उत्साहात पाहिलेल्या आजही आठवतात. १९९३-९४ च्या मौसमात मला कसोटी क्रिकेट समजायला लागलं

पहिल्यांदा जेव्हा मी क्रिकेटबद्दल एकले तेव्हा तो जमाना होता तो सुनिल गावस्कर, रवी शास्त्री, अ‍ॅलन बॉर्डर, विव रिचर्डसचा पण त्यांची एकही खेळी काही पाहायला मिळाली नाही, फक्त मोठ्यांच्या बोलण्यात या सर्वांचा उल्लेख ऎकला होता. आजही आठवते जेव्हा माझ्या वडीलांनी मला सांगितले होते की १९८६ मध्ये रवी शास्त्री ने ऑस्ट्रेलिया मध्ये ऑडी कार कशी जिंकली होती ते, पण १९९०-९१ पर्यंत ही सगळी रिटायरमेंट आली होती किंवा झाली होती. त्यामुळे यापैकी कोणीही माझ्या आवडत्या क्रिकेटपटू मध्ये सामील होऊ शकलं नाही.

माझा पहिला आवडता क्रिकेटपटू होता तो म्हणजे ऑस्ट्रेलियाचा ओपनर "डेव्हिड बुन".

सौजन्य: आंतरजाल

लठ्ठ, बुटका आणि भरगच्च मिश्या असा दिसणारा हा खेळाडू व्यवसायाने खाटीक पण क्रिकेट अप्रतीम खेळायचा. त्याचा मिडविकेट/मिडऑन वरुन मारलेला फटका मला फार आवडायचा. पण त्याची एकही विशिष्ट खेळी आठवत नाही आणि तो काही दिवसात रिटायर झाल्याने तो फक्त काही दिवसच माझ्या या यादीत राहीला.

नंतर माझ्या या यादीत सामील झाला तो सा-या जगाच्या गळ्यातील ताईत "सचिन तेंडुलकर" याच्या बद्दल आता मी काही लिहायचं म्हणजे सुर्यासमोर दिवा घेऊन जाण्यासारखं ठरेल.

सौजन्य: आंतरजाल

आवडती खेळी: सचिन काढलेला प्रत्येक रन हा आवडता आहे पण तरीही सांगायचे म्हंटले तर
१) ९८ विरुद्ध पाकिस्तान २००३ विश्वचषक
२) १०३ विरुद्ध इंग्लंड चेन्नई कसोटी २००८

लहानपणी मी जेव्हा क्रिकेट खेळायचो, तेव्हा मला फलंदाजी करायलाच आवडायची मात्र गोलंदाजी विशेष म्हणजे फिरकीच्या प्रेमात पाडले ते माझ्या पुढच्या आवडत्या क्रिकेटपटुने "शेन वॉर्न"

सौजन्य: आंतरजाल

माझ्यासाठी हा एकटाच असा क्रिकेटपटू आहे ज्याने सिद्ध केले की तो फिरकीचा डॉन आहे. तो जेव्हा गोलंदाजी करतो तेव्हा तो एखादी जादू किंवा एक सुंदर चित्र काढतो आहे असेच मला वाटायचे. त्याचे वळणारे चेंडु, त्यांची फलंदाजाच्या मेंदूत शिरून चेंडू टाकण्याची कुशलता ही अद्वितीय होती आणि राहणार. हा कधीही वातावरण, खेळपट्टी यावर विसंबून नसायचा आणि प्रत्येक उपखंडात उत्तम कामगिरी केली.

मी शेन वॉर्नचा एवढा प्रचंड चाहता होतो की बरेच काळासाठी शाळेत क्रिकेट खेळतांना अगदी त्याच्यासारखीच गोलंदाजी करायचो.

आवडती खेळी: संपुर्ण कसोटी मालिका विरुद्ध पाकिस्तान २००२-०३ (कोलंबो/शारजाह)

माझे हे फिरकी बद्दलचे प्रेमाने मला आणखी एका खेळाडुकडे आकर्षित केले तो म्हणजे "अनिल कुंबळे"

सौजन्य: आंतरजाल

अतिशय प्रतिभावान, मात्र मला कमी उल्लेखलेला असा हा खेळाडू खूपच मेहनती. चिकाटी, आत्मविश्वास अशा गुणांचा धनी होता. या एक गोष्ट मला आवडायची मैदानात एकच चुक हा कधीही दोनदा नाही करायचा. १९९८-९९ जेव्हा भारतीय टीम ऑस्ट्रेलियामध्ये गेली तेव्हा कुंबळे संपुर्ण अपयशी ठरला मात्र पुढच्याच दौ-या सर्वात जास्त बळी घेऊन परतला. अशा या हि-याने १९९४ मध्ये हिरो कप फायनल मधील १२ धावात ६ बळी हे रेकॉर्ड केले व ते अजुनपर्यंत कोणीही मोडु शकलं नाही.

