गुरुवार, २२ मे, २००८

गुंता

एक असतो दोरा आणि एक असते दोरी.
दोघांचे लग्न होतं. काही महिन्यांनी दोरी गर्भवती असते.
पहिल्या बाळांतपणात तिला एक दोरा होतो.

काही महिन्यांनी दोरी पुन्हा गर्भवती होते.
दुसर्‍या बाळांतपणात तिला दोन दोर्‍या होतात.

काही महिन्यांनी दोरी पुन्हा गर्भवती होते.
तिसर्‍या बाळांतपणात तिला तीन दोरे होतात.

काही महिन्यांनी दोरी पुन्हा गर्भवती होते.
यावेळी मात्र डॉक्टर म्हणतात "आँपरेशन करावे लागेल"

आत आँपरेशन सुरु असते, दोरा बाहेर येर्‍या झार्‍या घालत असतो.
डॉक्टर घाम पुसत पुसत बाहेर येतात.

दोरा विचारतो "काय झालं सर"

डॉक्टर म्हणतात "साँरी गुंता झाला..."

बुधवार, २१ मे, २००८

एक किस्सा प्रवासातला...

शहर: पुणे
स्थळ: स्वारगेट बसस्थानक
वेळ: पहाटे ५.३० वाजता

मी औरंगाबाद हुन कोल्हापूरला जात होतो. स्वारगेट बसस्थानकात उभा होतो, आणि पुणे स्टेशन ते पणजी बस आली. मी आत गेलो, बसायला जागा मिळाली. गाडी सुटण्यास थॊडा वेळ होता. गाडीत फक्त चार सीट रिकामे होते.

इतक्यात कंडक्टर दोन विदेशी पर्यटकांना घेउन आला. व त्यांना पहिल्या सीटवर बसविण्याच्या उद्देश्याने पहिल्या सीट वरील प्रवाश्याला (जो एकटा होता) विनंती केली की मागच्या सीटवर (माझ्या बाजूला) बसा. मात्र त्याने उध्धटपणे नकार दिला. कंडक्टरने खुप विनंती केली मात्र तो काही ऎकत नव्हता.

थोड्या वेळात त्या विदेशी पर्यटकांचा गाईड आला, व तो ही त्या प्रवाश्याची विनंती करु लागला. मात्र तो तयार झाला नाही. दोघे पर्यटक हा तमाशा पाहत होते, ईतर प्रवाशी ऎकत होते.

शेवटी काही मार्ग निघत नाही बघुन गाईडच विदेशी पर्यटकांना म्हणाला " Will you Please adjust with the last seat" ते दोघे पर्यटक लगेचच तयार झाले, व अगदी शेवटच्या सीटवरती जाऊन बसले. गाईड व विदेशी पर्यटकांनी एकमेकांचे आभार मानले.

जाता जाता दारात उभा राहुन गाईड (मोठ्याने) म्हणाला "बघा किती सुशिक्षित लोक आहेत हे विदेशी, विनंती केली की लगेचच तयार झाले"

आणि प्रवाश्यात हशा पिकला...

शनिवार, १२ एप्रिल, २००८

"मी माझा" मात्र ऎका दारुड्याच्या नजरेतुन

"मी माझा" हे फक्त नावचं पुरेस आहे सर्वांनी वाचले असेलच,
सादर आहे "मी माझा" मात्र ऎका दारुड्याच्या नजरेतुन
---------------------------------------------------------
आपण किती प्यायची
ते आपणच ठरवायचं,
एकाला चढली तर
दुस-याने सावरांयच

---------------------------------------------------------
आपण पीत असतांना
तु बाटली मागवली
तु तसाच राहिला
मला मात्र चढली

---------------------------------------------------------
परवा एक बेवडा
आपलं पाकीट शोधत राहिला
कसं सांगु त्याच पाकीट
मारतांना मी दुसरा बेवडा पाहिला.

---------------------------------------------------------
सगळीच बीअर-बार
दुरुन छान दिसतात
आत गेल्यावर कळतं
ती किती गजबजलेली असतात.

---------------------------------------------------------
प्रत्येकाला एक घर असावे
घरी परतण्यासाठी
प्रत्येक घराला एक ऒसरी असावी
रात्री पिउन आल्यावर बायकोनी घरात घेतले नाही,तर बाहेर झॊपण्यासाठी

---------------------------------------------------------
दारुचे दुकान कुठेही असते
कुठेही असते
तरी जोरात चालते

---------------------------------------------------------
तु सोबत दिली तर
पिण्यात अर्थ आहे,
माझ्यासाठी थम्स अप,
तर तुझंसाठी सोडा आहे
---------------------------------------------------------
मरेल म्हणुन मी
पिणं थांबवलं
तर मलाच वाटतं मी
मरण उगीचच लांबवल

---------------------------------------------------------
तु पिउन पडत असतांना
मी तुझ्याकडे धावलो ते
तुला सावरायला नव्हे, सोबतीला,
नाहीतर मला तरी कुठे येतय सावरायला

---------------------------------------------------------
आता एक नंबर
>>>
पाजणार कोणी असेल
तर पिण्यात अर्थ आहे,
स्वत:च्या पैश्याने प्यायला
आम्ही काय मुर्ख आहे?

