शुक्रवार, ३० एप्रिल, २०१०

अपंग मानसिकता

आयुष्यात बरेचसे अनुभव येतात, पण एखाद्या वेळी हे अनुभव अगदी दोन टोकाचे असतात.
प्रवासातले असेच दोन वेगवेगळे प्रसंग आहेत.

प्रसंग पहिला: एक १६-१७ वर्षाचा युवक एकटाच बसमध्ये चढला, सीटवर बसला. कंडक्टरने टिकीट विचारल्यावर, १/४ टिकीट द्या म्हणाला. व तसे त्याने अपंग असल्याचे प्रमाणपत्र सादर केले. त्यानुसार त्याचे टिकीट ८ रुपये झाले, त्याने कंडक्टरला २० रुपयाची नोट दिली. कंडक्टरने टिकीट दिले व दुस-या प्रवाश्याकडे वळाला, त्यावर तो युवक एकदम ओरडला "ओ, १२ रुपये परत द्या" कंडक्टर आश्चर्यचकीत झाला, कारण त्याच्या प्रमाणपत्रावर अपंगाचा प्रकार हा "मतीमंद" होता. तो ठिकठाक दिसणारा युवक एकटाच प्रवास करीत होता, त्यातुन त्याने ज्या आवाजात उरलेले पैसे परत मागितले त्यावरुन तरी तो मतीमंद आहे हे वाटत नव्हते.

प्रसंग दुसरा: साधारण २०-२१ वर्षाचा एक युवक बस मध्ये चढला, तोही एकटाच होता त्याच्या पायाला पोलिऒ झाला होता तो कुबड्या घेऊन चालत होता. मात्र त्याने पुर्ण टिकीट घेतले, कंडक्टरने त्याला सरकार ने दिलेल्या सवलतीबद्दल सांगितले त्यावर तो म्हणाला, "सर, मी अपंग आहे व सरकारची ही सवलत मला त्याची जाणीव करुन देते, पदोपदी मी एक अपंग आहे ही भावना माझ्या मनात आणुन देते. ही सवलत माझा आत्मविश्वास कमी करते. म्हणुन मला ही सवलतच नको आहे."

या दोन्ही प्रसंगावरुन दिसुन येते अपंग मानसिकता, पहिल्या प्रसंगातुन जनतेची तर दुस-या मधुन सरकारची...

२ टिप्पण्या:

माझ्या ब्लॉगवर आपले स्वागत...

मी भटकतो, मी फोटो काढतो आणि मनात आलेले शब्द ब्लॉग वर लिहून मोकळा होतो. आपल्याला जर लिखाण आवडले असेल तर आपल्या प्रतिक्रिया अवश्य कळवा.

- नागेश देशपांडे

मी एक हौशी लेखक

फेसबुक पेज Like करा. https://www.facebook.com/haushilekhak

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...