आवडती खेळी: अर्थातच ७४ धावात १० बळी विरुद्ध पाकिस्तान

सौजन्य: युट्युब.कॉम

१९९७ मध्ये मी कॉलेजला गेलो आणि माझी गोलंदाजीची शैली बदलली मी वेगवान गोलंदाजी करु लागलो आणि माझे प्रेरणा स्थान होते तो म्हणजे माझा आवडता वेगवान गोलंदाज आणि जो आजही आहे तो म्हणजे वेस्ट इंडिजचा माजी खेळाडू "कर्टली अंब्रोस".

सौजन्य: आंतरजाल

याची गोलंदाजी म्हणजे ख-या अर्थाने भेदक, धारदार आणि घातक वाटायची. अगदी सहज धावत येऊन जलद गोलंदाजी करणारा हा खेळाडु, फलंदाजाच्या मनात धडकी भरायची. अंब्रोस रिटायर झाला आणि भेदक गोलंदाजीचा अस्त झाला असेच मी म्हणतो कारण त्यानंतर आलेले सर्व वेगवान हे नुसतेच वेगवान आहेत. त्यांना खेळतांना कोणत्याच फलंदाजाला भिती वाटत आहे असे कधीच वाटले नाही. अंब्रोसचा टप्पा हा अचूक असायचा. सगळ्यात जास्त आवडायची ती त्याची अपील करायची स्टाईल आणि विकेट घेतल्यानंतर झालेला आनंद साजरा करण्याची पद्धत.

आवडती खेळी: ८ ओव्हरमध्ये १२ रन देत १ बळी विरुद्ध पाकिस्तान, सेंट विन्सेंट (या एकदिवसीय सामन्यात पाकिस्तान २१४ धावाचा पाठलाग करत असतांना रिऑन किंगच्या सोबतीने अंब्रोसने पहिल्या ५ ओव्हर मेडन टाकल्या होत्या.)

फलंदाजांत माझा पुढचा आवडता खेळाडु म्हणजे डावखुरा "मॅथ्यु हेडन" हातात बॅट ऐवजी गदा घेऊन खेळायला उतरला आहे असेच वाटते.

सौजन्य: आंतरजाल

१९९८ मध्ये भारताविरुद्ध संघात पक्के स्थान करणा-या ह्या खेळाडूने कधीच मागे वळून पाहिले नाही. कसोटी, एकदिवसीय अशा दोन्ही फॉरमॅट मध्ये सातत्याने खेळ करीत हेडन आता रिटायर झाला. माझ्यासाठी हेडन सर्वोत्कृष्ट ऑन ड्राईव्ह मारणारा डावखुरा फलंदाज आहे.

आवडती खेळी: ६८ चेंडुत १०१ विरुद्ध दक्षीण आफ्रिका २००७ विश्वचषक.
या सामन्याच्या दिवशी एक गंमत झाली, मी आणि माझा मोठा भाऊ मुलुंड ला एका मॉल मध्ये शॉपींग साठी गेलो होतो. बरीच शॉपींग झाल्यावर आम्हाला काही कूपन्स मिळाली ज्या मध्ये आजच्या सामन्याचा विजेता संघ आणि मॅन ऑफ द मॅच कोण ठरेल हे सांगायचे होते. दुर्दैवाने आम्ही दोघे हेडनला विसरलो आणि इतर नावं लिहुन दिली. ही मॅच हेडनने एकहाती जिंकून दिली.

मला टी-२०, एकदिवसीय क्रिकेट कितीतरी अधिक पटीने कसोटी क्रिकेट आवडते. ह्या झटपट जमान्यात जरा विचित्र आहे पण सत्य आहे. पाच दिवसानंतर येणारा निकाल हा जास्त चांगला वाटतो. कसोटी हा असा खेळ प्रकार आहे की ज्यामध्ये नावाप्रमाणे कसोटी लागते. त्यामुळे एखाद्या खेळाडूने एखादे रेकॉर्ड कसोटीत केले असेल तर माझे त्याच्याकडे विशेष लक्ष असते.