मराठी मुलगी

मित्रांनो, मराठी मुलगी कशी असते. तिचे काही वैशिष्टे व गुणधर्म
१) ती नेहमीच बाबांची लाडकी, मात्र आईच्या धाकात असते.
२) घरातल्या मोलकरणीचं मधे मधे बोलणं तिला कधीच आवडत नाही.
३) स्ट्रॊक्स समजत नसले तरी तिला क्रिकेट पहायचे असते.
४) बस, रेल्वे असॊ वा लोकल तिला विंडो सीटच हवी असते.
५) ती मेहंदी, चित्र व रांगोळी छान काढते.
६) शाहरूख, सचिन, माधुरी व राहुल यांचा नुसता फोटो जरी दिसला तरी, अय्या, वाव, ए ते बघ ना! असल्या रिअ‍ॅक्शन्स देते.
७) चाँकलेट व आईसक्रिम हे वीक पाँईट
८) तिला दादाच्या सर्व मैत्रीनी शहाण्या वाटतात.
९) सकाळी पेपरात पहिले राशी भविष्य वाचेल आणि मगच दिनचर्या सुरु करेल.
१०) मैत्रीण जाते म्हणून ती सायबर कॅफेत जाते.
११) हिंदीत बोलतांना तारांबळ उडते मात्र सर्व हिंदी गाणी पाठ असतात.
१२) गाण्याच्या भेंड्या सर्वात आवडता खेळ
१३) घरात बाबा चिडले की पहिले हिला रडू येते.
१४) घरात सर्वजण तिला "सोनु" म्हणतात.
१५) ईतर खेळापेक्षा बॅडमिंटन हा खेळ जास्त खेळते.

रविवार, ३० मार्च, २००८

मला सर्वात जास्त आवडलेली कविता...



घर असेल तुझ नी त्याच,
वाट मात्र माझी असेल,
किनारा असेल तुझा नी त्याचा,
उंच लाट मात्र माझी असेल,
सर्व प्यादे मरून ही,
वजीर जर माझा उरणार असेल,
शह असेल तुम्हा दोघांची मात मात्र माझी असेल...

शनिवार, २९ मार्च, २००८

बालपण कुठे हरवलं...


रविवारी सकाळी जरा उशीरा उठलो व चहा घेण्यासाठी बाहेर पडलो सोबत वाचायला म्हणुन पेपर घेतला, आतलं पान उघडल्यावर एक जाहिरात दिसली "होटल महारष्ट्र रत्न" लगेचच मित्रांना फ़ोन केला, आणि दुपारच्या जेवणाचा बेत पक्का केला.
घरी परत आलो, आवरलं पुन्हा पेपर मध्ये डोकं घातले थोड्या वेळातच मित्र आले व मी स्व. आई-बाबा च्या फोटोला नमस्कार केला व बाहेर पडलो. हे नवीन होटल घराजवळ होतं, गप्पा मारत मारत चालतांना वेळ कधी गेला समजलेच नाही. आम्ही आत गेलो टेबल वर बसलो आणि ठरविले की छान पैकी महाराष्ट्रियन थाळीच मागवु. जेवण आले आणि पानावर लक्ष्य गेले तर पाहिले की ताटात एकसे एक पदार्थ आहेत, पुरण पोळी, साजुक तुप, दही भात, कढ़ी व पापड़ जेवण खूपच छान होत.
नकळत हे जेवण मला भुतकाळात घेउन गेल, घरी येउन विचारात पडलो "हे सर्व आपण जे आज होटल मध्ये जाऊंन विकत घेउन खातो तेच घरी आई किती छान बनवत होती आणि त्याची चव काही औरच होती" आणि मग एक एक गोष्टी आठवु लागल्या.
होटल मध्ये भातावरच तुप होतं ते विकतचे असणार तेच तुप आई घरी कढवुन तयार करायची, त्यातून तयार होणारी "बेरी" या साठी आम्हा भावंडामध्ये भांडण होत असे मात्र आई त्यामध्ये गुळ घालुन त्याचे समान वाटे करून आम्हा भावंडात वाटायची. दही भात तर माझा जीव की प्राण, त्यामुळे नियमीत दही बनवायची. मात्र ह्या दह्यासाठी लागणारे दुध मला आणायचे असल्यास मला जाम कंटाळा येत असे.
पापड पाहुन तर मला आठवण झाली ती आईने तासं तास उन्हात बसुन बनविलेल्या पापडांची, ज्या दिवशी आई पापड बनविणार तो दिवस म्हणजे एक सॊहळाच असायचा आम्हा भावंडासाठी, आई ने सर्व साहित्य गोळा करुन आम्हाला जास्तीचे लाटणे, पोळपाट व एक मोठे प्लास्टीक शेजारपाजारातुन आणण्याच्या मोहीमेवर पाठविलेले असायचे. प्लास्टीक मिळाल्यानंतर ते व गच्ची धुणं हेही आमचच काम असायचे. ते प्लास्टीक गच्चीत अंथरुण त्याची राखणदारी करणे ही आमची जबाबदारी असायची.
आईला बरेचसे पापड येत असत, त्यातले मला तीनच आठवतात,

