रविवार, १९ फेब्रुवारी, २०१२

लहानपण देगा देवा...

कुणास ठाऊक मन माझे आज पुन्हा लहान झाले,
बालपणीच्या वाटेवरून नुसते ते धावत सुटले.

आज पुन्हा लहान होऊन खूप खूप  हुंदडावेसे वाटते,
बालपणीच्या वाटेवरून नुसते नाचवेसे वाटते.
Image from Internet
घाऱ्या घाऱ्या करून पुन्हा भिजावसे  वाटते,
पावसाच्या पानात बोट करून सोडावीशी वाटते.

कटलेला पतंगामागे धावावे से वाटते,
पकडताना त्याला , तहान भूक विसराविशी  वाटते.

चोर पोलीस खेळता खेळता, चोर व्हावे से वाटते,
ओरडत ओरडत साऱ्या गल्लीत धावावे से वाटते.
Image from Internet
भाड्याची सायकल घेऊन शिकाविशी वाटते,
खेळता खेळता तिच्यावरून पडावेसे वाटते.

बर्फ गोळा खावून जीभ रंगवावी शी वाटते,
कळू नाही घरी म्हणून , बाहेरच बसावे से वाटते.

चोरून आणून शेंगदाणे, फुटाणे गल्लीत न्यावे से वाटतात ,
मुद्दामून दाखवून सर्वाना वाटून खावेसे वाटतात.

विटी धांडू खेळता खेळता, काचा फोडावीशी वाटते,
शेजारचे बोलणे आणि आईची शिक्षा हवी हवीशी वाटते.

संक्रात आणि दसरा दररोज असावा वाटते,
तिळगुळ घेऊन आणि आपटे देवून सर्वाना भेटावे से वाटते,
दिलेल्या त्रास बद्धल माफी मागावीशी वाटते.

लहानपणीच्या ती वाट अजूनही आहे मनात,
खऱ्या वाटा पुसल्या जरी , सर्व खुणा आहेत मनात,

[आता 25 वर्षांनी]
आज परत गेलो तेव्हा, एक गोष्ट लक्षात आली
माती गेली डांबर आले, पण जुन्याची सर नाही.

ओसाड आहेत आज त्या वाटा , वाट पाहतात कुणाची,
चला परत मित्रानो, ही तर माझी आणि तुमची.

वरील रचना माझे मोठे बंधु श्री. योगेश देशपांडे यांची आहे.

४ टिप्पण्या:

माझ्या ब्लॉगवर आपले स्वागत...

मी भटकतो, मी फोटो काढतो आणि मनात आलेले शब्द ब्लॉग वर लिहून मोकळा होतो. आपल्याला जर लिखाण आवडले असेल तर आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य कळवा.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...