असाच एक रेकॉर्ड बहाद्दर माझा पुढचा आवडता खेळाडू आहे तो म्हणजे न्यूझीलंडचा "नॅथन अ‍ॅस्टल".

सौजन्य: आंतरजाल

ह्या खेळाडुने मला नेहमीच आकर्षीत केले आहे. त्याचा सहज सुंदर खेळ मला फार आवडायचा. कसोटी प्रमाणे एकदिवसीय सामन्यातही अ‍ॅस्टल तितकाच उपयोगी ठरायचा कारण तो एक उत्तम अष्टपैलू खेळाडू होता. २००१-०२ मध्ये ख्राईसचर्चमध्ये खेळलेल्या इंग्लंडविरुद्धच्या कसोटीत केलेली खेळी आज माझ्या स्मरणात आहे. आणि हिच खेळी माझी अ‍ॅस्टलची आवडती खेळी आहे. ह्या मॅचचा दिवस मला आजही आठवतो.

न्यूझीलंडमधील मॅच भारतीय वेळेनुसार पहाटे ३.३० ला सुरु होते. आणि त्यादिवशी मला आपोआप जाग आली, एवढ्या सकाळी टि.व्ही. लावला तर वडीलांना खूप राग यायचा मात्र अ‍ॅस्टल असा काही खेळला की त्यांचा राग शांत झाला.

आज जरी हे सगळे खेळाडू (सचिन सोडून) रिटायर झाले असले तरी मला हेच आवडतात.

हॅपी बर्थ डे वरद...

2010-09-11T19:06:00.000+05:30

चि. वरद योगेश देशपांडे

यास तिस-या वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

शुभेच्छुक:

बेंगलुरु हुन
श्री. योगेश विनोदराव देशपांडे (बाबा)
सौ. वैशाली योगेश देशपांडे (आई)

औरंगाबाद हुन
श्री. मिलिंद प्रभाकर देशपांडे (मामा)
सौ. वर्षा मिलिंद देशपांडे (आत्या)
चि. नचिकेत मिलिंद देशपांडे (दादा)

पुण्याहुन
श्री. नागेश विनोदराव देशपांडे (काका)
सौ. दिपाली नागेश देशपांडे (काकु)

गणपती बाप्पा मोरया!!

2010-09-11T16:55:00.000+05:30

काल ईद ची सुट्टी मिळाल्याने संपुर्ण दिवस गणपतीची तयारी करण्यात गेला. पुण्यात नवीन असल्याने कुठे काय चांगले मिळते हे नक्की माहिती नव्हतं म्हणून सरळ मुख्य बाजारपेठेतच जावं असे ठरवलं. मी आणि माझी पत्नी कसबापेठेत गेलो. तिथे अतिशय मनमोहक अशा गणेशमूर्ती पहायला मिळाल्या. पण ह्या गणेशमूर्ती खूपच मोठ्या होत्या आणि घरापर्यंत सुखरुप नेता येतील का नाही याची खात्री नसल्याने येथून न घेता घराजवळच्या एखाद्या दुकानातूनच घेऊ असे ठरले तरी पण भरपूर खरेदी करायची होती.

सजावटीचे बरेच सामान घेतले जसे रांगोळी, लाईटची माळ, कागदाची रिबिन्स आणि पूजेचे साहित्य. अशी सगळी खरेदी आणि त्याहून अधीक विंडो शॉपींग झाल्यानंतर कावरे चे आईसक्रीम खाऊन घरी परत आलो. थोडा आराम केला आणि पुन्हा जवळच्या बाजारात गेलो. आणि मुख्य म्हणजे बाप्पांची मूर्ती बुक करून आलो. तशी मी आणखी ही एक गोष्ट बुक केली पण त्याबद्दल नंतर...

घरी आल्यावर सजावटीचे काम पुर्ण केले.

आज सकाळी जाऊन मी बाप्पांना घरी घेऊन आलो.

बायकोने सुरेख मोदकाचा नैवेद्य केला होता.

पुजा झाली, आरती झाली

आणि प्रसाद खाऊन आता जेवणाच्या तयारीला लागलो तर दुसरी बुक केलेली गोष्ट घरी आली.

आज मी खूप खूश आहे कारण आता संपुर्ण दहा दिवस बाप्पा माझ्या घरी राहणार आणि सोमवार पासून मला दररोज सायकलवर ऑफीसमध्ये जाता येईल.

गणपती बाप्पा मोरया!!