१) उडदाचे पापड

२) बटाट्याचे [अंगठ्याचे] पापड

३) साबुदाण्याचे पळी पापड
उडदाचे पापड आई लाटुन करायची, ती लाटुन झाली की ती भर उन्हात वाळत घालायची ड्युटी आम्हा भावंडाची असायची. बटाट्याचे [अंगठ्याचे] पापड म्हणजे काही औरच मजा असायची, यासाठी मोठे व लहान असे दोन्ही प्लास्टीक लागायचे, या बटाट्याची मिश्रणाची गोळी लहान प्लास्टीकमध्ये ठेउन अंगठ्याने लाटुन गोल करावे लागते. नंतर हा तयार पापड अलगद उचलुन मोठ्या प्लास्टीकवर वाळत टाकायचे.तिसरा प्रकार होता तो साबुदाण्याचे पळी पापड यात पातळ साबुदाण्याचे मिश्रण पळी ऒतुन गोल आकार द्यावा लागायचा. पापड कोणताही असो मला त्याचे मिश्रण आणि अर्धवट वाळलेले पापड खायला खुपच आवडायचे.
मात्र आता हे काहीच नाही पहायला मिळत, सर्वकाही बाजारात विकत मिळतं पण त्या पदार्थाला आई हाताची चव कधीही येणार नाही. या जुन्या आठवणीत रविवार कसा गेला समजला नाही. खरचं ते बालपण कुठे हरवलं...

साधी राहणी उच्च विचारसरणी

परिचय :
माझं संपूर्ण नाव: नागेश विनोदराव देशपांडे
शहर: मुंबई
मुळगाव : जालना/औरंगाबाद
वय: २७
व्यवसाय: नोकरी (टेस्ट इंजिनीयर)
मला माझा स्वत:चा ब्लॉग असावा अशी इच्छा होती ती मी आज या ब्लॉग द्वारे पूर्ण करत आहे मग म्हंटले स्वतः बद्दल का नको लिहायला, मला अलंकारिक लिहिता येत नाही जे काही लिहिणार कृपया समजून घ्या.
तुम्हाला माझ्याबद्दल एक गोष्ट सर्वात पहिली सांगतो ती म्हणजे मी खुप बोलतो गप्पा मारणे हा माझा छंद आहे आणि हा छंद पूर्ण करण्यासाठी लोक लागतात, आहेत न मग...खुप मित्र मैत्रीनी आहेत. माझे मित्र हेच माझे विश्व आहे मी खरा खुलतो तो मित्रांमध्ये... माझं मन रमत ते मित्रामधे... मी असं मानतो की "प्रत्येकाची आपली एक स्वतंत्र विचार सरणी असते व आपल्या विचाराना जो मान देतो तोच आपला खरा मित्र..."माझं शिक्षण जालना या छोट्या शहरात झालं बी काँम नंतर २००१ मधे मी हे शहर सोडले व औरंगाबाद मधे नोकरी सुरु केली मला सुरुवाती पासूनच Computer Software मधे करिअर करायचे होते मात्र एक Computer Accountant च्या नोकरी वर समाधान करावं लागले। तेव्हापासून आजपर्यंत च्या प्रवासाबद्दल नंतर कधी सांगेन

माझे छंद:
मला नविन व्यक्तीला भेटायला आवडते, तसेच नवीन ठिकाणी जाणे, प्रवास करणे, थोड़े वाचन...मात्र सर्वात मोठा छंद (अहो वेड म्हणा) तो म्हणजे क्रिकेट व गाणं (घाबरू नका गात बीत नाही, फ़क्त ऐकतो, पण Please लगेचच गायला सुरुवात करू नका) पुस्तकातील इतिहास कधी जमला नाही मात्र क्रिकेटच्या इतिहासात मी पक्का आहे. सचिन, अनिल कुंबळे हे माझे आवडते खेळाडू, तर गाणी ऐकायला आवडतात ती मंहमद रफी, सोनू निगम व सुखविंदर सिंह गायिका अनुराधा पोंडवाल ह्यांची. आणखी एक आवड आहे ती म्हणजे फोटोग्राफीची
कदाचित याहून अधिक मी माझ्या विषयी सांगू शकत नाही, मग तुम्हीच विचारा काय विचारायचे आहे ते, मी आपल्या सुचनांवर अवश्य विचार करेल.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...