पुणेरी पाटी

2010-09-07T20:30:00.001+05:30

शहर: पुण्यनगरी

नेहमी सारखाच एक सामान्य दिवस, बसने ऑफीस जात होतो आणि एका ठिकाणी बस थांबली आणि बाहेर लक्ष गेलं आणि हा बोर्ड दिसला.

(फोटो: नागेश देशपांडे)

पैसा पैसा आणि पैसा

2010-09-01T21:39:00.000+05:30

आज ऑफीसमध्ये एक छान मेल वाचला. त्याचाच हा मराठीमध्ये अनुवाद आहे.

एक उद्योगपती एक महागडी कार विकत घेतो आणि त्याच कारने दुस-या दिवशी कार्यालयात येतो. तो असे ठरवतो की माझी कार मी सगळ्या कर्मचा-यांना दाखवायची. तो जसाच कारमधून खाली उतरतो एक सुसाट वेगाने जाणारा ट्रक त्याचा कारचा दरवाज्याला धडक मारुन निघून जातो. कारचा दरवाजा संपूर्णपणे निखळून पडतो.

उद्योगपती एकदम आरडा ओरडा करायला लागतो. "अरे देवा माझी कार कालच तर घेतली होती, माझे नुकसान झाले. मी ड्रायवरला सोडणार नाही."

योगायोगाने जवळच पोलीस उभे असतात, ते तिथे येतात आणि त्याला समजावतात पण हा काहीही ऐकायला तयार नसतो.

त्यावर एक अधिकारी म्हणतो, "काय हावरट माणुस आहे, या केवळ पैसाच दिसतो. जीव वाचला हे दिसत नाही. पैसा काय जातांना वरती घेऊन जाणार का?"

यावर उद्योगपती अजूनच भडकतो आणि पोलीसांशी भांडायला लागतो.

दुसरा अधिकारी म्हणतो "अहो कारच झालेले नुकसान तुम्हाला दिसतो पण तुमचा डावा हात तुटून पडलाय त्याच काय?

ते ऐकून उद्योगपती अजुन जोरजोरात ओरडायला सुरुवात करतो.

"माझं रोलेक्सचं घड्याळ..................................."

माझी उडी

2010-08-31T18:28:00.000+05:30

गेल्याच आठवड्यात आधी अपर्णा मग हेरंब चा आणि नंतर सुहास चा इमोसनल अत्याचार वाचला.खुप खुप मज्जा आली वाचतांना. खरं सांगतो हे वाचून मला कॉलेज मधील दिवस आठवले. मी ही कॉलेज मध्ये असतांना माझ्या दादाला असंच एक हिंदी गाणं मराठीमध्ये म्हणून खुप खुप छळायचो. तो तर मला मारायला धावायचा आणि मला अजून उत्साह यायचा.

धन्यवाद अपर्णा, हेरंब आणि सुहास माझ्या जुन्या आठवणी ताज्या केल्याबद्दल...

आज मी या अत्याचारामध्ये भर घालायचे ठरवले आहे, आणि मध्येच उडी घेत आहे यासाठी क्षमा असावी. पण मी ही संधी सोडणार नाही, प्रयत्न पहिलाच आहे, त्यामुळे सगळे समजून घेतील ही अपेक्षा करतो.

****************************************

माझ्यासारखं तु ही कधी प्रेम करुन बघ ना...

प्रेमाची माझ्याकडे प्रिये विचारणा करून बघ ना

किती मज्जा आहे कशी नशा आहे

प्रेम करुन बघ ना...

प्रेम मनातलं स्वप्न आहे, प्रेम तुझ्याशी करायचं

प्रेमाच्या या रंगाने स्व:तालाच रंगवायचं

आजपर्यंत जे सांगायचं ते तुला सागांयचं

मनात तुझ्या लपव आता मनात तुझ्या राहायचं

मनाने सांगीतले आहे मनाने ऎकले आहे

प्रेम करुन बघ ना...

************************************

धन्यवाद. येथेच थांबतो.

मराठी ब्लॉग

2010-08-22T20:11:00.001+05:30

मी गेले बरेच दिवस नियमीतपणे ब्लॉग लिहित आहे, वाचकांनीही उत्तम प्रतिसाद दिला. यापैकी बरेचसे वाचक माझे मित्रच आहेत. त्यातले काही मित्र मला फोन करतात आणि पोस्ट बद्दल आपले मत देतात. पण बहुतेक करुन एक प्रश्न विचारला जातो तो म्हणजे "मराठीतच ब्लॉग का?" तर या प्रश्नाचे उत्तर मी पोस्ट द्वारे देत आहे.

१) मला असे वाटते की, एखादी व्यक्ती आपल्या भावना ह्या तिच्या मातृभाषेतच उत्तमरीत्या व्यक्त करु शकते.
२) इंग्रजी वाचायची बोंब तर लिहिणार काय घंटा !!!
३) मराठी भाषेबद्दल प्रेम आणि आदर
४) लोकांना पोटदुखी ने मारण्यासाठी
कारण आपल्या राज्यात म्हणजे महाराष्ट्रात एकवेळ मराठी बोलल नाही तरी चालत मात्र मराठी विषयी प्रेम आहे म्हटलं की लोकांच्या पोटात दुखतं

आता माझे असे काही मित्र आहे की ज्यांना ब्लॉग कसा लिहितात हे माहित नाही अशा या मित्रांसाठी मी खालील माहिती पुरवत आहे.

* साईट कोणती वापरावी?
यासाठी दोन पर्याय आहेत.
www.blogger.com आणि www.wordpress.com

Blogger या साईट वापरण्यासाठी फक्त Gmail खाते असायला हवे. लॉगीन करा आणि आपला ब्लॉग सुरु करणे अगदी सोप्पं आहे. तुम्हाला येथे yournam.blogspot.com असा पत्ता मिळेल.
तर wordpress या साईटवर तुम्हाला खाते उघडावे लागेल आणि येथे yourname.wordpress.com या दोन्हीही साईटवर ऑनलाईन मराठी टायपींग ची सुविधा आहे.

* टायपींग कसे करायचे?
जर तुम्हाला इंटरनेट चालु नसतांना मराठी टायपींग करायचे असेल आणि नंतर ते ब्लॉग वर पोस्ट करायचे असेल तर बरह हे सॉफ्टवेअर येथून डाऊनलोड करा. आपले पोस्ट टाईप करा आणि नंतर लॉगिन करुन आपल्या पेस्ट करा म्हणजे झालं काम.

अधीक माहितीसाठी खालील काही ब्लॉगला भेट द्या.

मराठी वेबसाईट, इंटरनेट - 2know.in

मोगरा फुलला

ब्लॉगवाले

तारांबळ

2010-08-21T19:32:00.000+05:30

सध्या माझी जाम तारांबळ उडाली आहे, कारण मला मनासारखे ब्लॉग टेम्पलेट मिळत नाहीये. गेले काही दिवस मी आंतरजाल शोध शोध शोधूनही एकही मनासारखे टेम्पलेट मिळाले नाही.

तीन-चार साईट पालथ्या घातल्या पण काही उपयोग झाला नाही, गंमत अशी झाली की, बरेच टेम्पलेट डाऊनलोड केले त्यामध्ये काही त्रुटी होत्या. जसे काही विजेट सपोर्ट नव्हते तर काही मध्ये मजकुर एकावर एक येत होता. एकाततर चक्क प्रतिक्रियाच दिसत नव्हत्या.

त्यानंतर मग काही आवडते ब्लॉग समोर ठेवूनही पाहीले तसे टेम्पलेट शोधले पण काही उपयोग झाला नाही कारण तशी टेम्पलेट आता उपलब्ध नाहीत.

एक वेळ विचार केला की आपला ब्लॉग सरळ वर्ड प्रेस वर शिफ्ट करावा पण ब्लॉगरची साथ सोडावीशी नाही वाटत म्हणून तात्पुरता ब्लॉगरचा एक डिफॉल्ट टेम्पलेटच सेट केला.

पण मी यावरही समाधानी नाही आता मी शोधत आहे एक UI Designer जो मला मदत करेल एक छान टेम्पलेट डिझाईन करण्यात.

बघु भेटत का कोणी मदतीला...

माझ्याबद्दल

2010-08-18T22:24:00.009+05:30

नमस्कार मंडळी,
मी नागेश देशपांडे, मी "मी एक हौशी लेखक" जालना या छोट्या शहरात शिक्षण पुर्ण झाल्यानंतर माझी भटकंती चालू झाली.

भटकंती...

स्वप्न पुर्ण करण्यासाठी. हे स्वप्न फार मोठं नव्हतं मात्र छोटी छोटी अशी खुप स्वप्न आहेत. चार सामान्य माणसांना पडतात अशीच...

त्यातलच एक स्वप्न म्हणजे लेखक व्हायचं... त्याची पहिली पायरी आहे माझा हा ब्लॉग.

लिहण्याची आवड कधी आणि कशी निर्माण झाली काहीच आठवत नाही. कधी कधी थोडा वेळ मिळतो व त्यातला थोडा वेळ काढून मी लिहितो. मला अलंकारिक लिहिता येत नाही, पण जे जमेल, जे सुचेल ते मी लिहितो. मुख्य करुन ताज्या घडामोडी, प्रवासातील किस्से आणि आयुष्यातील कडू गोड अनुभव.

"आयुष्य खूप सुंदर आहे, मी अजून सुंदर बनविणार." हा माझ्या लाईफचा फंडा.

मी सॉफ्टवेअर मधील किडे पकडायचे काम करतो. आणखी एक काम करतो ते म्हणजे, डेव्हलपर लोकांना चाव चाव चावणे.

छंद: लिहिणे, भटकणे आणि फोटो काढणे... आणखी एक तो म्हणजे "सायकलने ऑफीसला जाणे."

मला आवडते हसायला आणि हसवायला, फिरणे, सोशल नेटवर्किंग. प्रवास करणे, असे ठिकाण शोधायचे की जिथे कमी लोक जातात, निसर्गाच्या सानिध्यात जायचे, खुप फोटो काढायचे. ब्लॉग लिहणे.

माझे विचार आपण वाचले यासाठी मी आपला आभारी आहे.

तरी तुमच्या प्रतिक्रिया अवश्य कळवा.

मला संपर्क करण्यासाठी खालील फॉर्मचा वापर करा.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

आठवणी १५ ऑगस्टच्या

2010-08-14T23:05:00.000+05:30

भारताच्या स्वातंत्र्यदिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

यावर्षी १५ ऑगस्ट रविवारी आहे, शनिवारी ही सुट्टी असल्याने घरीच आराम करायचा असे ठरले. सहज बायको म्हणाली, का हो तुम्ही शाळेत असतांना १५ ऑगस्टला काय काय करायचे? ब-याच वेळ चर्चा केल्यानंतर तिने तिचे विचार सांगायला सुरुवात केली.

आज काल आपण १५ ऑगस्ट कोणत्या वारी आहे हे पाहुन घेतले जाते व त्या नुसार जोडून सुट्टी घेतली जाते व प्रवासाचे बेत आखतो. १५ ऑगस्ट = एक दिवसाची सुट्टी हे आपलं समीकरण. आणि ही सुट्टी मजेत कशी घालवता येईल यासाठी आधीचे काही दिवस आपण घालवतो. शाळेत जाणारी आजची मुलंही एक दिवसाची सुट्टी मिळणार यातच खुश असतात.

मात्र १९९० म्हणजे आम्ही जेव्हा शाळेत होतो तेव्हा १५ ऑगस्ट ची तयारी अगदी २५ जुलै लाच चालु व्हायची. शाळेत सांस्कृतिक कार्यक्रमाची तयारी व त्याच्या सरावासाठी हे दिवस राखीव असायचे. या आठवड्यात सर्व स्व:ताची सगळी कामं स्व:ताच करायचो. जसे गणवेश धुणे, इस्त्री करणे, बुट पॉलीश करणे, बुटाच्या लेस बदलणे आणि सॉक्स देखील स्व:ताच धुवायचो.

आदल्या दिवशी शाळेत गणवेशाला सुट्टी असायची त्यामुळे वर्ग सजवणे हे काम उरकून घ्यायचो. एरवी आई ने घर आवरायला सांगीतले की कंटाळा यायचा मात्र येथे असे काहीच नसायचे. अगदी १, २ किंवा ५ रुपये जमतील तितके प्रत्येकी जमवून एक झेंडा, पताका, रंगीत रांगोळी, रंगीत खडू विकत आणायचो. वर्गाच्या दारासमोर छान रांगोळी काढायचो, दारावर, भिंतीवर, छताला पताका लावायचो. वर्गात लावलेल्या महापुरुषांच्या फोटोला नवीन हार आणायचो आणि फळ्यावर "१५ ऑगस्ट चिरायु होवो" असे लिहायचो.

दुस-या दिवशी म्हणजे १५ ऑगस्टला सकाळी सकाळी लवकर (आईच्या हाकेच्या अगोदर) उठायचो. लवकर लवकर आवरून शाळेत जायचो, उत्साह खुप असायचा पण आज हा उत्साह पाठीवर दप्तराचे आणि डोक्यात अभ्यास चे ओझे नसल्याने द्विगुणित व्हायचा.

मग शाळेच्या मैदानावर प्रमुख पाहुणे झेंडा फडकवायचे आणि शिस्तबद्ध राष्ट्रगीत म्हणून झाल्यावर सांस्कृतिक कार्यक्रम व्हायचे. शेवटी प्रत्येकाला २ पारले जी बिस्कीट दिले जायचे. एरवी घरी अख्खा पुडा मिळाला तरी कधी कधी आनंद व्हायचा नाही मात्र ही दोन बिस्कीट म्हणजे आमच्यासाठी आनंद सोहळा ठरायची. विशेष म्हणजे त्याकाळात शाळेकडून १५ ऑगस्टला हजर राहण्यासाठी कोणतीही सक्ती नव्हती पण आम्ही स्वयंस्फूर्तीने हजर राहायचो. रस्त्यावर २५ पैशात मिळणारे झेंडा घेऊन आम्ही भिरभिर पळायचो. खुप खुप अभिमान वाटायचा.

मात्र आज म्हणजे २०१० मध्ये हे पहायला मिळत नाही. काही लहान मुलं पाहिली आणि त्यांना या दिवसाचे महत्त्व पालक, शिक्षक व शाळा प्रशासन समजवून देण्यात कमी पडत आहे असे वाटायला लागले. पुस्तकातला इतिहास हा केवळ एक धडा किंवा अभ्यासक्रमाचा भाग म्हणूनच शिकविला जात आहे हे जाणवलं. हुतात्म्यांचे बलिदानाची या एकाच दिवशी आठवले जाते, देशभक्तीपर गाणी (कधी कधी रिमिक्स ही), देशभक्तीपर सिनेमे दाखविले जातात बस्स...

खरंच का यामुळे या एका दिवसाचे महत्त्व आपल्या भावी पिढीला कळणार आहे का?
हा उत्साह असाच टिकुन राहील?

आपलं सर्वांचे म्हणजे पालक, शिक्षक व समाजाचे हे कर्तव्य आहे त्यांनी आपल्या सगळ्या महापुरुषांचे बलीदान किती मोठे आहे हे भावी पिढीला पटवून द्यायचे काम करायला पाहीजे. जेणेकरून आपण भविष्यातही असाच उत्साह पुर्ण स्वातंत्र्यदिन साजरा करु.

एक नंबर

2010-08-07T21:39:00.000+05:30

काल ऑफीसमध्ये तुषारशी जाम वाद झाला. ऑस्ट्रेलियाच जगात १ नंबर टीम आहे कारण त्यांचा खेळ त्या दर्जाचाच आहे आणि भारत १ नंबर आहे हा निव्वळ योगायोग आहे, हे तुषार चे मत.

बरेचदा आपण हे सहज मान्य करतो कारण आपल्याला सवय झाली आहे ती फक्त ऑस्ट्रेलिया कसोटी मध्ये उत्तुंग कामगिरी करतांना पाहायची. एक काळ होता जेव्हा ऑस्ट्रेलियाने मार्क टेलर, स्टीव्ह वॉ यांच्या नेतृत्वात खुप म्हणजे खुपच चांगली कामगिरी केली. टेलरने वेस्ट इंडिज मध्ये जाऊन कसोटी मालिका जिंकली व आपला दबदबा निर्माण करायला सुरुवात केली, तर वॉने त्याहून पुढे जाऊन अ‍ॅशेस आणि दक्षिण आफ्रिकेमध्ये निर्भेळ यश मिळवले. रिकी पॉटींगने खुप चांगली कामगिरी केली मात्र अ‍ॅशेस दोनदा हरणारा शतकातला पहिला कर्णधार ठरला, तसेच त्याने दक्षिण आफ्रिकेविरुद्ध मायदेशी मालिका गमावून बसला, आणि येथूनच त्यांची क्रमवारीत घसरण व्हायला सुरुवात झाली.

भारताने कसोटी मध्ये आपले अस्तित्व दाखवायला सुरुवात केली ती म्हणजे शेवटच्या ऑस्ट्रेलिया दौ-यात. पहिली कसोटी गमावल्यानंतर सिडनी कसोटी मध्ये सरस कामगिरी करूनही पंचांच्या खराब कामगिरीमुळे गमावली, तर पर्थ कसोटी मध्ये दणदणीत विजय मिळवून या मैदानावर कसोटी जिंकणारा पहिला आशियाई संघ ठरला, आणि मालिका १-१ ने बरोबरीत सुटली. नंतर एकाहून एक सरस कामगिरी करत भारताने कसोटी क्रमवारीत अव्वल स्थान गाठले.

आज भारतीय संघाने पुन्हा सिद्ध केले की आपण नंबर आहोत तो निव्वळ योगायोग नाही. अतिशय सामान्य गोलंदाजी आक्रमण असूनही श्रीलंकेविरुद्ध मालिका १-१ बरोबरी सोडवली. पहिली कसोटी मुरलीधरनच्या कामगिरीमुळे हरल्यानंतर दुस-या आणि तिर-या कसोटी मध्ये अप्रतिम कामगिरी केली. फलंदाजांनी खुप चांगली कामगिरी केली. सचिन तेंडुलकर, विरेंद्र सेहवाग, व्ही.व्ही.एस. लक्ष्मण आणि नवोदित सुरेश रैना ने खुप चांगली कामगिरी केली.

तुषार च्या म्हणण्यानुसार भारतीय संघ हा उपहारापर्यंत पराभवाच्या छायेत असेल आणि चहापानापर्यंत सामना गमावेल. मात्र झाले अगदी विरुद्ध...

आजच्या विजयाच्या टीम इंडिया ला शुभेच्छा आणि धोनी ला संघ अव्वल स्थानी राखण्यासाठी अभिनंदन

मुंगी चावली पायाशी

2010-08-05T22:34:00.000+05:30

गेल्या रविवारी मस्त आराम करावा म्हंटलं तर बायकोने कामाचा डोंगर उभा केला. आता माझ्यावर फॉलोऑनची नामुष्की येणार असे वाटत असतांना कधीही टीम ईंडियाच्या मदतीला न धावून येणारा पाऊस माझ्या मदतीला धावून आला. सकाळ पासूनच पाऊस आपले काम करीत होता आणि मी कॅमेरा घेऊन मस्तपैकी फोटो काढण्यात रमलो होतो.

दुपारी टिव्हीवर मस्त सिनेमा (वेक अप सिड) पाहुन झाल्यावर थोडीशी झोप घेतली, आणि रणवीर कपूर प्रमाणे मी ही (नशिबाने) स्व:ताच्या पायाचा एक फोटो काढला. पण संध्याकाळ होता होता पाऊस कमी झाला आणि बायकोने कामाची एक टेकडी समोर उभी केली.

आता ही कामं पुर्ण केल्याशिवाय पर्यायच उरला नव्हता, म्हणुन एक दोन कामं करण्यासाठी मी घराबाहेर पडलो. अंधार पडला होता, एक दुकानात उभा होतो आणि तेवढयात डाव्या पायाला एक मुंगी चावली. कबुतराची शिकार करणा-या शिका-याला काय चावली असेल इतक्या कडाडून मुंगी मला चावली. कामं संपवून तसाच मी घरी आलो आणि "मुंगीच चावली ना !" या विश्वासाने दुर्लक्ष केलं. त्याचा परिणाम असा झाला.

एका तासातच पायाची ही परीस्थिती झाली होती.

आता त्या मुंगीनं चाव्यातुन सोडलेल्या विषामुळे पोटरी, मांडी काय पण मान ही अकडली. रात्र झाली होती दवाखाने बंद झाले होते. मग काही घरगुती उपचार केले आणि झोपलो.

सकाळी लवकर उठुन दवाखाना शोधाला तर कळालं सगळे दवाखाने १० वाजता उघडतात. अजब शहर आहे बुवा अहो चक्क साड्यांची दुकानं उघडी होती पण दवाखाना एकही नाही. शेवटी १० वाजेपर्यंत वाट पहावी लागली आणि एक दवाखाना सापडला. डॉक्टर ही चक्रावून गेले माझा पाय पाहुन, व्यवस्थित तपासणी करुन झाल्यावर भली मोठी औषधाची यादी दिली. आता पायाची परीस्थिती तर खुपच वाईट झाली होती. सुज, वेदना खुप वाढली होती.

औषधं सुरु केल्यानंतर २ दिवसांनी पाय पुन्हा नेहमी सारखा झाला. सर्व औषधांचा खर्च सुमारे २५० रुपये झाला आणि एक हाफ डे पडला तो वेगळाच.

एक मुंगी चावली तर ही परिस्थिती आहे साप चावला असता तर काय झाले असते...